Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2007 r. oddalił skargę H. S. na decyzję Wojewody z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania.
Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego W. K. – C. w dniu 12 czerwca 2006 r.
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2007 r. na wniosek skarżącego przyznano mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie dla niego radcy prawnego.
W dniu 20 lipca 2007 r. skarżący udzielił pełnomocnictwa ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu P. P. do reprezentowania go w niniejszej sprawie.
Pełnomocnik skarżącego złożył w dniu 14 sierpnia 2007 r. skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że pełnomocnictwo od skarżącego otrzymał pocztą w dniu 25 lipca 2007 r. Powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2005 r., sygn. akt "OZ 253/05 stwierdził, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej powinien biec od dnia, w którym pełnomocnik ustanowiony z urzędu powziął wiadomość o wyznaczeniu go przez właściwy organ samorządu zawodowego do reprezentowania oznaczonej osoby w konkretnej sprawie. Wyjaśnił, że pismo Okręgowej Izby Radców Prawnych o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego otrzymał w dniu 17 lipca 2007 r., a zatem, w jego ocenie termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 16 sierpnia 2007 r.
Postanowieniem z dnia 27 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Sąd stwierdził, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej ustała po otrzymaniu przez pełnomocnika skarżącego pełnomocnictwa, co nastąpiło w dniu 25 lipca 2007 r. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności upłynął w dniu 1 sierpnia 2007 r. W tej sytuacji, zdaniem Sądu I instancji wniosek złożony przez pełnomocnika w dniu 14 sierpnia 2007 r. jako spóźniony podlegał odrzuceniu.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, w którym powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że 30 dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej powinien być liczony od dnia otrzymania przez pełnomocnika zawiadomienia o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu. W przeciwnym razie niemożliwe byłoby spełnienie przesłanki określonej w art. 84 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż siedmiodniowy termin wskazany przez Sąd I instancji w uzasadnieniu jest zbyt krótki, aby nawet przy zachowaniu należytej staranności pozwolił pełnomocnikowi na staranne zapoznanie się z aktami sprawy i sporządzenie skargi kasacyjnej.
Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uznając, że w przypadku ustanowienia pełnomocnika w trybie art. 244 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, za dzień, w którym ustała przeszkoda do wniesienia skargi kasacyjnej należy uznać nie dzień doręczenia pełnomocnikowi pełnomocnictwa, ale dzień, w którym pełnomocnik ten miał rzeczywistą możliwość wniesienia kasacji, co może nastąpić dopiero po zapoznaniu się z aktami sprawy, ze stanowiskiem skarżącego, co do zakresu kasacji oraz po jej sporządzeniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt ICZ 62/00, opubl. OSNC 2001/1/7, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt IFZ 198/06, niepubl.). Skoro zaś w przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego otrzymał pełnomocnictwo w dniu 25 lipca 2007 r., a w dniu 26 lipca 20007 r. spotkał się z dotychczasowym pełnomocnikiem skarżącego, jego matką, to uwzględniając normalne obciążenie jego pracą zawodową, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej z dnia 14 sierpnia 2007 r. należy uznać za złożony w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Zgodnie z przepisami art. 86 § 1 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) zwanej dalej "ppsa" w razie uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, należy go przywrócić na jej wniosek, jeżeli ta uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy a pismo o przywrócenie terminu złoży wraz z dokonaniem czynności procesowej w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
W rozstrzyganym przypadku strona dochowała przepisanego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W tym względzie stosownie do przepisu art. 190 w zw. z art. 197 § 2 ppsa rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany wykładnią co do przepisu art. 87 § 1 w zw. z art. 244 i 177 ppsa.
Nie ulega także wątpliwości, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu strona dokonała spóźnionej czynności.
Do rozważenia pozostaje jedynie czy strona ponosi winę za to, iż jej skarga kasacyjna nie została złożona w przeciągu trzydziestu dni od momentu doręczenia stronie odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wraz z uzasadnieniem.
W ocenie Sądu brak jest wystarczających podstaw do takich ustaleń. Jeśli zaś chodzi o ustanowienie radcy prawnego i związaną z tym procedurę udzielania prawa pomocy to generalnie przyjmuje się, że jest to okoliczność przemawiająca za brakiem winy strony w uchybieniu terminowi w rozumieniu art. 87 § 2 ppsa (por. postan. WSA w Szczecinie z dnia 17 lutego 2006 r. I SA/Sz 1736/03). Mając to wszystko na uwadze i pamiętając, że sporządzenie skargi kasacyjnej objęte jest przymusem adwokacko-radcowskim trudno czynić skarżącemu jakikolwiek zarzut zwłaszcza gdy ze stosownym wnioskiem o ustanowienie takiego pełnomocnika wystąpił bezzwłocznie (por. k. 39-40 oraz k.
- 42) i tak też uzupełniał braki wniosku (k. 61; 67; 72; 74-75). Okoliczności te uprawdopodobniają bowiem brak jakiegokolwiek zawinienia po jego stronie.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.