Uzasadnienie
P. M złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 21 września 2016 r. ([...]), którą 1) uchylono ostateczną decyzję Starosty z dnia 12 lutego 2008 r. w przedmiocie wydania uprawnień kat. D dla P. M., 2) odmówiono wydania prawa jazdy kat. D na rzecz P. M. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek skarżący podał, że wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki po stronie skarżącego. Skarżący zostanie bowiem pozbawiony prawa jazdy kat. D, co oznacza, że nie będzie mógł wykorzystywać nabytych uprzednio uprawnień do kierowania pojazdami w tej kategorii, co wpłynie na jego możliwości zarobkowe. Dodał, że charakter wydanej w sprawie decyzji polegającej na przyznaniu uprawnienia do kierowania pojazdami określonej kategorii powoduje, że utrata uprawnień z natury rzeczy powoduje trudne do odwrócenia skutki. W razie bowiem uznania przez Sąd, że wydana w sprawie decyzja była wadliwa, nie będzie już możliwości odwrócenia skutków decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm., dalej ppsa), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 ppsa, tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w tym przepisie to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. [...]).
Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 ppsa został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. [...]).
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jego twierdzenia powinny bowiem konkretnie wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Samo stwierdzenie, że wydania decyzja skutkować może brakiem środków pieniężnych, nie zostało poparte żadna konkretną argumentacją. Powyższe argumenty uzasadniają stwierdzenie, że skarżący nie uprawdopodobnił jaką szkodę o wymiarze znacznym lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wykonanie decyzji.
W świetle ugruntowanego orzecznictwa brak jest także jakichkolwiek podstaw do przychylenia się do postawionej przez skarżącego tezy o tym, iż ewentualna wadliwość zaskarżonej decyzji może być podstawą do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Przede wszystkim na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie Sąd nie bada zasadności skargi i nie ocenia czy zaskarżona decyzja jest wadliwa, a dokonuje oceny wniosku jedynie pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa.
W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.