Uzasadnienie
W złożonym dnia 5 czerwca 2013 r. piśmie zatytułowanym "Informacja pełnomocnika z urzędu W. C. i S. C. o niestwierdzeniu podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej" adwokat K. K.-L. podała, że działając jako pełnomocnik wyznaczony z urzędu dla W. C. i S. C. informuje, że po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego, przepisów prawa oraz orzecznictwa nie stwierdza istnienia żadnych podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 309/13.
Równocześnie, działając na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez pełnomocnika z urzędu adw. T. T. oświadcza, że koszty pomocy prawnej udzielonej na rzecz W. C. i S. C. z urzędu w niniejszej sprawie nie zostały pokryte ani w całości ani w części i wnosi o zasądzenie tychże kosztów od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu adw. T. T. wedle norm przepisanych.
Z urzędu stwierdza się, że przedstawiona i podpisana przez rzeczoną adwokat "Informacja" nie zawiera dowodu bądź wzmianki, że opinii ta została przekazana skarżącym.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Jak wynika z akt skarżącym przyznano prawa pomocy ustanawiając na ich rzecz adwokata (k. 81), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła ostatecznie w osobie mecenasa T. T. (vide: zarządzenie o zmianie pełnomocnika z urzędu). Wymieniony udzielił zaś w dniu 02.06.2014 r. adwokat K. K.-L. pełnomocnictwa substytucyjnego do zastępstwa w sprawie.
Przy przedstawionym układzie procesowym kwestia uwzględnienia złożonego przez adwokat K. K.-L. wniosku o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu adw. T. Targoszowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nieco się komplikuje.
W myśl bowiem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Ponadto zgodnie z §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części.
Przez wyznaczonego adwokata, czy radcę prawnego rozumieć należy adwokata, radcę prawnego wskazanego przez właściwą Okręgową Radę Adwokacką, czy właściwą Okręgową Izbę Radców Prawnych.
W niniejszej sprawie ORA pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego wyznaczyła adwokata T. T. W świetle powyższe stwierdzić zatem należy, iż przyznanie - wyznaczonemu pełnomocnikowi - kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nastąpić może wyłącznie na wniosek tego pełnomocnika. Znajdujące się w aktach postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnictwo substytucyjne nie stanowi bowiem podstawy do uznania, że substytut staje się pełnomocnikiem pełnomocnika strony, który udzielił substytucji i nie oznacza, że substytut może wystąpić o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w imieniu wyznaczonego pełnomocnika. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa powoduje bowiem jedynie powstanie określonego stosunku pomiędzy substytutem i stroną. W wyniku powyższego nie następuje też zmiana osoby pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wyznaczonego przez właściwą korporację.
Również wymagane oświadczenie, dotyczące opłacenia kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu, powinno być złożone przez wyznaczonego pełnomocnika z urzędu (por. postanowienie NSA z 17.03.2010 i powołaną w jego uzasadnieniu uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt III CZP 27/06, Lex nr 182874, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2006 r. sygn. akt I CZ 78/06, Lex nr 276382)
Z przytoczonych względów orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 250 ppsa oraz art. 258 § 2 pkt 8 ppsa.