Uzasadnienie
W dniu 8.02.2017 r. wpłynął do tut. Sądu sporządzony na obowiązującym formularzu PPF wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne.
W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją.
Strona korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 239 §1 pkt. 1 lit. h) ppsa. Jednocześnie na mocy postanowienia z dnia 30 sierpnia 2016 r. ustanowiono na jej rzecz adwokata (k. 48), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła ostatecznie w osobie mecenasa T. W. (k. 64). W świetle tego ustalenia przyznanie skarżącej po raz kolejny prawa pomocy w takim zakresie jest zbędne, gdyż prawo to zostało już przez skarżącą skonsumowane (por. także post. NSA z 8.11.2007 r. I OZ 795/07 oraz postanowienie WSA w Szczecinie II SA/Sz 24/08).
Mając to wszystko na uwadze postanowiono zatem jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.