Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 17 stycznia 2020 r., znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty, przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z [...] 2019 roku, znak: [...] - wydanej po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z [...] 2019 roku, znak: [...] - uchylającą decyzję Starosty z [...] 2019 roku, znak: [...], orzekającej o odmowie przyznania M. S. (dalej: skarżący) zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy od dnia złożenia wniosku, tj. 16 stycznia 2019 roku oraz o odmowie wydłużenia okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych do 365 dni i orzekającej:
- 1. o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 stycznia 2019 roku, tj. od dnia złożenia wniosku, w wysokości 120% kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do 3 stycznia 2020 roku;
- 2. o zaliczeniu na poczet przyznanego świadczenia, zasiłku dla bezrobotnych przyznanego prawomocną decyzją z dnia [...] 2019 roku, znak: [...], od dnia 16 stycznia 2019 roku do 2 lipca 2019 roku w wysokości 100% kwoty zasiłku.
Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W dniu 4 stycznia 2019 r. skarżący został zarejestrowany po raz pierwszy w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna (decyzja z [...] 2019 roku, znak: [...], nr decyzji: [...]). Na podstawie przedłożonych w dniu rejestracji dokumentów, organ l instancji ustalił, że skarżący posiada okres uprawniający do zasiłku w wysokości 10 lat, 9 miesięcy i 23 dni. W związku z tym, decyzją z [...] 2019 roku, znak: [...], przyznano mu prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych od 4 stycznia 2019 roku w wysokości 100% kwoty zasiłku na okres 180 dni. Decyzja ta stała się ostateczna w pierwszej instancji.
W dniu 16 stycznia 2019 r. skarżący zwrócił się o ponowne przeliczenie stażu pracy, celem prawidłowego ustalenia wysokości zasiłku dla bezrobotnych, dołączając zaświadczenie wystawione przez ZUS, dotyczące opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Organ l instancji zaliczył skarżącemu okresy, które w sumie dają 8 lat, 5 miesięcy i 20 dni, tj. okresy w których podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwotę wynoszącą co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę obowiązujące w danym okresie. Po zsumowaniu okresów zatrudnienia i okresów prowadzenia działalności gospodarczej (w których zostały opłacone składki na Fundusz Pracy), okres uprawniający do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, w przypadku skarżącego wyniósł 19 lat 3 miesiące i 13 dni.
W związku z tym, organ l instancji decyzją z [...] 2019 r., znak: [...], orzekł o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy od dnia złożenia wniosku, tj. 16 stycznia 2019 roku oraz o odmowie wydłużenia okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych do 365 dni. Od powyższej decyzji skarżący nie wniósł odwołania.
Następnie 25 czerwca 2019 r. skarżący złożył kolejny wniosek o ponowne naliczenie okresu i wysokości zasiłku dla bezrobotnych. Do wniosku dołączył kopię decyzji ZUS z 11 czerwca 2019 roku, orzekającej o odmowie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy i kopię decyzji z [...] 2019 roku o ponownym ustaleniu kapitału początkowego.
Postanowieniem z dnia [...] 2019 roku, znak: [...] orzeczono o odmowie wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120 % kwoty zasiłku i wydłużenia okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych do 365 dni, zakończonego decyzją ostateczną z dnia 14 lutego 2019 r. Wojewoda postanowieniem z 24 września 2019 roku, znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu l instancji. Natomiast wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 5 listopada 2019 roku, sygn. akt III SA/Kr 1036/19, uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji.
W dniu 4 października 2019 r. do Powiatowego Urzędu Pracy wpłynął wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania o "przyznanie zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 120% i okresu 1 rok". Do wniosku skarżący dołączył dowody wpłat na konto Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na składki ZUS za okres od listopada 1986 r. do stycznia 1988 r. Następnie skarżący przedłożył dalsze dowody wpłat dotyczących okresu od listopada 1989 roku do lutego 1991 roku.
W konsekwencji organ l instancji postanowieniem z [...] 2019 r. wznowił na wniosek skarżącego postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Starosty z [...] 2019 r. dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% kwoty zasiłku od 16 stycznia 2019 roku i wydłużenia okresu pobierania zasiłku do 365 dni.
Decyzją z dnia [...] 2019 r. znak [...], uchylono decyzję Starosty z [...] 2019 r., orzekającą:
o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy od dnia złożenia wniosku, tj. 16 stycznia 2019 roku oraz o odmowie wydłużenia okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych do 365 dni i orzeczono:
- 1. o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 16 stycznia 2019 roku, tj. od dnia złożenia wniosku, w wysokości 120% kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do 3 stycznia 2020 roku.
- 2. o zaliczeniu na poczet przyznanego świadczenia, zasiłku dla bezrobotnych przyznanego prawomocną decyzją z dnia [...] 2019 roku, znak: [...], od dnia 16 stycznia 2019 roku do 2 lipca 2019 roku w wysokości 100% kwoty zasiłku.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zaskarżył ją w zakresie w jakim nie zawiera ona kwoty "(...) zadośćuczynienia dla powoda które to Starostwo Powiatowe powinno wypłacić z tytułu naruszenia dóbr osobistych powoda (...)".
Zaskarżoną decyzją z 17 stycznia 2020 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że skarżący spełnił warunki z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, konieczne do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jednocześnie po przeanalizowaniu przedstawionych dokumentów, do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zaliczono okresy opłacania składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej od dnia 1 października 1980 r. do 31 maja 1991 r. oraz od dnia 1 września 1991 r. do 30 listopada 1991 r., co w sumie daje po przeliczeniu staż pracy wynoszący 30 lat i 2 miesiące. Dlatego na podstawie art. 72 ust. 3 i art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ustalono, że skarżącemu od 16 stycznia 2019 r. przysługuje prawo do zasiłku w wysokości 120% na okres 365 dni.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w którym podtrzymał zarzuty odwołania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając niniejszą sprawę w tak określonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona.
W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że zaskarżona decyzja została wydana po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty z [...] 2019 r. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Biorąc pod uwagę zaistniały w sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu, organ zasadnie ocenił, że w przypadku skarżącego wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji z dnia 14 lutego 2019 r. Na dzień rejestracji skarżący posiadał bowiem opłacone składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, które dają podstawy do wznowienia postępowania w sprawie.
Odnosząc się do meritum sprawy stwierdzić należy, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 ze zm.), zwanej dalej: ustawą o promocji zatrudnienia.
Wysokość i okres pobierania zasiłku są uzależnione od okresu uprawniającego do zasiłku. Artykuł 72 ust. 2 ustawy wskazuje, że pod pojęciem "okresu uprawniającego do zasiłku" należy rozumieć okresy wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz w art. 72 ust. 4 ustawy.
Zgodnie z art. 71 ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:
nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:
był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, (...).
Jednocześnie zgodnie z art. 72 ust. 5a lit. a cyt. ustawy do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zalicza się również: okres prowadzenia działalności pozarolniczej przed dniem 1 stycznia 1997r. pod warunkiem opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z tego tytułu, o ile podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia za pracę.
Ponadto Zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.
Natomiast zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b okres pobierania zasiłku wynosi: 365 dni dla bezrobotnych powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku.
Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należało stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zaliczyły skarżącemu okresy opłacania składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej od dnia 1 października 1980 r. do 31 maja 1991 r. oraz od dnia 1 września 1991 r. do 30 listopada 1991 r., co w sumie po przeliczeniu dało staż pracy wynoszący 30 lat i 2 miesiące. Zasadnie zatem ustalono, że od dnia 16 stycznia 2019 r. skarżącemu przysługuje prawo do zasiłku w wysokości 120% na okres 365 dni.
Skarżącemu przyznano więc maksymalną wysokość zasiłku na najdłuższy okres na jaki można przyznać zasiłek czego skarżący nie kwestionował w skardze. Sąd nie dopatrzył się też jakichkolwiek uchybień w zaskarżonym orzeczeniu jak i poprzedzającym go orzeczeniu organu pierwszej instancji. Również w toku postępowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięć organy postępowały zgodnie z obowiązującymi zasadami zapewniając skarżącemu czyny udział w postępowaniu.
Jedyny zarzut skargi, który sprowadza się do żądania od organu zadośćuczynienia, nie może być uwzględniony. W treści zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały zawarte wszystkie wymagane prawem wyrzeczenia. Brak jest podstaw prawnych do żądania zadośćuczynienia od organu w trybie postępowania administracyjnego. Jak wskazał organ odwoławczy kwestia wypłaty zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dóbr osobistych jest rozpatrywana przed sądem powszechnym, gdzie w Sądzie Okręgowym w Wydziale l Cywilnym toczy się sprawa pod sygn. akt [...] z powództwa skarżącego przeciwko Powiatowi o ochronę dóbr osobistych i zapłatę zadośćuczynienia.
Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.