Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25.01.2009r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071) i art. 18 ust. 10, 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007r., Nr 70, poz. 473 ze zm.) uchyliło zaskarżoną przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] nr [...] os. A w K. decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008r. znak [...] oddalającą żądanie Wspólnoty w sprawie wszczęcia postępowania o cofnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie na os. A blok [...] wydanych dla Spółki B i odmówiło cofnięcia Spółce z o.o. B zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, B, C w sklepie na os. A w K. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Sądu Prezydenta Miasta, w której zawarta została polemika ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uznania Wspólnoty Mieszkaniowej za stronę postępowania o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, przy podtrzymaniu stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu decyzji I instancji, że żaden przepis prawa materialnego nie legitymuje wspólnoty mieszkaniowej do żądania wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych (lub ich cofnięcia) przez organ administracji oraz wzięcia udziału w takim postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, wyrażając pogląd, że skarga tego organu jest niedopuszczalna. Prezydent Miasta był organem wydającym w I instancji decyzję administracyjną i nie ma legitymacji do składania skargi na decyzję organu odwoławczego, gdyż nie jest stroną postępowania administracyjnego. Nawet w sytuacji, gdy występuje w podwójnej roli – organu administracji publicznej i podmiotu reprezentującego Gminę. Według organu tylko podmioty stojące "na zewnątrz" administracji mogą być chronione w postepowniu administracyjnym oraz w ramach kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami - oznaczonej dalej jako p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z treści § 2 cytowanego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot inny niż wskazane w art. 50 p.p.s.a. ocenić należy jako niedopuszczalne, co daje podstawę do odrzucenia skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Organ orzekający w I instancji (w niniejszej sprawie Prezydent Miasta) nie jest uprawniony do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. postanowienie NSA z 2 marca 2006 r. sygn. II GSK 387/05, LEX nr 197511; postanowienie NSA z 1 lutego 2006 r. sygn. I OSK 386/05, LEX nr 194022; wyrok NSA z 7 grudnia 2005, sygn. I OSK 521/05 LEX nr 189858). Opiera się ono na założeniu, że art. 50 p.p.s.a. ukształtował postępowanie przed sądem administracyjnym jako spór dwóch podmiotów: skarżącego oraz organu administracji, którego działanie lub zaniechanie było przyczyną wniesienia skargi. Taka struktura postępowania determinuje krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Nie należy do nich organ administracji, który wydał w danej sprawie rozstrzygnięcie. Przyjęcie odmiennego stanowiska nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: władcze w zakresie rozstrzygania sprawy administracyjnej i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. W roli tego organu nie ma miejsca na jego własny interes lub obowiązek, także wówczas gdy w rzeczywistości decyzja dotyka jego praw lub obowiązków.
Wobec powyższego skargę w niniejszej sprawie należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W pkt II postanowienia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.