Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem i bratem.
Określając majątek swój i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym uwidocznił, że w jego skład wchodzi dom o powierzchni ok. 50 m2. Nie posiadają zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Na miesięczne dochody gospodarstwa domowego składa się 1484,46 renty inwalidzkiej skarżącego, 643,02 zł renty socjalnej jego syna i 343,83 zł renty inwalidzkiej brata.
Uzasadniając swoje starania odniósł się do okoliczności nurtującej go sprawy. Zaakcentował, że ponieważ brat po opłaceniu alimentów na dwoje dzieci znalazł się w tragicznej sytuacji materialnej z kwotą 380 zł miesięcznie więc skarżący jest zmuszony do utrzymywania go, gdyż te 380 zł zostaje spożytkowane na poszukiwanie pracy.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata pod warunkiem złożenie oświadczenia, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne". Owa "dokładność" stopniowana jest z kolei przeświadczeniem czy to sądu czy to referendarza, że strona okoliczności te wykazała to znaczy przedstawiła je w sposób przekonywujący.
Jednocześnie zwrócenia uwagi wymaga, iż przyjęta przez ustawodawcę konstrukcja prawna opiera się na założeniu, że jeżeli oświadczenie strony pozwala na zorientowanie się co do tego, że stać ją będzie na uiszczenie wymaganych kosztów oraz nie wzbudza jakichś istotnych wątpliwości względnie tyczą one nieistotnych składników stanu majątkowego strony to tym samym nie ma obowiązku wzywania strony do składania dodatkowych oświadczeń lub przedkładania dokumentów źródłowych (arg. ex art. 255 ppsa). Konkludując należy stwierdzić, że jeżeli na podstawie przyjętego oświadczenia sąd dojdzie do przekonania, że ma do czynienia z osobą "biedną" w potocznym tego słowa znaczeniu lub jeśli stwierdzi, że wymagane koszty pozostają w takiej dysproporcji z deklarowanym przez nią stanem majątkowym, że strony najzwyczajniej albo nie będzie stać na pokrycie wymaganych opłat albo odbędzie się to kosztem istotnego uszczuplenia jej majątku to może wydać rozstrzygniecie w przedmiocie zwolnienia bez konieczności dalszych wezwań.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to jest wystarczające do oceny aktualnych możliwości finansowych strony. Te nie rysują się specjalnie dobrze. Skarżący nie należy bowiem do osób zamożnych. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług, środki jakie ma do dyspozycji jego gospodarstwo domowe wystarczają w zasadzie na pokrycie niezbędnych opłat i opędzenie podstawowych potrzeb. Okoliczność, że należy do niego niewielki dom, który potencjalnie posiada pewną wartość sprzedażną lub podkładową nie zmienia tego spojrzenia. Trudno bowiem wymagać od skarżącego zbycia lub obciążenia domu gdzie zamieszkuje z synem i bratem albowiem rozporządzenia tego rodzaju godziłby w podstawę egzystencji tych osób.
Biorąc to wszystko pod uwagę udzielono zatem skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.