Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy decyzją nr [...] z dnia [...] 2011 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 9 i 10, art. 12 ust. 1 i 2, art. 25, art. 27 ust. 1, 1a, 2, 3 i 7 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009r. nr 1, poz. 7 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 kpa, orzekł obowiązek zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego J. B. należności w wysokości 3.000 zł z tytułu świadczeń alimentacyjnych wypłaconych na podstawie decyzji [...] z dnia [...] 2010r. M. G. na dziecko F. B., łącznie z odsetkami ustawowymi, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji.
Po rozpatrzeniu odwołania J. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 stycznia 2012r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 27 ust. 1, ust. 1a, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w związku z art. 138 § 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Kolegium wskazało na braki w materiale dowodowym uniemożliwiające weryfikację prawidłowości wysokości kwoty przewidzianej do zwrotu. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, mającego na celu ustalenie, kiedy i jakie kwoty wpłacił dłużnik alimentacyjny (w postaci dobrowolnych wpłat z tytułu alimentów, udokumentowanych przekazami pocztowymi) na rzecz osoby uprawnionej. Kolegium wyjaśniło, że okoliczność ta ma znaczenie, ponieważ w momencie otrzymania przez M. G. jakichkolwiek kwot z tytułu alimentów, w związku z tym, że korzysta ze świadczenia z funduszu alimentacyjnego, powinna, zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, poinformować o tym organ wypłacający świadczenie.
Kolegium zarzuciło również, że w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ l instancji nie podał, dlaczego nie wziął pod uwagę znajdujących się w aktach kserokopii 6 przekazów pocztowych oraz oświadczenia M. G. z dnia 29 września 2011 r. ani też nie uzasadnił faktu, dlaczego nie oparł się na nich w swym rozstrzygnięciu, ani też dlaczego odmówił im wiarygodności i mocy dowodowej.
Ponadto Kolegium wskazało na konieczność zbadania wpłaty kwoty 250 zł dokonanej przez J. B. dnia 14 listopada 2011 r.
Skargę na decyzję SKO wniósł J. B., który podkreślił, że obecnie regularnie uiszcza należności z tytułu alimentów, a istniejące zaległości ureguluje w najbliższym możliwym terminie. Skarżący podkreślił też, że w postępowaniu administracyjnym przedstawił oryginały przekazów potwierdzające kwotę wpłacanych alimentów.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2013r. skarżący J. B. oświadczył, że cofa skargę na decyzję SKO z dnia 4 stycznia 2012r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) cofnięcie skargi wiąże sąd, który może uznać cofnięcie za niedopuszczalne tylko wtedy, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W przedmiotowej sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności, które uzasadniałyby dalsze prowadzenie postępowania sądowego pomimo cofnięcia skargi. Dlatego też Sąd uznał, że skarga została skutecznie cofnięta i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie sądowe.