Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że nie posiada osób z którymi pozostawałaby we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek uwidoczniła, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne dochody oszacowała na kwotę 2.800 zł ze stosunku pracy.
Uzasadniając swoje starania zaakcentowała, że mieszka i utrzymuje się sama. Zaakcentowała, że w związku z długim okresem poszukiwania pracy i chorobą ojca pozostawała do niedawna pod specjalistyczną opieką lekarską. Wyjaśniła, że ponieważ jej rodzice są w separacji więc ją i dwójkę rodzeństwa wychowywała matka. Określiła swoje stałe miesięczne obciążenia wskazując, że za najem mieszkania i media płaci w sumie 750 zł a na wyżywienie przeznacza 450 zł. Podniosła, że na karcie kredytowej ma 8.000 zł zadłużenia.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmujące m.in. ustanowienie radcy prawnego albo adwokata o ile nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów wynagrodzenia takiego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oświadczenie to stopniowane jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący.
W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa opisując w nim swoją sytuację rodzinną, majątkową a także źródło i wysokość dochodów. Wynika z niego, że aktualnie skarżąca zarabia 2800 zł Zakładając, iż podana kwota, to w istocie wartość brutto uposażenia skarżącej, przyjąć należy że realnie ma do dyspozycji ok. 2000 zł. Swoje potrzeby mieszkaniowe skarżąca zaspakaja w wynajmowanym mieszkaniu. W sumie wydatki na czynsz i tzw. usługi medialne (woda, prąd, gaz, śmieci) sięgają 750 zł. Równocześnie skarżąca wskazała, że na wyżywienie przeznacza 450 zł miesięcznie. Po opłaceniu wszystkich tych obciążeń skarżącej pozostaje więc do rozporządzenia kwota mniej więcej 700 zł. Wynika to z prostych operacji arytmetycznych. Nie jest to kwota duża lecz co do zasady umożliwia czynienie pewnych oszczędności. Szkopuł jednak w tym, że skarżąca posiada jak na swoje możliwości płatnicze spore zadłużenie.
Nie można bowiem tracić z pola widzenia tej części wyjaśnień skarżącej gdzie podaje, że na karcie kredytowej ma 8.000 zł długu. Uwzględniając wysokość odsetek i zasady spłaty takiego zadłużenia przyjąć należy, że aktualnie skarżąca nie jest w stanie bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania samodzielnie opłacić adwokata lub radcy prawnego w wyboru. Oznacza to, że skarżącej można udzielić pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustanawiając na jej rzecz zgodnie z wnioskiem adwokata z urzędu, którego wyznaczy właściwy organ samorządu zawodowego.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa