Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 grudnia 2020 r. znak [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2020 r. nr [...], o odmowie przyznania M. B. (dalej, jako skarżąca) świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z koniecznością opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wnioskowanego na mamę M. A. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia [...] 2020r., znak: [...], Wójt Gminy odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z koniecznością opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wnioskowanego na matkę w okresie od dnia 1.07.2020 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w pierwszej kolejności powołał zasady przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego określone w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Następnie wskazał, że skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką. Do przedmiotowego wniosku strona dołączyła orzeczenie o niepełnosprawności matki, z treści którego wynika, że orzeczeniem orzecznika KRUS Nr z [...] z dnia 04.07.2007 r. matka skarżącej została uznana za osobę trwale niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym i trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji – przy czym niepełnosprawność matki skarżącej powstała po ukończeniu 18 roku życia.
Na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego organ ustalił, że skarżąca zapewnia matce opiekę. W opiece tej wspomaga Ją także ojciec – A. A., legitymujący się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.
W oparciu o powyższe ustalenia organ odmówił skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na fakt, że niepełnosprawność osoby wymagającej opieki tj. matki skarżącej powstała po ukończeniu 18 roku życia oraz z uwagi na fakt, że skarżąca nie sprawuje stałej opieki nad matką.
W odwołaniu skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:
błędne zastosowanie art. 17 ust 1b pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych bez uwzględnienia treści Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 7 oraz art. 190 ust 1 Konstytucji RP;
naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i przyjęcie, iż sam fakt zwrócenia się z przedmiotowym wnioskiem przez córkę dorosłej osoby wymagającej opieki skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu Strony.
Skarżąca domagała się uchylenia decyzji organu I instancji i przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 grudnia 2020 r. utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazało, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020r., poz. 111) zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą. Wskazało, że w dniu 28 lipca 2020r. skarżąca złożyła w GOPS wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką, ur. [...] 1935 r. Z treści orzeczenia Lekarza Rzeczoznawcy KRUS z dnia 4.07.2007 r. wynika, iż matka skarżącej została uznana za trwale niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym i trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji, co równoznaczne jest ze znacznym stopniem niepełnosprawności (art. 3 pkt 21 ustawy o świadczeniach rodzinnych).
Odnosząc się zarzutu niekonstytucyjności przepisu art. 17 ust. 1b ustawy Kolegium w pełni podzieliło ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, iż w obecnej sytuacji prawnej nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014r. sygn. akt K 38/13.
Nadto organ odwoławczy podkreślił, że z wywiadu środowiskowego wynika, że matka skarżącej jest osobą schorowaną, niepełnosprawną, wymaga pomocy i opieki drugiej osoby. Porusza się o kuli (przy czym w wywiadzie pracownik socjalny wskazał, że zastał M. A. na zewnątrz budynku bez kuli, później "wzięła kulę by się podeprzeć". M. A. jest po operacji biodra (17 lat temu), po zawale (ma wszczepione bajpasy). Czasami pomaga jej mąż, który pomaga Jej się ubrać, czasami robi zakupy. Wg ustaleń pracownika socjalnego M. A. jest osobą komunikatywną, ma zawroty głowy które utrudniają Jej funkcjonowanie. Po mieszkaniu przemieszcza się za pomocą kuli, czasami pomaga mąż. Pomaga Jej również skarżąca, która robi zakupy, gotuje, pomaga Jej się umyć, sprząta, robi pranie. Dodatkowo M. A. wskazała, że "córka ma dużo wyjazdów, załatwiania", ponieważ obecnie jest w trakcie kursu przeprowadzanego online na rachmistrza spisowego, gdyż chciałaby podjąć zatrudnienie.
W ocenie organu odwoławczego w realiach przedmiotowej sprawy brak jest związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a koniecznością stałej opieki nad osobą wymagającą opieki. Jakkolwiek matka skarżącej ze względu na schorzenia, podeszły wiek i niepełnosprawność wymaga opieki i pomocy osób drugich, to sprawowana przez skarżącą opieka - w ocenie Kolegium - nie ma charakteru tego rodzaju, ażeby zmuszała ją do definitywnej rezygnacji z pracy, czy też aktywności zawodowej choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Do czynności typowo opiekuńczych spośród wymienionych przez skarżącą niewątpliwie można zaliczyć pomoc mamie w utrzymaniu higieny ciała.
Natomiast takie czynności jak: przygotowanie posiłków, sprzątanie, pranie czy zapewnianie usług medycznych, kontaktowanie się z lekarzem są czynnościami, które nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności skarżącej. Są to typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo, czy też prowadzą gospodarstwo rolne i czynności te wykonują przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu. Zdaniem Kolegium z powyższego bezspornie wynika, iż zakres oraz rozmiar czasowy opieki sprawowanej nad niepełnosprawną matką, będącą osobą kontaktową jest do pogodzenia z jednoczesnym podjęciem zatrudnienia przez skarżącą, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Co ważne i wynika z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, matka skarżącej pomimo swojej niepełnosprawności jest w stanie - choćby w ograniczonym zakresie - samodzielnie się poruszać, spożywać posiłki i korzystać z toalety, a więc nie jest osobą obłożnie chorą (leżącą i pampersowaną) i nie wymaga stałego dozoru ze strony opiekuna.
Zdaniem organu na podstawie przedstawionego materiału dowodowego nie można przyjąć, iż skarżąca stale i nieprzerwanie sprawuje osobistą opiekę nad niepełnosprawną matką, a tym samym uznać należy, iż nie wyczerpuje zakresu opieki wymaganej dla świadczenia pielęgnacyjnego, która jak już wcześniej wspomniano ma być trwała.
Nadto z pisma Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 17 listopada 2020 r., wynika, iż od dnia 1 października 2020r. skarżąca podjęła zatrudnienie (tytuł ubezpieczenia: osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczenie usług). Tym samym brak jest także spełnienia ze strony skarżącej jednej z podstawowych przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a mianowicie niepodejmowania bądź rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:
naruszenie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której przepis ten stanowi podstawę prawną przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej, jako osobie należącej do kręgu osób obciążonych obowiązkiem alimentacji wobec matki;
dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit a ustawy o świadczeniach rodzinnych, zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że fakt pozostawania osoby wymagającej opieki w związku małżeńskim i brak formalnego legitymowania się przez jej małżonka orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, co doprowadziło do niekorzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia.
2. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przyjęcie, iż sam fakt zwrócenia się z przedmiotowym wnioskiem przez skarżącą w sytuacji w której osoba wymagająca opieki posiada małżonka nielegitymującego się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do ustalenia czy wymieniona osoba faktycznie może sprawować opiekę co pozwoliło by na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jak również o uchylenie decyzji organu l instancji. W ocenie skarżącej stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy jest błędne z uwagi na istotne naruszenia prawa materialnego jak i procedury, opisane treścią w/w zarzutów. Jak wynika z zaskarżonej decyzji organ uznał, iż skarżąca nie mieści się w kręgu wymienionych w powołanych przepisie osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, co w ocenie skarżącej stoi w sprzeczności z prawidłową wykładnią w/w normy prawnej. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżąca należy do kategorii osób, które mogą ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca zarzuciła przedmiotowej decyzji naruszenie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której przepis ten stanowi podstawę prawną przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej.
Skarżąca podniosła, iż organ II instancji wydając przedmiotową decyzję dokonał błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit a ustawy o świadczeniach rodzinnych, zaniechał wykładni systemowej i celowościowej powołanego przepisu i w konsekwencji oparł zaskarżoną decyzję jedynie na literalnym brzmieniu przepisu, podczas gdy właściwa wykładnia w/w normy prawa pozwala na ustalenie prawa skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego, jako osoby zobowiązanej do alimentacji na rzecz niepełnosprawnego w związku ze sprawowaniem nad nim opieki, nawet jeśli niepełnosprawny pozostaje w związku małżeńskim z osobą nieposiadającą orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, gdy drugi małżonek nie może tej opieki sprawować z przyczyn obiektywnych, niezależnych od niego i jego woli. Skarżąca wskazała, że mąż M. A. (ojciec Skarżącej) – A. A., jest osoba w podeszłym wieku, schorowana, po przebytym udarze z niedowładem. Skarżąca w rzeczywistości jest zmuszona do sprawowania opieki nad obojgiem rodziców. Organy obu instancji zaniechały rzetelnego zweryfikowania powyższej okoliczności.
Zdaniem skarżącej działania organu administracji w sprawie objętej skargą były sprzeczne z zasadami państwa prawa, które organy administracji publicznej mają obowiązek wcielać w życie. Skarżąca zarzuciła, że w niniejszej sprawie zarówno organ l instancji jak i organ odwoławczy, zaniechały wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i zweryfikowania okoliczności opisywanych przez skarżącą, tj. faktu niemożności sprawowania opieki nad osoba jej wymagająca przez jej męża z uwagi na jego stan zdrowia. W ocenie skarżącej w sprawie będącej przedmiotem skargi prawidłowe odczytanie treści art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, prowadzi do wniosku, że skarżąca opiekująca się niepełnosprawną w stopniu znacznym matką jest osobą uprawnioną do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021.137) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019.2325) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 grudnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy odmawiająca przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z koniecznością opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wnioskowanego na matkę w okresie od 1.07.2020 r.
Instytucję świadczenia pielęgnacyjnego reguluje, art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 111) - dalej u.ś.r., w którym szczegółowo określono przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia mającego choć w niewielkim stopniu rekompensować brak możliwości świadczenia pracy w związku z opieką, jaką sprawuje nad osobą niepełnosprawną. Wskazane przez ustawę przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie, a przepis jednocześnie bezpośrednio wskazuje przesłanki negatywne przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce lub ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Podkreślić należy, że organ l instancji orzekając o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie uwzględnił zmiany stanu prawnego, która nastąpiła na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 1443), jednak błąd ten dostrzegł organ II instancji i wskazał z czym Sąd się zgadza, że powyższe rozważania prawne jakkolwiek wskazują na błędną interpretację przepisów prawa przez organ l instancji to jednak nie powodują, iż decyzja organu jest nieprawidłowa.
Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że w przedmiotowej sprawie skarżąca nie spełniła przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad matką. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie budzi wątpliwości Sądu fakt, że organ prawidłowo ustalił, że z materiału dowodowego sprawy w żaden sposób nie wynika, aby opieka nad niepełnosprawną matką sprawowana przez skarżącą wykluczała podjęcie przez skarżącą jakiegokolwiek zatrudnienia.
Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit a świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
W niemniejszej sprawie osoba na która wnioskowana jest pomoc – M. A. jest w związku małżeńskim z A. A. legitymującym się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. W niniejszej sprawie zaistniała więc przesłanka negatywna przyznani świadczenia pielęgnacyjnego.
Gdyby nawet uznać, że ojciec skarżącej, jak twierdzi skarżąca sam wymaga opieki, to i tak z uwagi na zakres udzielanej pomocy i opieki jaką świadczy na rzecz matki skarżąca świadczenie również nie przysługuje.
Bezsporne w sprawie jest, że M. A. jest osobą schorowaną, niepełnosprawną, wymaga pomocy i opieki drugiej osoby. Porusza się o kuli bierze dużo lekarstw. Jest po operacji biodra (17 lat temu), po zawale (ma wszczepione bajpasy). Jak wskazała M. A. czasami pomaga jej mąż - pomaga Jej się ubrać, czasami robi zakupy. Matka skarżącej wskazała, czego Sąd nie neguje, że pomoc otrzymuje również ze strony skarżącej, która robi zakupy, gotuje. M. A. podała, że córka jest u niej kilka razy dziennie, kilka. Skarżąca pomaga Jej się umyć, ponadto pomaga w codziennym funkcjonowaniu: sprząta, robi pranie.
W ocenie Sądu takie czynności, jak przygotowanie posiłków i ich podawanie, sprzątanie, umawianie wizyt lekarskich, czyli szeroko rozumiane prowadzenie gospodarstwa domowego są czynnościami, które nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności skarżącej, gdyż są to typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i wykonują je przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu. Podkreślić należy, iż matka skarżącej jest osobą chodzącą, co prawda przy pomocy kuli ale jednak porusza się samodzielnie. W życiu codziennym co sama potwierdziła pomaga jej również mąż. Zatem zdaniem Sądu czynności związane z opieką nad matką nie są czynnościami oznaczającymi stałą lub długotrwałą opiekę innej osoby w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. uniemożliwiającą podjęcie zatrudnienia.
W ocenie Sądu z powyższego wynika, że zakres oraz rozmiar czasowy opieki sprawowanej przez skarżącą nad niepełnosprawną matką jest do pogodzenia z równoczesnym podjęciem zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasowym.
System świadczeń rodzinnych został tak skonstruowany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Wnioskujący musi sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym zmuszony jest do rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy. Zdaniem Sądu, zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla stwierdzenia, że pomiędzy sprawowaną przez skarżącą opieką nad matką a rezygnacją przez nią z podjęcia zatrudnienia nie istnieje taki związek. Ze zgromadzonego sprawy materiału dowodowego wynika, że matka skarżącej jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji, ale nie sposób przyjąć, aby skarżąca z uwagi na zakres i rozmiar czynności, jakie wykonuje, opiekując się matką, rzeczywiście nie mogła podjąć żadnego zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy.
W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy, to jest zakresu i rozmiaru sprawowanej przez skarżącą opieki nad matką. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które w ocenie Sądu w całości odpowiada prawu.
Sąd jeszcze raz podkreśla, że nie kwestionuje złego stanu zdrowia matki skarżącej i konieczności pomocy przez córkę (do czego zresztą jest zobowiązana zgodnie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym), nie neguje także faktu należytego sprawowania opieki przez skarżącą, jednak sama konieczność sprawowania opieki nie stanowi w świetle art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych samodzielnej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że biorąc pod uwagę zakres sprawowanej opieki, organy rozpoznające niniejszą sprawę w sposób prawidłowy dokonały wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Dlatego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił jako bezzasadną.