Uzasadnienie
Skarżący w złożonym dnia 28 sierpnia 2009 r. (data wpływu) na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidocznił brak osób z którymi pozostawałby we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek podał, że należy do niego 60 metrowy dom z 8 metrowym mieszkaniem oraz nieruchomość rolna o areale 3,56 ha stanowiąca ugór.
Stałe miesięczne dochody swego gospodarstwa domowego skarżący oszacował na 1300,45 zł emerytury.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że ma 69 lat. Ponieważ cierpi na szereg schorzeń znaczną cześć środków jakimi dysponuje pochłaniają wydatki na lekarstwa. Stan zdrowia ogranicza jego możliwości zarobkowe. Dom gdzie zamieszkuje pozbawiony jest podstawowych wygód jak woda, prąd, łazienka czy CO. Nadmienił, że przed tutejszym sądem toczy się kilkanaście jego postępowań.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Skoro skarżący na mocy postanowienia z dnia 5 czerwca 2009 r. został już prawomocnie zwolniony od kosztów sądowych (postanowienie k. 19-21) i jeśli udzielone tak prawo pomocy nie zostało skarżącemu cofnięte po chwilę obecną, co w sposób oczywisty dokumentują akta sprawy, to w takiej sytuacji procesowej działaniem oczywiście bezcelowym było składanie przez skarżącego kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sadowych. O bezprzedmiotowości takiego wniosku przesądza bowiem to, że skarżący ma już wszystko czego chciał.
Z tych względów należało postanowić jak w sentencji działając na zasadzie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §1 ppsa.