Uzasadnienie
Ustanowiony dla skarżącego adwokat (k.
- 21) wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w osobie mecenas J. M. (vide: k.
- 36) w piśmie z dnia 14.02.2013 r. które do tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego wpłynęło 14.02.2013 r. złożyła wniosek o "zasądzenie przez sąd kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu tytułem sporządzonej opinii prawnej o odmowie sporządzenia skargi kasacyjnej". Do pisma dołączyła odpis sporządzonej opinii wraz z dowodem jej nadania do strony.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.).
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach niniejszej sprawy oświadczenie, o jakim mowa w §20 powołanego rozporządzenia nie zostało złożone przez adwokat.
Skoro zaś w realiach rozstrzyganego przypadku adwokat nie złożyła takiego oświadczenia, bo nie ma go ani w treści pisma opatrzonego pieczęcią prezentaty tutejszego sądu z datą 12.02.2013 r. ani też takiego oświadczenia nie ma w treści sporządzonej opinii zatem przy zastanym układzie procesowym nie istniała inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia złożonego wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej.
Brak było podstaw, aby wzywać adwokat do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa.
Nie istniała też możliwość wyinterpretowania treści takiego oświadczenia z osnowy wniosku "o zasądzenie przez Sąd kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu". Pomijając, że wniosek pochodzi od profesjonalisty, działanie takie prowadziłoby bowiem w istocie do niedopuszczalnego nadawania z urzędu składanym pismom treści, których są one pozbawione.
Z tych przyczyn orzeczono więc jak w sentencji.