Uzasadnienie
Skarżący w złożonym dnia 10.04.2015 r. na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną wskazał na żonę i córkę jako osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym.
Opisując swój majątek oświadczył, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Na dochody gospodarstwa domowego składa się emerytura skarżącego w wysokości 1908,87 wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym, emerytura jego małżonki w wysokości 942,19 zł, dochody córki z umowy zlecenie w wysokości 501,57 zł.
Uzasadniając swoje starania skarżący odniósł się do okoliczności nurtującej go sprawy. Podniósł również, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Powiada, że wraz z żona ponoszą duże wydatki na utrzymanie mieszkania, leczenie a także spłatę rat bankowych związanych z remontem mieszkania. Wymieniając stałe miesięczne wydatki skarżący podał, że czynsz za mieszkanie to 420 zł, woda 140 zł, gaz 155 zł, prąd 345 zł, telefon stacjonarny 86 zł, telefon komórkowy 50 zł. Do tego dochodzą raty pozaciąganych w banku na leczenie i remont mieszkania dwóch kredytów w kwotach po 326,57 zł i 327,65 zł. Na leki gospodarstwo domowe skarżącego przeznacza rocznie 1320,89 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest odmowa przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy. Opierając się na argumentacji zbieżnej z tą jaka legła u podstaw uznania w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, że przyznawanie dodatków mieszkaniowych mieści się w szeroko rozumianej kategorii spraw z zakresu pomocy społeczne należy wyrazić zapatrywanie, że skoro na pomoc mieszkaniową gminy mogą liczyć mieszkańcy mający niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe i osiągający niskie dochody to sprawy mające za przedmiot odmowę lub przyznanie takiej pomocy z gminnego zasobu mieszkaniowego kwalifikować należy w podobny sposób.
W konsekwencji uznania, że strona korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków - wniosek w tym zakresie należało więc uznać za bezprzedmiotowy a w związku z tym postanowiono jak w punkcie pierwszym sentencji działając na zasadzie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.
Co się natomiast tyczy ustanowienia dla skarżącego radcy prawnego z urzędu to podnieść należy, że w myśl art. 246 §3 ppsa radcę prawnego lub adwokata można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z radcą prawnym lub adwokatem. Realia niniejszej sprawy nie dają podstaw do takich ustaleń. W aktach sprawy zalega bowiem pełnomocnictwo ogólne jakiego skarżący udzielił w dniu 15.04.2015 r. r.pr. G. S. do reprezentowania go m.in. przed sądami administracyjnymi. Z akt sprawy nie wynika aby zaistniały okoliczności powodujące wygaśnięcie tego pełnomocnictwa. Brak jest też podstaw do ustaleń aby pełnomocnictwo zostało wypowiedziane czy to przez skarżącego czy też radcę prawnego gdyż takich treści nie sposób odnaleźć w którymkolwiek z pism zalegających w aktach sprawy. Skoro zaś powstały stosunek pełnomocnictwa z uwagi na brak wymaganego prawem zawiadomienia sądu (art. 42 ppsa) wywołuje skutki prawne, to nie można tracić z pola widzenia, że zakres uprawnień ustanowionego pełnomocnika obejmuje umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając nawet skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem co wynika wprost a przepisu art. 39 pkt. 1 ppsa. Okoliczność, że radca prawny świadczy pomoc prawną skarżącemu "całkowicie bezpłatnie" jest prawnie nierelewantna.
Z tych wszystkich względów należało więc odmówić wnioskowi skarżącego w tym zakresie i orzec jak w punkcie drugim sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów.