Uzasadnienie
K. J. (dalej w skrócie skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 21 grudnia 2018 r. nr [...] uznające, że Komendant Powiatowy Policji nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Skarżący uznał ww. postanowienie za uchybiające art. 61 Konstytucji oraz przepisom art. 7, 9 i 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego, w skrócie Kpa (t. j., Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) ze względu na to, że nie zostały rozpatrzone wszystkie przedstawione przez niego w ponagleniu zarzuty. Wskazał jednocześnie, że zwrócił się do organu wnioskiem z dnia 9 listopada 2018 r. (data wpływu do organu 13 listopada 2018 r.) a Komendant Powiatowy Policji nie podjął w związku z tym wnioskiem żadnych działań.
W ocenie skarżącego, wyrażonej w piśmie uzupełniającym skargę z dnia 27 stycznia 2019 r., postanowienie wydane na podstawie przepisu art. 37 Kpa podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż rozstrzyga sprawę co do istoty (uwzględnia lub oddala zarzuty i wnioski) po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego.
Z akt administracyjnych wynika, że skarżący zwrócił się pismem z dnia 9 grudnia 2018 r. (data wpływu do organu 13 listopada 2018 r.) zatytułowanym "wniosek – ponaglenie" do Komendanta Wojewódzkiego Policji za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji, wskazując, że Komendant Powiatowy Policji prowadzi przewlekle postępowanie z wniosku z dnia 9 listopada 2018 r. w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Skarżący zwrócił uwagę, że organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy.
Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 21 grudnia 2018 r. nr [...] wydanym na podstawie przepisu art. 37 § 6 Kpa uznał, że Komendant Powiatowy Policji nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, gdyż po wpłynięciu w dniu 13 listopada 2018 r. wniosku skarżącego w sprawie ekwiwalentu, organ I instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego i przysługujących mu prawach. Jednocześnie organ wyznaczył termin załatwienia sprawy na dzień 12 stycznia 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zakres kognicji sądów administracyjnych określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz.U. z 2012 r., poz. 1302 ze zm.).
Stosowanie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ww. ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające co do istoty. Nadto, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w trybie przepisu art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w skrócie Kpa (t.j., Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.).
Przepis art. 37 § 1 Kpa stanowi, że stronie służy prawo wniesienia ponaglenia jeżeli: nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 Kpa (bezczynność), postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Zgodnie art. 37 § 3 pkt 2 Kpa, ponaglenie wnosi się do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 Kpa).
Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny) a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.
Wynika z powyższego, że postanowienie tego rodzaju nie ma waloru aktu, o którym mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną.
Wobec tego Sąd odrzucił skargę K. J. na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.