Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku domagała się przyznania prawa pomocy poprzez udzielenie zwolnienia od kosztów sądowych.
Uwidoczniła brak osób z którymi sprawdziłaby wspólne gospodarstwo domowe.
Przedstawiając swoją sytuację materialną podała, że nie ma żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Wysokość swoich miesięcznych dochodów oszacowała na 1376,09 zł emerytury.
Uzasadniając swoje starania podniosła, że jest na wcześniejszej emeryturze, nie posiada żadnych oszczędności. Jest współwłaścicielką samochodu opel corsa z 1996 r. Z uwagi na wiek i stan zdrowia ma problemy ze znalezieniem pracy. Dom w którym mieszka stanowi własność męża z którym jednak pozostaje w separacji od 15 lat. Mieszka samotnie. Mąż nie ponosi kosztów utrzymania domu. Grzecznościowo korzysta z pomocy prawnej znajomego radcy prawnego. Wskazując na powyższe wywodzi, że konieczność pokrycia przez nią wpisu od skargi i innych kosztów nie pozwoli jej opłacić codziennych kosztów utrzymania i stąd wnosi jak we wniosku.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Skoro niniejszą sprawę opatrzono symbolem "6332" co zgodnie z załącznikiem nr 1 do zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych oznacza, że przynależy ona do spraw z zakresu zatrudnienia i bezrobocia a jednocześnie treść decyzji organu pierwszej instancji uwidacznia, że odnosi się do kwestii świadczenia przedemerytalnego sytuacja taka oznacza ni mniej ni więcej jak tylko, że skarżąca jest z mocy prawa zwolniona i z obowiązku uiszczania opłat sądowych i ponoszenia wydatków (art. 239 pkt. 1 lit. b ppsa w związku z art. 241 ppsa). Jeśli zaś skarżąca korzysta ze zwolnienia przedmiotowego to w takiej sytuacji działaniem bezcelowym było składanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (art. 244 §1 ppsa). O bezprzedmiotowości takich żądań przesądza bowiem aktualizowana determinantami prawnymi realna możliwość uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych w tym trybie. Innymi słowy skoro skarżąca ma już z mocy prawa to, czego chce, to równocześnie nie może domagać się tego samego na wniosek.
Z tych względów należało postanowić jak w punkcie pierwszym sentencji działając na zasadzie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.