Uzasadnienie
Dyrektor Narodowego Centrum Nauki decyzją z dnia 17 października 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki po rozpatrzeniu wniosku o finansowanie projektu badawczego nr rejestracyjny [...] złożonego w ramach konkursu OPUS 17 na projekty badawcze odmówił przyznania podmiotom wchodzącym w skład grupy podmiotów: Uniwersytet, Instytut [...] środków finansowych na realizację projektu badawczego pt. Dwufunkcyjne katalizatory hybrydowe o strukturze rdzeniowo – powłokowej do produkcji alternatywnego paliwa.
W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek spełniał wymagania formalne i został poddany ocenie merytorycznej przez Zespół Ekspertów. W wyniku oceny, dokonanej zgodnie z zasadami ujętymi w Regulaminie przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych w brzmieniu mającym zastosowanie dla konkursu OPUS 17, którego tekst jednolity stanowi załącznik do uchwały Rady Narodowego Centrum Nauki nr 26/2019 z dnia 14 marca 2019 r. przedmiotowy wniosek nie został zakwalifikowany do finansowania. Właściwy koordynator dyscyplin, zgodnie ze swoimi ustawowymi kompetencjami stwierdził, że opinie ekspertów zawierały omówienie wniosku w każdym z kryteriów przewidzianych w regulaminie/warunkach właściwego konkursu oraz zostały sporządzone zgodnie z wytycznymi wynikającymi z trybu oceny wniosków.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył Uniwersytet Jagielloński podnosząc, że w decyzji zarzucono wnioskodawcy nierzetelność w przygotowaniu aplikacji polegającą na "przypisaniu przez aplikanta do swojego dorobku projektu innego kierownika'". Fakt ten, zauważony przez Eksperta 2, dotyczy projektu pn. [...] (nr rejestracyjny: [...]). Należy wyjaśnić, iż przywołany projekt był realizowany przez konsorcjum zawiązane przez Politechnikę i Uniwersytet. Rolę kierownika projektu pełnił w nim dr hab. P. M., a prof. dr hab. P. K. kierował pracami realizowanymi w ramach zadań powierzonych Uniwersytetowi. Ze względu na fakt, iż we Wzorze formularza wniosku do konkursu OPUS 17 nie zostało wystarczająco jednoznacznie wyjaśnione, co należy rozumieć pod pojęciem informacje o kierowaniu projektami badawczymi, Aplikant działając w dobrej wierze podał przedmiotowy projekt jako jeden z tych, za których realizacje był odpowiedzialny, mając świadomość, iż w przeciwnym razie mógłby zostać posądzony o sfałszowanie dokumentacji w rozumieniu definicji przedstawionej w Rozdziale 3 Kodeksu Narodowego Centrum Nauki dotyczącego rzetelności badań naukowych i starania o fundusze na badania.
Zatem, skoro w dokumentacji konkursowej dotyczącej OPUS 17 nie podano definicji "informacji o kierowaniu projektami badawczymi", wszelkie wątpliwości co do znaczenia tych słów, zgodnie z art 7a, § 1 k.p.a. winny zostać rozstrzygnięte na korzyść odwołującego się. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Nauki decyzją z dnia 17 stycznia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że jak wynika z art. 18 pkt 7 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o NCN, ocena wniosków złożonych w konkursach organizowanych przez NCN została powierzona Zespołom Ekspertów powoływanym przez Dyrektora NCN, na wniosek Rady NCN. Zgodnie z Regulaminem przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych, stanowiącym załącznik do uchwały Rady NCN nr 26/2019 z dnia 14 marca 2019 r., zwanym dalej "Regulaminem" oraz Zarządzeniem Dyrektora NCN nr 19/2019 z dnia 7 marca 2019 r. w sprawie określenia szczegółowego trybu sporządzania ocen wniosków przez Zespoły Ekspertów, zwanym dalej "Zarządzeniem", ocena merytoryczna wniosków składa się z dwóch etapów: 1 etap l: Ocena dokonywana podczas l posiedzenia Zespołu Ekspertów polega na dyskusji ocen indywidualnych i stworzeniu rankingu, zgodnie z którym wnioski kwalifikowane są do II etapu; 2 etap II: Ocena dokonywana podczas II posiedzenia Zespołu Ekspertów, polega na dyskusji ocen indywidualnych, dokonywanych przez tzw. ekspertów zewnętrznych, powoływanych na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy o NCN oraz stworzeniu rankingu zgodnie, z którym wnioski kwalifikowane są do finansowania.
W oparciu o sporządzone oceny Zespoły Ekspertów przygotowują listy rankingowe, które Koordynator Dyscyplin przedkłada do zatwierdzenia Dyrektorowi NCN (art. 24 ust. 1 pkt 6 ustawy o NCN). Środki finansowe na badania zakwalifikowane do finansowania w ramach konkursu przyznaje Dyrektor w drodze decyzji (art. 33 ust. 1 ustawy o NCN), nie ma on jednak kompetencji do podważania ocen dokonanych przez Zespoły Ekspertów. Projekt badawczy został oceniony przez członków Zespołu Ekspertów na pierwszym etapie oceny merytorycznej na pomocniczą ocenę O pkt i nie został zakwalifikowany do II etapu oceny merytorycznej. Zespół Ekspertów uznał bowiem, że wniosek został przygotowany nierzetelnie, co odpowiadało przyznaniu odpowiedzi "nie" w pytaniu "Czy wniosek został przygotowany rzetelnie?". Zgodnie z § 28 pkt 6 Regulaminu, wniosek, który uzyska uzgodnione stanowisko Zespołu Ekspertów o przyznaniu oceny punktowej zero lub "nie" w którymkolwiek kryterium podlegającym ocenie, nie może zostać zakwalifikowany do finansowania. Zespół Ekspertów uznał bowiem, że Kierownik projektu przypisał do swojego dorobku kierowanie projektem badawczym nr [...], który w rzeczywistości był kierowany przez inną osobę.
Wnioskodawca w odwołaniu wskazał, że przywołany projekt był realizowany przez konsorcjum złożone z Politechniki i Uniwersytetu. Role Kierownika projektu pełnił dr inż. P. M., a dr hab. P. K. kierował pracami realizowanymi w ramach zadań powierzonych Uniwersytetowi. Strona uważa, że prof. dr hab. P. K. K. był odpowiedzialny za realizację tego projektu, a wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść Wnioskodawcy. Ponadto Strona odniosła się do opinii Eksperta nr 2. Komisja Odwoławcza po dokładnym rozpoznaniu sprawy nie znalazła podstaw do podważenia oceny końcowej wniosku. Ustalono, że zgodnie z formularzem wniosku, Wnioskodawca w ankiecie dorobku naukowego powinien podać "Informacje o kierowaniu projektami badawczymi lub innym uzyskanym finansowaniu w ramach konkursów NCN". Stwierdzono również, że w tej rubryce Wniosku, Strona wykazała iż prof. dr hab. P. K. K. kierował projektem nr [...] pt.: [...].
Ustalono ponadto, że wniosek nr [...] był kierowany przez dr inż. P. M., a nie prof. dr hab. P. K. K. Tym samym Zespół Ekspertów dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i miał prawo uznać to postępowanie za nierzetelne.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył Uniwersytet zarzucając naruszenie:
1/ art. 7 a § 1 K.p.a. w związku z art. 33 ust. 4 ustawy o NCN poprzez jego niezastosowanie przejawiające się w braku rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści norm prawnych na korzyść strony postępowania;
2/ art. 7 w związku z art. 33 ust. 4 ustawy o NCN poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;
3/ art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 33 ust. 4 ustawy o NCN poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w błędnym wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora NCN z dnia 17 października 2019 r. w sprawie odmowy przyznania podmiotom wchodzącym w skład grupy podmiotów środków finansowych na realizację ww. projektu badawczego, podczas gdy decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego, co powodować winno jej uchylenie;
4/ § 26, § 27 i § 28 regulaminu przyznawania środków na realizację zadań finansowych przez Narodowe Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych w związku z art. 21 ustawy o NCN poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz dokonanie błędnej oceny merytorycznej wniosku na pierwszym etapie oceny merytorycznej na pomocniczą ocenę O, co spowodowało błędnie brak zakwalifikowania wniosku do II etapu oceny merytorycznej.
W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu i instancji.
W odpowiedzi na skargę Komisja Odwoławcza Rady Narodowej Centrum Nauki wniosła o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki nie wskazują innego kryterium kontroli zaskarżonej decyzji Komisji Odwoławczej Rady NCN niż zgodność z prawem. Z tych względów tylko kryterium zgodności z prawem stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., stanowi wzorzec kontroli zaskarżonego aktu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1831/14, z przepisu art. 33 ust. 3 ustawy z 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki wynika, że decyzja Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki, a więc decyzja podejmowana w trybie odwoławczym, ma być w swej osnowie decyzją rozstrzygającą o przyznaniu lub odmowie przyznania środków finansowych. Jest to zatem decyzja odmienna w swej treści od rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 138 K.p.a., choć ustawa ta nie wyłącza stosowania przepisów K.p.a. w procedurze redystrybuowania środków finansowych, przeznaczonych na realizację projektów naukowo-badawczych.
W niniejszej sprawie Uniwersytet złożył w ramach konkursu OPUS wniosek o przyznanie środków finansowych na realizację projektu badawczego. Zgodnie z art. 18 pkt 7 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o NCN ocena wniosków złożonych w konkursach organizowanych przez NCN została powierzona Zespołom Ekspertów powołanym przez dyrektora NCN, na wniosek Rady NCN. Zgodnie z regulaminem przyznawania środków na realizację zadań finansowych przez Narodowe Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych stanowiącym załącznik do uchwały Rady NCN z dnia 14 marca 2019 r. nr 19/2019 oraz zarządzeniem Dyrektora NCN z dnia 7 marca 2019 r. nr 19/2019 ocena merytoryczna wniosków składa się z dwóch etapów 1 etap l: Ocena dokonywana podczas l posiedzenia Zespołu Ekspertów polega na dyskusji ocen indywidualnych i stworzeniu rankingu, zgodnie z którym wnioski kwalifikowane są do II etapu; 2 etap II: Ocena dokonywana podczas II posiedzenia Zespołu Ekspertów, polega na dyskusji ocen indywidualnych, dokonywanych przez tzw. ekspertów zewnętrznych, powoływanych na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy o NCN oraz stworzeniu rankingu zgodnie, z którym wnioski kwalifikowane są do finansowania. Środki finansowe na badania zakwalifikowane do finansowania w ramach konkursu przyznaje Dyrektor w drodze decyzji, ale nie ma on kompetencji do podważania ocen dokonanych przez Zespoły Ekspertów.
W przedmiotowej sprawie projekt badawczy został oceniony przez członków Zespołu Ekspertów. Wniosek na pierwszym etapie oceny merytorycznej został oceniony na ocenę 0 pkt i nie został zakwalifikowany do II etapu oceny merytorycznej. Sąd stoi na stanowisku, że decyzja Zespołu Ekspertów i Komisji Odwoławczej jest autonomiczna, a nie dowolna, co oznacza, że wymaga ona wskazania wnioskodawcy argumentów przemawiających za jej zasadnością. Takie argumenty i szczegółowe uzasadnienie zostały stronie skarżącej udostępnione. Niewątpliwie zarzuty strony skarżącej sprowadzały się do polemiki ze stanowiskiem Zespołu Ekspertów, które Komisja Odwoławcza w ramach postępowania odwoławczego ponownie zweryfikowała. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komisja Odwoławcza wyraźnie wskazała, że po rozpoznaniu odwołania nie znalazła podstaw do podważenia oceny końcowej wniosku. Organ zwrócił uwagę, że kierownik projektu przypisał do swojego dorobku kierowanie projektem badawczym nr 2013/09/B/ST5/03419, który w rzeczywistości był kierowany przez inna osobę, co w konsekwencji miało wpływ na to, że projekt nie został przygotowany rzetelnie.
Jednocześnie strona skarżąca podniosła, że projektem badawczym nr [...] kierował dr inż. P. M., a prof. dr hab. P. K. kierował pracami realizowanymi w ramach zadań powierzonych Uniwersytetowi. Jednakże zgodnie z formularzem wniosku, wnioskodawca w ankiecie dorobku naukowego powinien podać informacje o kierowaniu projektami badawczymi lub innym uzyskanym finansowaniu w ramach konkursów NCN. Bez wątpienia w tej rubryce strona skarżąca wskazał, że prof. dr hab. P. K. kierował projektem nr [...]. Natomiast według ustaleń organu tym projektem kierował dr inż. P. M. Sama strona skarżąca przyznaje, że prof. dr hab. P. K. pozostawał jedynie kierownikiem grupy badawczej a nie całego projektu.
Nie można przy tym uznać, co skarżąca próbuje przeforsować w swojej skardze, że zapisy regulaminu były nieprecyzyjne czy niejasne. W formularzu wniosku w sekcji "Ankieta dorobku naukowego kierownika projektu" w pkt 5 znajduje się wyjaśnienie "Informacje o kierowaniu projektami badawczymi lub innym uzyskanym finansowaniu w ramach konkursów NCN". Natomiast w pkt 6 formularza zostało wskazane, że należy podać informację o kierowaniu projektami finansowanymi w ramach projektów krajowych lub międzynarodowych (innych niż NCN). Zatem we wskazanych rubrykach opisano w sposób klarowny dwa zupełnie różne przypadki. Ważne jest to, ze kierownik projektu to nie tylko osoba, która kieruje zadaniami badawczymi, ale to przede wszystkim osoba, która została wyłoniona w procedurze konkursowej. Słusznie podkreślił organ, że we wniosku nie ma żadnego wyjaśnienia faktu kierowania jedynie częścią projektu przewidzianą dla Uniwersytetu.
Podkreślić należy, że wniosek, który nie odpowiada warunkom konkursu – nie może być finansowany ze środków publicznych. Z kolei zainteresowany, przystępując do postępowania konkursowego, powinien tak sporządzić wniosek, aby odpowiadał on warunkom formalnym konkursu. Dlatego skarżąca ponosi odpowiedzialność za takie sformułowanie wniosku, aby umożliwiał on jego merytoryczną ocenę. Braki w tym zakresie nie mogą obciążać Zespołu Ekspertów, którego zadaniem jest ocena wniosku, a nie jego przygotowanie. Zaznaczyć należy, że wnioskodawca miał możliwość zaznaczeni swoich wątpliwości interpretacyjnych, a także możliwość zwrócenia się do organu w kwestii wyjaśnienia swoich wątpliwości. Jednakże z takiej możliwości nie skorzystano.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Zdanie Odrębne
S. WSA Janusza Kasprzyckiego do wyroku z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 344/20.
Zgłaszam zdanie odrębne do wyroku - oddalającego skargę - na decyzję Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki z dnia 17 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych na realizację projektu badawczego.
Zdanie odrębne uzasadniam następująco:
W mojej ocenie nie jest trafne stanowisko Sądu, wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 344/20, że poza kognicją sądu pozostaje kwestia prawidłowości wystawienia ocen przez ekspertów w ramach postępowania konkursowego oraz akceptacji dowodów na tą okoliczność przez organy NCN – Dyrektora NCN i Komisję Odwoławczą Rady NCN.
W pełni podzielam stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wypowiedziane w wyroku z dnia 4 września 2018 r., sygn. akt
I OSK 2827/16; LEX nr 2570947, który stwierdził, że sąd administracyjny nie może zastępować oceny ekspertów, co do liczby punktów przyznanych w danej kategorii, swoją oceną i punktacją. "Nie oznacza to jednak, że prawidłowość ich wystawienia przez ekspertów w ramach postępowania konkursowego oraz akceptacji tego dowodu przez organy NCN (dyrektora i Komisję Odwoławczą) pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego. W odmiennym przypadku regulacja art. 33 ust. 4 (obecnie ust.
5) ustawy o NCN, że na decyzję Komisji Odwoławczej Rady przysługuje skarga do sądu administracyjnego, byłaby rozwiązaniem jedynie pozornie gwarantującym jednostce prawo do sądu, skoro kluczowy proces subsumpcji przez organ pozostawałby poza zakresem kontroli sądu, podobnie jak prawidłowość przeprowadzenia determinującego rozstrzygnięcie sprawy dowodu w postaci oceny wniosku przez powołanych ekspertów. Taka interpretacja prowadziłaby do niezgodności ww. przepisu z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji, zatem konieczne jest wyłożenie normy art. 33 ust. 4 (obecnie ust.
5) ustawy o NCN w sposób nienaruszający regulacji konstytucyjnych." Podobnie rzecz się ma z kwestią dotyczącą wykładni art. 33 ust. 2 ustawy o NCN, stanowiącym, że odwołanie do Komisji Odwoławczej przysługuje "w przypadku naruszenia procedury konkursowej lub innych naruszeń formalnych". Zdaniem NSA rozumienie pojęcia "procedury konkursowej" musi obejmować także zgodność oceny wniosku, w tym przeprowadzenia podstawowego dowodu w sprawie jakim jest ocena sporządzona przez ekspertów, z określonymi przez przepisy prawa kryteriami, zasadami i trybem jej przeprowadzania, gdyż w innym przypadku prawo zaskarżenia decyzji wydanej w pierwszej instancji, zagwarantowane w art. 78 Konstytucji i art. 15 k.p.a., byłoby iluzoryczne (por. A. Jakubowski, Decyzje w przedmiocie grantów naukowych, ZNSA 2015, nr 5, s. 92)."
Uważam zatem, że tylko ocena wniosku konkursowego, dokonana z uwzględnieniem kryteriów wynikających z przepisów prawa materialnego - art. 30 ust. 1 ustawy o NCN - sporządzona w przepisanym trybie i przez odpowiedni skład (art. 20 ust. 2, art. 21 in fine, art. 22 ust. 1-2, art. 30 ust. 3, art. 32 ustawy o NCN) oraz poprzedzona dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, znajdującym swoje potwierdzenie w aktach administracyjnych, a więc w zgodzie z postanowieniami art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), może determinować wynik konkursu oraz decyzję Dyrektora NCN. Taka ocena wówczas nie może być skutecznie podważona w postępowaniu odwoławczym, a następnie w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Sąd obowiązany jest więc, zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o NCN, w tego rodzaju sprawach rzetelnie zweryfikować, czy przy ocenie wniosku, którego dotyczy zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca:
- 1) ustalono, jak przedstawia się poziom naukowy badań lub zadań przewidzianych do realizacji we wniosku;
- 2) sprawdzono, w jakim stopniu charakter problemu naukowego, którego rozwiązanie jest proponowane, jest nowatorski;
- 3) uwzględniono wszystkie przedstawione osiągnięcia naukowe zespołu wykonawców;
- 4) rozważono zasadność planowanych kosztów zarówno w stosunku do przedmiotu, jak i zakresu badań;
- 5) określono, jaki może być wpływ realizacji projektu badawczego na rozwój dyscypliny naukowej;
- 6) uwzględniono ocenę wykonania przez wnioskodawcę projektów badawczych uprzednio finansowanych ze środków finansowych na naukę.
Brak ustaleń wskazanych kryteriów stanowi bowiem nie tylko naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 30 ust. 1 ustawy o NCN w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez jego niezastosowanie, ale i zarazem naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy.
Sąd powinien był więc ocenić pod tym względem prawidłowość stanowiska organów NCN.
Ponadto, wydane przez organy NCN, choć na podstawie upoważnienia ustawowego, akty (uchwała zawierająca regulamin i warunki konkursu) nie są aktami wewnętrznymi. Nie zostały wydane przez wskazane w Konstytucji podmioty i nie należą do tych rodzajów aktów w niej wskazanych. Nie mieszczą się zatem w konstytucyjnym katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. "Normy kompetencji prawodawczej nie można wywodzić z pozycji ustrojowej, zadań bądź funkcji danego organu, nie można także poddawać jej wykładni rozszerzającej, domniemając uprawnienia do stanowienia prawa (zob. TK – K 25/99, U 5/06)." (por. P. Radziewicz w Tuleja P.(red.) Czarny P., Florczak-Wątor M., Naleziński B. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. WKP 2019; komentarz do art. 87 w LEX).
W konsekwencji, skoro podjęte w niniejszej sprawie decyzje, zaskarżona i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, były wynikiem stosowania wskazanej uchwały, załącznika do tej uchwały, to Sąd nie mógł uznać je za decyzje administracyjne wydane na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Rzutuje to w sposób oczywisty na zachowanie procedura oceny wniosku. Mając powyższe na uwadze nie mogłem się zgodzić ze stwierdzeniem Sądu, że brak było okoliczności, które Sąd powinien uwzględnić z urzędu. Powyższe kwestie mają bowiem kapitalne znaczenie dla zgodności z prawem kontrolowanych w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym rozstrzygnięć organów NCN.
Sąd powinien zatem uwzględnić skargę, a nie ją oddalić.
W takim stanie rzeczy uznałem za stosowne wyrazić odrębny pogląd.
Kraków, dnia 2 listopada 2020 r.