Uzasadnienie
I. Pismem z dnia 16 kwietnia 2015 r. J. D. zwrócił się do Starostwa Powiatowego o wyjaśnienie rozbieżności w zakresie przebiegu granicy działki nr [...] stanowiącej jego własność, położonej w Z, objętej księgą wieczystą [...], na odcinku graniczącym z działką drogową nr [...] o nieuregulowanym stanie prawnym, będącą we władaniu Gminy J, który to przebieg na mapach wykonanych w różnych okresach przedstawiany jest w sposób odmienny. Wskazał, że jako właściciel działki nr [...] nic nie wie o przyczynach zaistniałej zmiany i nigdy nie został powiadomiony o jakimkolwiek toczącym się postępowaniu wywłaszczeniowym, rozgraniczeniowym, ustalenia granic do celów ewidencji gruntów i budynków, podziałów ani jakimkolwiek innym. Nie był też wzywany ani zawiadamiany o czynnościach geodezyjnych lub prawnych i nie wyrażał zgody na taką zmianę. Nie zmienił się też numer jego działki i jej powierzchnia. W związku z powyższym J. D. wniósł o przywrócenie poprzednich granic jego działki na mapach stanowiących zasób PODGiK.
W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 18 maja 2015 r. Starosta wyjaśnił, że na podstawie analizy zapisów, szkiców – szkic polowy nr [...] wykonany przez [...] z dnia 30 września 1967 r., pierworysów, materiałów źródłowych w operacie ewidencyjnym ustalono, że granice działki ewidencyjnej [...], przedstawione na obowiązującej mapie są zgodne z posiadanymi dokumentami. W związku z powyższym organ wezwał J. D. o dostarczenie dokumentacji stanowiącej podstawę wprowadzenia żądanych zmian.
W piśmie z dnia 17 czerwca 2015 r., skierowanym do Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, J. D. opisując rozbieżności istniejące na różnych mapach w przebiegu granicy działki [...] będącej jego własnością z działką nr [...] stanowiącą drogę, wniósł o podjęcie działań mających na celu przywrócenie "faktycznego przebiegu granicy" na mapie ewidencyjnej.
Pismem z dnia 8 września 2015 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego polecił Staroście rozpatrzenie pisma J. D. jako wniosku o aktualizację informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, dotyczącą przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] położonymi w Z. Starosta decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] odmówił aktualizacji danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu Z, jednostka ewidencyjna J, w zakresie granicy pomiędzy działką ewidencyjną nr [...] a działką ewidencyjną nr [...], jednocześnie pozostawiając przebieg przedmiotowej granicy w konfiguracji przedstawionej na aktualnej mapie ewidencyjnej, czyli po naniesieniu zmiany w ramach czynności materialno – technicznej przez ten organ z urzędu. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że mapa ewidencyjna w aktualnej konfiguracji (czyli po korekcie dokonanej przez ten organ zgodnie z mapą uzupełniającą) jest zgodna ze stanem faktycznym na gruncie od czasu opracowania operatu ewidencji gruntów.
Po rozpatrzeniu odwołania J. D., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] uchylił wymienioną wyżej decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy uznał bowiem, że zachodzi konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w znacznym zakresie i przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego.
II. Starosta po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] orzekł o aktualizacji informacji objętych ewidencją gruntów i budynków obrębu Z, jednostka ewidencyjna J, zawartych na analogowej mapie ewidencyjnej w skali 1:2880, dotyczących przebiegu granicy działki ewid. nr [...] z działką ewid. nr [...], granicy działki ewid. nr [...] z działką ewid. nr [...], granicy działki ewid. nr [...] z działką ewid. nr [...], granicy działki ewid. nr [...] z działką ewid. nr [...], granicy działki ewid. nr [...] z działką ewid. nr [...]boraz powierzchni działki ewid. nr [...] z 0,0123 ha na 0,0136 ha.
Na skutek odwołania J. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] ponownie uchylił wymienioną wyżej decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, że w przypadku wszczęcia postępowania z wniosku strony, wynikające z tego wniosku żądanie, wyznacza zakres sprawy podlegającej rozpoznaniu przez organ. Organ II instancji stwierdził, że Starosta powinien prawidłowo ustalić przedmiot niniejszego postępowania, mając na względzie to, że J. D. żąda zmiany przebiegu granicy działki ewid. nr [...] z działką ewid. Nr [...].
III. Starosta wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wydał w dniu [...] 2017 r. decyzję nr [...] orzekając o aktualizacji informacji objętych ewidencją gruntów i budynków obrębu Z, jednostka ewidencyjna J, zawartych na analogowej mapie ewidencyjnej w skali 1:2880, dotyczących przebiegu granicy działki ewid. nr [...] z działką ewid. nr [...], w oparciu o dane zawarte w dokumentacji geodezyjno-kartograficznej: "Aktualizacja operatu ewidencji gruntów - ustalenie granic zewnętrznych działek ewid. [...], [...] oraz [...] (drogi) z działkami ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]., [...] oraz [...]" sporządzonej przez uprawnionego geodetę mgr inż. S. I., wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 21 września 2016 r. za numerem [...]. Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji podniósł, że wnioskodawca nie przedłożył dokumentacji mogącej stanowić podstawę do dokonania aktualizacji przebiegu granicy działki ewid. nr [...] z działką ewid. nr [...], zaś dokumenty będące podstawą wpisu w księdze wieczystej nie spełniają aktualnie obowiązujących standardów technicznych, a w związku z tym nie było podstaw do przywrócenia przebiegu granicy zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Organ wyjaśnił, że rozbieżności wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak dokumentacji spełniającej standardy techniczne wpłynęły na decyzję stwierdzającą, że zasadnym jest wykorzystanie dokumentacji przedłożonej dnia 23 września 2016 r. przez stronę postępowania - Wójta Gminy J, która spełnia aktualnie obowiązujące wymagania techniczne, tj. mapy aktualizacji operatu ewidencji gruntów działek ewidencyjnych nr [...], nr [...] i nr [...], której samoistnym posiadaczem jest Gmina J, położonych w Z, wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego za numerem: [...]. Organ I instancji wskazał, że na podstawie dokumentacji oraz operatu pomiarowego stwierdzono, że w dniu 3 lipca 2015 r., geodeta uprawniony mgr inż. S. I. wykonał czynności ustalenia przebiegu granic działki ewid. nr [...] z działką ewid. nr [...] na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania. Przedstawiciel Gminy J B. K. był obecny i tak ustaloną granicę zaakceptował bez zastrzeżeń, natomiast J. D. był obecny, lecz opuścił zebranie na gruncie bez składania podpisu. Ponadto Starosta stwierdził, że pismem z dnia 7 września 2017 r. Wójt Gminy J wniósł o włączenie jako nowy dowód do sprawy dokumentacji z opracowania z dnia 31 lipca 2017 r., łączącego treść aktualizacji operatu ewidencji gruntów z ortofotomapami przedstawiającymi sytuację terenową z lat 1993, 2003, 2009 i 2015 dla działek ewidencyjnych [...], [...] i [...], której samoistnym posiadaczem jest Gmina J, położonych w Z. Powyższe opracowanie sporządził geodeta mgr inż. P. D. legitymujący się uprawnieniami zawodowymi z zakresu fotogrametrii i teledetekcji, który do opracowania ortofotomapy wykorzystał archiwalne zdjęcia lotnicze w skali 1:21000 z 1983 roku oznaczone numerami [...] i [...], zdjęcia lotnicze wykonane 8 sierpnia 2015 r. pokrywające obszar zdjęć z roku 1983. Organ I instancji wskazał, że na stereoparze zdjęć z 1983 r. została wykonana aerotriangulacja przestrzenna przeprowadzona metodą niezależnych wiązek uwzględniając model E wyliczający parametry autokalibracji kamery, a niezbędne do wyliczenia parametrów orientacji zewnętrznej zdjęć z roku 1983 fotopunkty pozyskano w trakcie pomiaru stereoskopowego głównie kalenic budynków na zdjęciach z roku 2015. Opracowanie aerotriangulacji zostało oparte na technologii firmy T w oprogramowaniu M w wersji 8.0. W oparciu o wyliczoną aerotriangulację na stacji fotogrametrycznej pozyskano numeryczny model terenu dla obszaru będącego przedmiotem opracowania, który wraz z wynikami aerotriangulacji umożliwił przetworzenie zdjęcia do postaci kartometrycznej. Numeryczny model terenu opracowano na stacji fotogrametrycznej D w wersji 4.13, natomiast zdjęcie z roku 1983 przetworzono w oprogramowaniu OrthoMaster wersji 8.0 firmy T. Dalej organ I instancji wyjaśnił, że następnie geodeta uprawniony mgr inż. S. I. dokonał nałożenia treści aktualizacji operatu ewidencji gruntów zaewidencjonowanej w PODGiK za numerem [...] na opracowanie dla przedmiotowego terenu ortofotomapy z lat 1983, 2003, 2009 i 2015. Ortofotomapy posłużyły za podkład do opracowania, mającego za zadanie potwierdzenie nieprzerwanego od 1983 r. spokojnego stanu posiadania, dotyczącego działki ewidencyjnej nr [...]. Ustalony w terenie przebieg granic działek ewidencyjnych nałożono na wymienione wyżej opracowanie fotogrametryczne i wydrukowano dla każdej z ortofotomap w skalach 1:500, 1:1000 i 1:2880. Starosta stwierdził zatem, że ustalenie przebiegu granic przedmiotowych działek zostało poprzedzone wnikliwą analizą wszelkich dostępnych dokumentów, zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów oraz zbadaniem stanu faktycznego na gruncie. W ocenie organu I instancji, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych wykazane dotychczas w obowiązującym operacie ewidencji gruntów i budynków nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym. Taki stan otwiera więc, zdaniem organu, możliwość zastosowania § 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034), ponieważ dane pozyskane z dokumentacji znajdującej się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym sporządzonej przy zakładaniu ewidencji gruntów, na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów, nie są wiarygodne. Starosta zaznaczył przy tym, że przedmiotowa granica nie była nigdy przedmiotem ustalenia czy rozgraniczenia, zatem nie istnieją dokumenty geodezyjne zatwierdzone prawomocną decyzją lub orzeczeniem sądu, określające jednoznacznie zakres prawa własności niniejszych nieruchomości. Z uwagi na powyższe zasadnym było przeprowadzenie czynności ustalenia przebiegu granic działek. Ponadto, w ocenie organu, czynności ustalenia przebiegu granic zostały przeprowadzone prawidłowo, tj. w myśl § 39 ust. 2, gdyż ostatni spokojny stan posiadania nie stoi w sprzeczności z istniejącymi dokumentami, tj. obowiązującą mapą ewidencyjną w skali 1:2880 oraz szkicem pomiaru stanu władania do założenia ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Starosty, opracowania przedstawione przez geodetów uprawnionych mgr inż. P. D. oraz mgr inż. S. I. potwierdzają jednoznacznie stan użytkowania, na podstawie którego dokonano ustalenia przebiegu przedmiotowej granicy. Wynika z nich jasno, iż już w czasie uwłaszczeń na niniejszym obszarze przebiegała droga, której przebieg jest wyraźny i co potwierdzają wyniki pomiaru dokonanego przez mgr inż. S. I. nałożone na ortofotomapę. Organ I instancji uznał zatem, że wykazany w operacie aktualizacji ostatni spokojny stan posiadania nie stoi w sprzeczności ze stanem wynikającym z tych materiałów.
Pismem z dnia 21 listopada 2017 r. uczestniczka M. K., właścicielka działki nr [...] graniczącej z działka drogową nr [...] wniosła odwołanie od powyższej decyzji Starosty, domagając się jej uchylenia. Zdaniem odwołującej się, na podstawie tej decyzji dokonuje się zmiany przebiegu granicy jej nieruchomości oraz sąsiednich, sytuując w jej północnej części drogę, której w tym miejscu nigdy nie było. M. K. wyjaśniła, że działka nr [...], stanowiąca drogę, nie dochodziła do drogi wojewódzkiej - działki nr [...], natomiast jej działka graniczy bezpośrednio z działką nr [...], będącą własnością J. D. Droga na części działki sąsiada J. D. oraz w niewielkiej części na jej działce była drogą prywatną i na żadnej mapie się nie znajdowała. Odwołująca się stwierdziła, że użytkowanie przez nią i J. D. części ich działek prywatnych jako "łącznika" pomiędzy drogą gminną – działką nr [...] w innej konfiguracji (krótszej, nie dochodzącej do drogi wojewódzkiej) - a drogą wojewódzką (działką nr [...]) nie daje prawa żadnemu organowi do ich zawłaszczania i tworzenia tam odrębnej działki, czyli de facto wywłaszczenia ich.
W ocenie M. K.,przeprowadzone postępowanie o ustalenie granic działek w dniu 3 lipca 2015 r. nie było prawidłowe, gdyż geodeta prowadzący to postępowanie nie ustalił granicy jej działki z działką J. D. nr [...] pomimo tego, że byliby oni w stanie zgodnie wskazać jej przebieg na podstawie przepisów dotyczących ustalania granic w rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków (§ 39 pkt 1). Geodeta S. I. jednak w ogóle takiej wersji granicy nie przyjmował, forsując jedynie wersję przebiegu w tym miejscu drogi, rzekomo na podstawie stanu spokojnego posiadania. Odwołująca się wniosła zatem o pozostawienie stanu zgodnego z prawem, tj. wspólnej granicy pomiędzy częścią działki nr [...], stanowiącej jej własność, a częścią działki nr [...] J. D. na odcinku, jak przedstawiała to mapa ewidencyjna "przed bezprawną ingerencją w jej treść", polegającą na naniesieniu w tym miejscu fragmentu drogi.
Odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] 2017 r. wniósł również J. D., domagając się jej uchylenia oraz przywrócenia na mapie ewidencyjnej faktycznego stanu granic jego działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...]. Zdaniem odwołującego się, granica ta została naruszona w dokumentach przez jej bezprawną korektę na mapie spowodowaną wrysowaniem drogi w obrębie jego działki. Działka ta zamyka się w granicach ewidencyjnych przedstawionych na kopii mapy ewidencyjnej, którą w powiększonej wersji J. D. załączył do swojego pisma z dnia 16 kwietnia 2015 r. W jego ocenie, taki przebieg granic działki jest prawidłowy i znajduje się w dokumentach stanowiących podstawę założenia jej księgi wieczystej.
Natomiast na powiększonej kopii mapy ewidencyjnej ta sama działka nr [...] przedstawiona jest w inny sposób, gdyż została pomniejszona na rzecz działki nr [...] od strony wschodniej. Zdaniem J. D., Starosta decyzją z dnia [...] 2017 r. próbuje narzucić przebieg granic jego nieruchomości wbrew dokumentom oraz wbrew oświadczeniom odwołującego się oraz jego sąsiadki M. K. - właścicielki działki nr [...] o ich wspólnej granicy. Odwołujący się stwierdził, że takie oświadczenie był w stanie złożyć z M. K. przed geodetą w trakcie czynności ustalenia przebiegu granic działek w dniu 3 lipca 2015 r., jednak przeprowadzający czynności geodeta mgr inż. S. I. (zdaniem odwołującego się nie posiadający uprawnień z zakresu 2, podczas gdy geodety mgr inż. Jacentego Rajskiego na gruncie przy tych czynnościach nie było), podjął decyzję o samodzielnym ustaleniu granic na podstawie stanu spokojnego posiadania, sytuując pomiędzy działkami drogę.
Zdaniem J. D., decyzja organu I instancji oparta jest nie na istniejących dokumentach geodezyjno-kartograficznych, a na operacie nr [...] "dorabiającym" stosowną wersję przebiegu granic potrzebną do "wciśnięcia" na mapę drogi (dz. [...]), której nigdy nie było na całej długości pomiędzy działkami nr [...] a nr [...].
Decyzją z dnia 31 stycznia 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w toku postępowania ustalono, iż w ewidencji gruntów i budynków obrębu Z w jednostce rejestrowej [...]. figuruje działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,0810 ha będąca własnością J. D. Dla działki ewidencyjnej nr [...] prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. W jednostce rejestrowej [...] ujawniono działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 0,0123 ha oraz działkę nr [...] opow. 0,0132 ha, stanowiące drogi pozostające w samoistnym posiadaniu Gminy J. Natomiast w jednostce rejestrowej [...] wykazano działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 0,1025 ha, obj. [...], będącą własnością M. K. W jednostce rejestrowej [...] figuruje działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 4,2799 ha stanowiąca drogę pozostająca we władaniu Zarządu Dróg Wojewódzkich.
Organ odwoławczy stwierdził, że wniosek J. D. odnosi się do aktualizacji dokonanej w operacie ewidencyjnym przez Starostę w drodze czynności materialno-technicznej, która polegała na zmianie przebiegu granicy pomiędzy działkami ewidencyjnymi nr [...] i nr [...]. Ustalono, że brak jest dokumentu pozwalającego na określenie daty dokonania tej zmiany. Zmiana ta polegała na wkreśleniu (przedłużeniu) zachodniej granicy działki drogowej nr [...] do granicy z działką drogową nr [...]. Jak wynika z wyjaśnień organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków istniała rozbieżność między pierworysem a matrycą w związku z tym w trybie materialno-technicznym dokonano korekty matrycy, wkreślając przebieg granicy zgodnie z pierworysem. Organ II instancji stwierdził, że z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie jak i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że ewidencja gruntów i budynków obrębu Z została założona operatem nr [...] z dnia 2 lipca 1969 r., na bazie map dawnego katastru austriackiego i uzupełniona o zmiany - operatem nr [...], co zostało przedstawione na mapach kolorem czerwonym (karta 33-32).
Wynikiem tych zmian była mapa ewidencyjna w skali 1:2880 (pierworys oraz matryca). Organ wskazał również, że akta sprawy zawierają także szkic z 1967 roku (operat [...]), na którym przedmiotowa droga o nr [...] pokazana jest jako dochodząca do głównej drogi (karta 27 akt sprawy), jednakże brak jest jakichkolwiek miar. W latach 80-tych przeprowadzano pomiary do uwłaszczeń i akta sprawy zawierają szkic polowy, na którym kolorem czerwonym naniesiono zmiany (karta 29). Organ odwoławczy stwierdził, że w rejonie przedmiotowej działki brak jest zmian, natomiast na powyższym szkicu przedstawione działki [...] i nr [...] w części graniczą ze sobą, jednakże brak jest jakichkolwiek odniesień, miar do drogi będącej przedmiotem sporu. Organ odwoławczy analizując mapę uzupełniającą do założenia operatu ewidencji gruntów (karta 33) i jej powiększenie (karta 32) zauważył, że w wyniku naniesionych zmian kolorem czerwonym wkreślono przez parcelę nr [...] zachodnią granicę działki, którą oznaczono numerem [...] (obecnie [...]) i ją przekreślono, przekreślono także nr parceli [...].
Uwagę organu zwrócił również fakt wrysowanego kolorem czerwonym przekreślenia granicy pomiędzy parcelami [...] i [...] na szerokości wprowadzonej drogi oznaczonej [...] (obecnie [...]). Na powyższej mapie mało czytelny jest dalszy przebieg działki drogowej nr [...] (obecnie [...]), który jest kwestionowany przez strony przedmiotowego postępowania. Zdaniem organu II instancji, o prawidłowości dokonania przez Starostę zmiany polegającej na przedłużeniu zachodniej granicy wymienionej wyżej działki aż do styku z działką nr [...] może świadczyć, opisane wyżej przekreślenie kolorem czerwonym północnej granicy działki [...] ([...]), które oznacza, że granica ta nie istnieje. Tymczasem granice działki muszą tworzyć wielobok zamknięty.
Zatem istnieje duże prawdopodobieństwo, że zachodnia granica tej działki dochodziła do drogi głównej (obecnie działki nr [...]). Potwierdza to także wielkość pola jej powierzchni. W ocenie organu odwoławczego, analiza graficznych materiałów źródłowych nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że wykazany przebieg wschodniej granicy działki nr [...] na obowiązującej mapie ewidencyjnej jest poprawny. Dlatego też organ I instancji dokonał analizy wykazanej powierzchni działki nr [...]. Stwierdzono, że powierzchnia działki drogowej nr [...] wykazana w operacie założenia ewidencji wynosiła 0,0123 ha (karta 28) i taka nadal figuruje w rejestrze gruntów. Starosta dokonał obliczenia powierzchni wymienionej wyżej działki w programie EWMAPA (karta 71), wykorzystując do tego celu z raster mapy ewidencyjnej, a co szczególnie istotne, przyjmując, że dochodzi ona (graniczy) do drogi wojewódzkiej - działki nr [...].
Tak obliczona powierzchnia wyniosła 122 m2, czyli jest zgodna z wykazaną powierzchnią w aktualnie obowiązującym operacie ewidencyjnym. W ocenie organu powyższe uprawdopodabnia, iż zasięg działki drogowej nr [...] będącej przedmiotem sporu przedstawiony obecnie do głównej działki drogowej jest wykazany zgodnie z materiałami źródłowymi. Organ II instancji stwierdził, że w związku z tym, że powyższe dokumenty nie zawierają jednak danych spełniających standardy techniczne (§ 29 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2011 r. nr 263 poz. 1572) została sporządzona dokumentacja dotycząca aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dla obrębu Z dla działek nr [...], nr [...] i nr [...], a w ramach tej aktualizacji dokonano, stosownie do § 37-39 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 z późn. zm.), czynności mających na celu ustalenie przebiegu granic działki drogowej nr [...].
Analizując zgromadzony materiał dowodowy w niniejszej sprawie organ odwoławczy podzielił więc stanowisko organu I instancji, iż zachodziły przesłanki do ustalenia przebiegu granic zgodnie z § 37 wymienionego wyżej rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Organ odwoławczy wskazał, że geodeta mgr inż. S. I. sporządził dokumentację geodezyjną, przyjętą do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 21 września 2016 r. za numerem [...]. Z akt sprawy jak i opinii technicznej sporządzonej do powyższego operatu wynika, że wykonawca dokonał analizy materiałów źródłowych znajdujących się w PODGiK, na które składają się: mapa ewidencji gruntów w skali 1:2880 w postaci pierworysów i matryc, reprodukcja mapy katastralnej w skali 1:2880 z 1939 r., wykonana na pierworysach wraz z wkreślonymi czerwonym tuszem zmianami, powstałymi na skutek pomiaru stanu władania, wykonanego w latach 60-tych XX wieku, mapa sytuacyjno - wysokościowa w skali 1:1000 w postaci matryc, operat ustalenia stanu władania dla wsi Z zarejestrowany pod numerem [...].
Organ odwoławczy wskazał, że wykonawca pracy w opinii technicznej do operatu [...] szeroko uzasadnił wystąpienie przesłanek umożliwiających przeprowadzenie ustalenia przebiegu granicy w trybie przewidzianym § 37-39 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Opisał przebieg i rezultaty wykonanych prac geodezyjnych, w szczególności zakres wykorzystania materiałów PZGiK. W ocenie wykonawcy prac mapa ewidencyjna w skali 1:2880 jest dokumentem niewiarygodnym, niepozwalającym na wyznaczenie punktów granicznych, bądź wznowienie położenia znaków granicznych z wymaganą dokładnością ±10 cm względem państwowej osnowy geodezyjnej oraz cechuje się bardzo małą dokładnością.
Również operat [...] dotyczący ustalenia stanu władania nie zawiera informacji o przebiegu granicy możliwych do określenia z wymaganą dokładnością. Zdjęcia sytuacyjnego dokonano taśmą w nawiązaniu do granic posiadania, bez dowiązania do osnowy, ani szczegółów I grupy dokładnościowej. Pomiaru dokonano zamierzając przecięcia elementów ówczesnego użytkowania z liniami pomiarowymi opartymi na nietrwałych elementach (przeważnie trójmiedze lub załamania miedzy). Z kolei analiza mapy sytuacyjno-wysokościowej wykazała różnice w przebiegu granic wschodniej i zachodniej działki nr [...] w stosunku do przebiegu uwidocznionego na mapie ewidencji gruntów. Wykonawca prac po analizie materiałów z założenia ewidencji (mapa, szkic polowy) stwierdził, że nie pozwalają na wyznaczenie punktów granicznych, bądź wznowienia położenia znaków granicznych z wymaganą dokładnością ±10cm względem państwowej osnowy geodezyjnej.
Organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie w dniu 3 lipca 2015 r. wykonane zostały czynności mające na celu ustalenie przebiegu granic między innymi działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...], po uprzednim zawiadomieniu o tych czynnościach zainteresowanych stron. W czynnościach ustalenia przebiegu granic wzięli udział przedstawiciel Gminy J – B. K., przedstawiciel Zarządu Dróg Wojewódzkich – J. H., właścicielka działki nr [...] – M. K. oraz właściciel działki nr [...] - J. D. Wyniki ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych zostały utrwalone w protokole oraz na szkicu granicznym. Granice działki nr [...] z działkami: nr [...] i nr [...] zostały ustalone na podstawie zgodnych wskazań przedstawicieli podmiotów będących samoistnym posiadaczem przedmiotowych działek oraz zarządzającymi potwierdzonych złożeniem przez nich stosownych oświadczeń w protokole ustalenia. Granice działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...] ustalone zostały na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania (istniejące w terenie ogrodzenie) na gruncie: granica działki nr [...] od strony działki nr [...] przebiega od punktu 9 do 300 linią prostą, zewnętrzną krawędzią ogrodzenia działki ewid. [...], a granica działki nr [...] od strony działki nr [...] przebiega od punktu 305 przez 14 do 16 linią łamaną, zewnętrzną krawędzią ogrodzenia działki ewid. [...].
Organ odwoławczy stwierdził, że powyższy przebieg granic został zaakceptowany bez zastrzeżeń przez przedstawiciela Gminy J, J. D. opuścił "zebranie" na gruncie bez składania podpisu, również M. K. nie złożyła podpisu w protokole. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie zaistniały zatem okoliczności o których mowa w § 39 ust. 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Jak wynika bowiem z dokonanych ustaleń, granice działki nr [...] z działkami sąsiednimi nr [...] i [... oraz działki nr [...] z działką nr [...] ustalono według spokojnego stanu posiadania po widocznych szczegółach sytuacyjnych wskazujących zasięg użytkowania - tj. po istniejącym ogrodzeniu.
Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, powyższy przebieg jest spójny z treścią dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, tj. zdjęciem lotniczym z roku 1964 (karta nr 137 akt sprawy) oraz z roku 1983 (karty nr 271, nr 267 i nr 263), szkicem z dnia 30 września 1967 r. z ustalenia stanu władania gruntów wsi Z (karta nr 27) oraz obliczeniem powierzchni działki nr [...] przy zakładaniu ewidencji gruntów. Organ II instancji podkreślił, że działka nr [...] nie posiada uregulowanego stanu prawnego. W rejestrze gruntów figuruje jako grunt pozostający we władaniu Gminy J na zasadach samoistnego posiadania i stan faktyczny na gruncie potwierdza te okoliczność, co wynika z protokołu ustalenia przebiegu granic wymienionej wyżej działki. Przebieg kwestionowanej granicy ustalono według ostatniego spokojnego stanu posiadania. Wyrys stanowiący dokument księgi wieczystej również został sporządzony na podstawie opisanych w niniejszym uzasadnieniu map, przechowywanych w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym.
Organ odwoławczy stwierdził, że zarejestrowanie w ewidencji gruntów i budynków ustalonego w opisany sposób przebiegu granicy działki nr [...] nie uniemożliwia aktualizacji przebiegu tej granicy w przyszłości, na podstawie dokumentacji wymienionej w § 36 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., spełniającej wymagania określone w § 85 ust. 2 i określającej jej przebieg w sposób nie budzący wątpliwości. Organ II instancji podkreślił, że jeżeli zaistnieją uzasadnione wątpliwości co do stanu prawnego nieruchomości, a takie powstały w niniejszej sprawie dotyczące części działki drogowej nr [...], to nie pozwalają one na prowadzenie postępowania w trybie administracyjnym służącym aktualizacji zapisów widniejących w ewidencji. W takiej sytuacji konieczne jest wszczęcie odpowiedniego postępowania przed sądem powszechnym, który będzie władny rozstrzygać spory na tle stanu prawnego nieruchomości.
Podsumowując organ II instancji stwierdził, że zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji Starosty nie są zasadne, gdyż rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji są prawidłowe i wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Z powyższą decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie zgodził się J. D. i pismem z dnia 27 lutego 2018 r. wniósł na nią skargę, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034), ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101), rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 31 stycznia 2014 r. w sprawie uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii (Dz. U. z 2014 r. poz. 176). Uzasadniając swoje stanowisko skarżący stwierdził, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, pomijając zupełnie wszelkie podnoszone przez niego argumenty o bezprawnym i bezpodstawnym naruszeniu jego własności przez pomniejszenie jego działki nr [...] od strony wschodniej na rzecz działki nr [...].
Zdaniem skarżącego, dokonano tego samowolnie w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, bez żadnych podstaw, bez wszczynania jakiegokolwiek postępowania (rozgraniczeniowego, podziałowego, o ustalenie granic czy też wywłaszczeniowego) i bez powiadomienia go o tym fakcie. Natomiast gdy skarżący zwrócił się do Starosty o wyjaśnienia i przywrócenie na mapie ewidencyjnej stanu dotychczasowego, odmówiono mu powołując się przy tym na dokumenty archiwalne pomimo tego, że ich jakość i spełnianie standardów dokładności były poddawane w wątpliwość.
Skarżący stwierdził, że zleceniodawcą prac geodezyjnych mających ustalić przebieg granic nieruchomości do celów ewidencji gruntów i budynków była K. T., właścicielka działki nr [...], która nie graniczy z jego działką nr [...], ale jest zainteresowana przebiegiem drogi przez jego działkę w celu "dorobienia" dokumentacji pozwalającej na usankcjonowanie stanu granic forsowanego przez urzędników PODGiK. W trakcie tego postępowania nie wzięto pod uwagę zgodnych oświadczeń skarżącego oraz M. K. dotyczących przebiegu ich wspólnej granicy pomiędzy działkami numer: [...] i [...]. Geodeta przeprowadzający czynności w terenie - mgr inż. S. I.– ustalił natomiast, że pomiędzy działką skarżącego nr [...] a działką M. K. nr [...], na całej długości granicy, znajduje się droga - działka nr [...] i to na podstawie stanu spokojnego posiadania, co, zdaniem skarżącego, jest niezgodne z prawdą, ponieważ tylko część tego obszaru zajmuje droga a resztę stanowi w przeważającej części jego nieruchomość i nieco mniejsza część nieruchomości M. K. Wyjaśnił, że części te wspólnie z sąsiadką wykorzystywali do przejazdu, jako łącznik pomiędzy drogami - działkami nr [...] i nr [...], co jednak nie daje prawa żadnej instytucji do odebrania im tych części i utworzenia na nich na siłę drogi gminnej.
W ocenie skarżącego, w sprawie doszło również do naruszenia przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia w sprawie uprawnień zawodowych osób wykonujących samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii. Wspomniany geodeta S. I. który przeprowadzał w terenie czynności ustalenia przebiegu granic i sporządził opinię dotyczącą tych granic, która stanowi podstawę wydanych decyzji przez organy I i II instancji, nie posiada bowiem uprawnień geodezyjnych z zakresu 2-go, wymaganych do tego typu prac. W trakcie czynności w terenie nie był również nadzorowany przez innego geodetę posiadającego ten zakres uprawnień, co jest wymogiem wspomnianych wyżej aktów prawnych. Dopiero później, na gotowych już dokumentach złożonych do PODGiK, oznaczonych symbolem [...], znalazła się pieczątka i podpis geodety mgr inż. J. R., posiadającego 2-gi zakres uprawnień.
Skarżący uważa zatem, że skoro czynności ustalenia granic nieruchomości do celów ewidencji gruntów i budynków dokonał geodeta nieposiadający wymaganego zakresu uprawnień, to postępowanie o ustalenie granic jego działki nr [...] jest nieważne, a w związku z tym dokumentacja geodezyjna i kartograficzna z tych czynności nie powinna zostać przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i nie powinna mieć wpływu na wydane decyzje organów I i II instancji. W takim wypadku brak jest zatem podstawy do zmiany granicy nieruchomości skarżącego oraz sąsiednich, które powinny nadal pozostać w dotychczasowym kształcie, zgodnie z przedstawieniem graficznym na analogowej mapie ewidencyjnej w skali 1:2880. Wątpliwości skarżącego wzbudziła również możliwość samoistnego posiadania przez Gminę J drogi, gdyż – jego zdaniem – oznaczałoby to, że Gmina sama posiada i użytkuje drogę, co jest nieprawdą, gdyż jest to teren prywatny, w przeważającej części skarżącego a częściowo M. K. Ponadto wątpliwości skarżącego wzbudziło także i to, czy w opinii technicznej geodety S. I. miał prawo znaleźć się pogląd oceniający wykaz zmian i wyrys z mapy ewidencyjnej, który to dokument służył za podstawę do założenia księgi wieczystej nr [...], skoro wykonawca tych prac nie dokonywał analizy dokumentów z księgi wieczystej w Wydziale Ksiąg Wieczystych, a opinię swoją wydał na podstawie kserokopii wspomnianego wyrysu i bez podania jakiegokolwiek dowodu na swój wywód.
Skarżący wskazał również na swoje wątpliwości odnośnie tego, czy decyzja organu II instancji może opierać się na przypuszczeniu a nie pewności, skoro rzekomym "dowodem" ma być niemalże nieczytelny szkic (będący w aktach sprawy) z dnia 30 września 1967 r., na którym brak jakichkolwiek miar spełniających standardy geodezyjne i na którym różnymi charakterami pisma i to prawdopodobnie w różnych okresach czasu, dokonywano poprawek (doróbek), między innymi dokładnie właśnie w miejscu, którego dotyczy niniejsza sprawa, czyli dorysowano fragment drogi na jego działce.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi. Organ II instancji ponownie wyjaśnił, że granice działki nr [...] z działkami sąsiednimi nr [...] i [...] oraz działki [...] z działką nr [...] ustalono po analizie istniejącej dokumentacji źródłowej, która szczegółowo została opisana w zaskarżonej decyzji oraz istniejącego stanu na gruncie. Zaznaczono, że przebieg granic został ustalony według spokojnego stanu posiadania po widocznych szczegółach sytuacyjnych wskazujących zasięg użytkowania - tj. po linii istniejącego ogrodzenia. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności o których mowa w § 39 ust. 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Ponadto organ podkreślił, że powyższy przebieg jest spójny z treścią dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, tj. zdjęciem lotniczym z roku 1964 (karta nr 137 akt sprawy) oraz z roku 1983 (karty nr 271, nr 267 i nr 263), szkicem z dnia 30 września 1967 r. z ustalenia stanu władania gruntów wsi Z (karta nr 27) oraz obliczeniem powierzchni działki nr [...] przy zakładaniu ewidencji gruntów.
Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu dotyczącego uprawnień geodety wykonującego czynności ustalenia przebiegu granic, organ II instancji wyjaśnił, że kwestia ta została przez skarżącego poruszona w odwołaniu od drugiej decyzji Starosty z dnia [...] 2016 r. nr [...]. WINGiK ustosunkował się do nich w swojej decyzji z dnia 15 marca 2017 r. nr [...]. W odwołaniu od kolejnej decyzji zarzuty te nie zostały powtórzone. Wyjaśniono wówczas, że czynności ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych na zasadach określonych w § 38-39 wymienionego wyżej rozporządzenia, mogą być wykonywane pod kierownictwem osoby legitymującej się uprawnieniami zawodowymi, o których mowa w art. 43 pkt 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Za dowód sprawowania tego kierownictwa uznawany jest podpis osoby sprawującej to kierownictwo złożony w protokole ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych.
W przedmiotowej sprawie powyższe potwierdza złożony podpis w protokole przez geodetę mgr inż. Jacentego Rajskiego, posiadającego uprawnienia, o których mowa z 43 pkt 2 wymienionej wyżej ustawy. Organ II instancji uważa zatem, że okoliczności istotne dla niniejszego postępowania, tj. w przedmiocie przebiegu granic działki ewidencyjnej nr [...] od strony działki nr [...] zostały dostatecznie wyjaśnione, a zatem decyzje organów I i II instancji odpowiadają prawu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu, skarga J. D. nie jest uzasadniona.
Na wstępie rozważań należy zauważyć, że w Polsce po okresie zaborów - austriackiego, rosyjskiego i pruskiego, w których kwestie związane z nieruchomościami były uregulowane w różny sposób - zaszła konieczność ujednolicenia spraw związanych z nieruchomościami i obecnie kwestie te – jednolicie dla całej Rzeczpospolitej Polskiej regulują dwie odrębne ustawy:
- 1. ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2017 r., poz. 1007) oraz
- 2. ustawa z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101).
Wymienione wyżej ustawy regulują kwestie związane z nieruchomościami w zależności od celu, któremu mają służyć.
I tak ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece wskazuje w art. 1 jako cel prowadzenia ksiąg wieczystych – ustalenie stanu prawnego nieruchomości, przy czym – zgodnie z art. 3 tej ustawy domniemywa się, że prawo ujawnione w księdze wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym, a prawo wykreślone nie istnieje. Księgi wieczyste prowadzone są przez sądy rejonowe (art. 23 zdanie pierwsze ustawy) należące do pionu sądownictwa powszechnego, a sprawy cywilnoprawne związane z zakresem własności nieruchomości regulowane są w drodze postępowania cywilnego także przez sądy powszechne. Zgodnie z art. 25 ust. 1 tej ustawy, księga wieczysta zawiera cztery działy, z których: pierwszy obejmuje oznaczenie nieruchomości oraz wpisy praw związanych z jej własnością, drugi obejmuje wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego, trzeci przeznaczony jest na wpisy dotyczące ograniczonych praw rzeczowych, z wyjątkiem hipotek, na wpisy ograniczeń w rozporządzaniu nieruchomością lub użytkowaniem wieczystym oraz na wpisy innych praw i roszczeń, z wyjątkiem roszczeń dotyczących hipotek, a czwarty przeznaczony jest na wpisy dotyczące hipotek.
Wynika z tego, że w dziale III księgi wieczystej dokonuje się wpisów dotyczących ograniczonych praw rzeczowych, w tym służebności gruntowych, np. służebności drogi koniecznej obciążającej nieruchomość dla której prowadzona jest księga wieczysta.
Z kolei druga ustawa - ustawa z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z art. 1 reguluje sprawy dotyczące m.in. ewidencji gruntów i budynków obejmujące informacje dotyczące m.in. gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (art. 20 ust. 1 pkt 1); budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 2), przy czym celem tej ewidencji nie jest ustalenie stanu prawnego nieruchomości - jak w przypadku ksiąg wieczystych - a m.in. wymiar podatków i świadczeń. Świadczy o tym wprost art. 21 ust. 1 tej ustawy:
Art. 21.
1. Podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Należy przy tym podkreślić, że historycznie i skrótowo rzecz biorąc, księgi wieczyste (na terenie dawnego zaboru austriackiego poprzedzające je tzw. Lwh będące liczbą wykazu hipotecznego w księgach wieczystych obejmujących całe miejscowości) służą ustaleniu właścicieli nieruchomości i obciążeń nieruchomości, w tym ujawnieniu ograniczonych praw rzeczowych w rodzaju służebności drogi koniecznej czy prawa przejazdu lub przechodu, natomiast ewidencja gruntów i budynków służyła i obecnie służy przede wszystkim wymiarowi właściwego podatku od nieruchomości uzależnionego od rodzaju użytku czy przeznaczenia budynku. Dane o rodzaju użytku, będącego podstawą wymiaru podatku uwidocznione są w podatkowych nakazach płatniczych kierowanych do osób władających nieruchomością, co oznacza nie tylko właścicieli, ale i posiadaczy oraz innych użytkowników. Taka regulacja, w przeciwieństwie do wieczystoksięgowej, w niewątpliwy sposób ułatwia ściąganie podatków należnych państwu.
Zdaniem Sądu, powyższy wstęp jest niezbędny z uwagi na charakter żądań skarżącego wskazujący na to, oczekuje on iż w postępowaniu opartym na przepisach ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy wyjaśnione zostaną sprawy własnościowe, a konkretnie zakres własności jego działki nr [...], co – z uwagi na powyższe – nie jest uprawnione.
Sąd zwraca uwagę także na to, że decyzje organów obu instancji nie zapadły w wyniku rozgraniczenia nieruchomości. Nadto, co podkreślały organy administracyjne, granice działek będących przedmiotem niniejszej sprawy nigdy nie zostały ustalone wyniku rozgraniczenia. Należy także zaznaczyć, że prawny zasięg własności działek i ich powierzchnia związane są z ustaleniem przebiegu granic działek w wyniku rozgraniczenia, a nie odwrotnie. Sąd zwraca więc uwagę także na to, że pomimo dokonanej aktualizacji nie istnieją dokumenty geodezyjne zatwierdzone prawomocną decyzją administracyjną lub orzeczeniem sądu, określające jednoznacznie zakres prawa własności przedmiotowych nieruchomości.
Sąd podziela w pełni ustalenia i argumenty organów obu instancji przedstawione w zaskarżonych decyzjach. Sąd jednocześnie stwierdza, iż w zaistniałej sytuacji zasadnym było przeprowadzenie czynności ustalenia przebiegu granic działek i czynności te zostały przeprowadzone prawidłowo, tj. zgodnie z § 39 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 z późn. zm.), gdyż ostatni spokojny stan posiadania nie stoi w sprzeczności z istniejącymi dokumentami, w szczególności z obowiązującą mapą ewidencyjną w skali 1:2880 oraz szkicem pomiaru stanu władania do założenia ewidencji gruntów i budynków.
Sąd podziela stanowisko organów, że granice działki nr [...] z działkami sąsiednimi nr [...] i [...] oraz działki [...] z działką nr [...] ustalono po analizie istniejącej i szczegółowo opisanej w zaskarżonej decyzji dokumentacji źródłowej oraz w wyniku stwierdzenia stanu istniejącego na gruncie. W szczególności prawidłowo ustalono przebieg granic według spokojnego stanu posiadania po widocznych szczegółach sytuacyjnych wskazujących zasięg użytkowania czyli inaczej mówiąc, po linii istniejącego ogrodzenia. Konkretnie, ustalony przebieg granic jest spójny z treścią dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w szczególności zdjęciami lotniczymi z roku 1964 (k. 137) oraz z roku 1983 (k. 263, k. 267 i k. 271), szkicem z dnia 30 września 1967 r. z ustalenia stanu władania gruntów wsi Z (k.
- 27) oraz obliczeniem powierzchni działki nr [...] przy zakładaniu ewidencji gruntów.
Jest poza sporem to, iż działka drogowa nr [...] nie posiada uregulowanego stanu prawnego i w rejestrze gruntów figuruje jako grunt pozostający we władaniu Gminy J. Sąd zwraca uwagę na to, że zarejestrowanie w ewidencji gruntów i budynków ustalonego w opisany sposób przebiegu granicy działki nr [...] nie uniemożliwia aktualizację przebiegu tej granicy w przyszłości, w oparciu o dokumentację wymienioną w § 36 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., spełniającą wymagania określone w § 85 ust. 2 tego rozporządzenia i określającą jej przebieg w sposób nie budzący wątpliwości. Ma rację organ odwoławczy – zdaniem Sądu – wskazując, że jeżeli zaistnieją uzasadnione wątpliwości co do stanu prawnego nieruchomości, a takie powstały w niniejszej sprawie w zakresie części działki drogowej nr [...], to nie mogą one zostać usunięte w trybie administracyjnym służącym aktualizacji zapisów widniejących w ewidencji. W takiej sytuacji konieczne jest wszczęcie postępowania przed sądem powszechnym, który będzie władny rozstrzygać spory na tle stanu prawnego nieruchomości.
Sąd podziela również stanowisko organu II instancji w zakresie zgłoszonych zastrzeżeń dotyczących uprawnień geodety wykonującego czynności ustalenia przebiegu granic. Zdaniem Sądu, czynności ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych na zasadach określonych w § 38-39 wymienionego wyżej rozporządzenia mogą być wykonywane pod kierownictwem osoby legitymującej się uprawnieniami zawodowymi, o których mowa w art. 43 pkt 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Za dowód sprawowania tego kierownictwa uznawany jest podpis osoby sprawującej to kierownictwo złożony w protokole ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, co też w niniejszej sprawie nastąpiło przez złożony podpis w protokole przez geodetę mgr inż. J. R., posiadającego uprawnienia, o których mowa z 43 pkt 2 wymienionej wyżej ustawy.
W ślad za organami administracyjnymi Sąd stwierdza, że okoliczności istotne dla niniejszego postępowania, tj. w przedmiocie przebiegu granic działki ewidencyjnej nr [...] od strony działki nr [...] zostały dostatecznie wyjaśnione, poparte analizą materiału dowodowego i oparte o prawidłowo wymienione przez organy administracyjne przepisy prawa.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy administracyjne nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Nie naruszyły też przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem Sąd - nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji - na podstawie powołanych wyżej przepisów ustawy o pomocy społecznej oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.