Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych.
W rubryce dotyczącej stanu rodzinnego wpisał żonę, oraz dwóch małoletnich synów.
Określając swój majątek podał, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Zadeklarował jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku, brak stałych dochodów.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że nie dysponuje żadnym dochodem. Jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Utrzymuje go matka ze swojej emerytury w wysokości 800 zł. Nie jest to jednak ich dochód wspólny. Skarżący wyjaśnił, że z żoną nie pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Jeden z synów uczęszcza do szkoły a drugi do przedszkola. Skarżący powiada, że ma wypowiedzianą umowę o kredyt odnawialny w banku [...] z terminem spłaty zadłużenia w kwocie 42000 zł na dzień 19.04.2013 r. Ciąży na nim także kredyt restrukturyzowany w kwocie 220000 zł wraz z odsetkami, który musi spłacać przez kolejne 10 lat.
Dodatkowo toczy się postępowanie w sprawie o rozwód gdzie powódka domaga się alimentów na rzecz małoletnich dzieci w wysokości 1600 zł oraz zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego. Wszystko to powoduje że na dzień sporządzenia wniosku o prawo pomocy skarżący jest zadłużony łącznie na kwotę 260000 zł i jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 §3 ppsa) o ile nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to jest wystarczające do oceny sytuacji bytowej skarżącego a co za tym idzie i jego aktualnych możliwości płatniczych. Obrazuje, że skarżący jest osobą niezamożną. Tak bowiem należy postrzegać osobę bezrobotną, bez prawa do zasiłku, bez majątku, zadłużoną, utrzymywaną przez matkę z niewielkiej emerytury.
Mając to na uwadze i przewidując tylko minimalny koszt opłat za czynności radców prawnych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi można stwierdzić, że skarżącego nie będzie stać na opłacenie kosztów sądowych. Chociaż bowiem obiektywnie są to kwoty niewielkie to jednak relatywnie przekraczają obecne możliwości płatnicze strony. Skoro zaś skarżący nie jest w stanie bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania opłacić kosztów sądowych, to należało udzielić mu zgodnie z wnioskiem takiej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.