Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia 16 lutego 2006 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § l pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania R. R. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2005r. Nr [...] orzekającej o wymeldowaniu R. R. z pobytu stałego z budynku nr [...] w [...] -utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, co następuje
Sprawa o wymeldowanie R. R. z pobytu stałego z budynku nr [...] w [...] została wszczęta przez Urząd Gminy w [...] w dniu [...] października 2005 r. na wniosek W. R. - żony. W. R. w złożonym wniosku podniosła, że jej mąż – R. R. nie mieszka pod powyższym adresem. Opuścił przedmiotowy budynek dobrowolnie w maju 2005 r. zabierając wszystkie swoje dokumenty i część rzeczy osobistych. Zamieszkał u ojca w miejscowości [...]. Z uwagi na naganne zachowanie męża – R. R. nie widzi możliwości, aby mógł on zamieszkiwać razem z nią i dziećmi w przedmiotowym budynku. Jako jedyna właścicielka tego budynku wnosi o wymeldowanie R. R..
Organ l instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w dniu [...] grudnia 2005 r. wydał decyzję o wymeldowaniu R. R. z pobytu stałego z budynku w [...]. Uzasadniając wydaną decyzję organ orzekający stwierdził, iż R. R. nie mieszka w powyższym budynku. Opuścił przedmiotowy budynek dobrowolnie nie dopełniając obowiązku wymeldowania się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego i zamieszkał u swojego ojca pod adresem [...].
Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody [...] złożył R. R.. W odwołaniu podnosi, iż nie zgadza się z wydaną decyzją. Uważa, że jest ona bardzo krzywdząca. Twierdzi, że przedmiotowego budynku nie opuścił dobrowolnie, lecz został do tego zmuszony przez żonę. W dalszej części odwołania R. R. opisuje swoją trudną sytuację życiową. Wnosi o pozytywne rozpatrzenie złożonego odwołania.
Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania stwierdził, że podstawą prawną wymeldowania jest przepis art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w myśl którego, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z materiału dowodowego, stwierdza organ, zgromadzonego przez organ l instancji w trakcie toczącego się postępowania wynika, że R. R. nie mieszka w budynku nr [...] w miejscowości [...], w którym to budynku posiada zameldowanie na pobyt stały. Organ l instancji ustalił, że R. R. przebywa u swojego ojca w budynku nr [...] w [...]. Powyższe potwierdzone zostało przez strony niniejszego postępowania oraz na podstawie przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Policji kontroli dyscypliny meldunkowej pod tym adresem.
Skarżący w trakcie prowadzenia postępowania o wymeldowanie nie ubiegał się też na drodze postępowania sądowego o korzystny dla siebie wyrok w wyniku, którego mógłby ponownie zamieszkać w przedmiotowym budynku. Przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, stwierdza dalej organ, są przepisami porządkowymi, a zameldowanie świadczy o stałym przebywaniu osoby pod danym adresem. Natomiast R. R., jak wykazało przeprowadzone postępowanie przez organ l instancji nie mieszka w budynku nr [...] w [...], stąd też nie może posiadać stałego zameldowania w tym budynku. Na koniec organ odwoławczy stwierdza, że podniesione w złożonym odwołaniu przez R. R. argumenty, nie mogą skutkować zmianą decyzji, gdyż w przedmiotowej sprawie przesłanka opuszczenia budynku nr [...] w miejscowości [...] przez R. R. jest bezsporna, a sprawy poniesionych nakładów finansowych na przedmiotową nieruchomość w trakcie trwania związku małżeńskiego mogą być tylko przedmiotem postępowania sądowego.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R. R..
Skarżący podnosi, że decyzja o wymeldowaniu jest dla niego bardzo krzywdząca z uwagi na to, iż nie wyprowadził się z domu z własnej woli, ale został zmuszony przez żonę. Podkreślił, iż w okresie od [...] kwietnia do [...] maja 2005 r. przebywał na leczeniu w Szpitalu
Decyzja o wymeldowanie mnie z pobytu stałego z budynku nr [...] w [...] wszczęta przez Urząd Gminy w [...] w dniu [...] października 2005 na wniosek mojej żony-W. R. jest dla mnie bardzo krzywdząca z uwagi na to, iż jeszcze raz podkreślam że nie wyprowadziłem się z domu z własnej woli, lecz zostałem zmuszony przez żonę. Nadmieniam, że w okresie od [...].04.2005-[...].05.2005 przebywałem na leczeniu w Szpitalu Specjalistycznym im. [...], a zanim poszedł do szpitala żona szukała ciągłych zaczepek, wszczynała awantury, a potem wzywała Policję do interwencji. Twierdzi, że żona wyrzuciła go po powrocie ze szpitala tj. w maju 2005 r. Został zmuszony przez żonę do opuszczenia budynku, a nie wyprowadził się z własnej woli. W pozostałej części skargi skarżący przedstawia stosunki majątkowe pomiędzy nim i żoną.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
W ocenie Sądu organy wydające decyzje naruszyły przepisy art. 7 i 77 kpa i to w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania.
Art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych jako przesłankę do wymeldowania wskazuje opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przez opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Natomiast, jeśli strona została usunięta z lokalu w drodze przymusu fizycznego czy psychicznego, bądź wobec wymiany zamków w drzwiach uniemożliwiono jej dostęp do lokalu, to nie można uznać tego za opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu. Zatem przesłanka ta jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne.
Należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie, na podstawie bardzo skąpego materiału dowodowego, trudno uznać, aby stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości. Przed organem l instancji zostały przesłuchane tylko strony i każda z nich twierdziła coś przeciwnego. Brak jest jakichkolwiek wywiadów, czy też przesłuchań świadków w celu ustalenia czy R. R. dobrowolnie opuścił miejsce stałego pobytu, czy też na skutek działań żony. Organ II instancji nie wziął pod uwagę, że w okresie od [...] kwietnia do [...] maja 2005 r. skarżący przebywał w Specjalistycznym Szpitalu im. [...], a z karty informacyjnej wynika, iż jest osoba poważnie chorą. Skarżący nie został pouczony o możliwości składania wniosków dowodowych dla wykazania swojego stanowiska. Również uczestniczka nie została prawidłowo pouczona.
Sprawa zatem nie została wyjaśniona w sposób dostateczny do prawidłowego rozstrzygnięcia.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie pouczenie stron o możliwości składania wniosków dowodowych i jeśli takie wnioski zostaną złożone, przeprowadzenie wszystkich zawnioskowanych dowodów i dokonanie ich oceny zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 kpa.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) oraz art. 152 ppsa orzeczono jak w sentencji.