Uzasadnienie
W dniu 20.12.2007r. M. L. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na bezczynność Wójta Gminy w sprawie umieszczenia 12 kotów w schronisku dla zwierząt. Wskazał, że kilkakrotnie wnioskował o przeniesienie zwierząt do schroniska, jednakże wniosek nie został w żadnym z przypadków pozytywnie rozpatrzony.
Po otrzymaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze od Wójta Gminy wyjaśnień w sprawie – tj. że Gmina zapewniła zwierzętom pożywienie – organ ten wydał w dniu [...] postanowienie znak [...], na mocy którego uznał zażalenie M. L. za nieuzasadnione. Postanowienie to, zawierające stwierdzenie, że jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu, skarżący odebrał w dniu 06.02.2008r., po czym wniósł w dniu 13.02.2008r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wskazał w niej, że nie jest prawdą jakoby Gmina przyczyniała się do utrzymywania kotów. Samodzielnie zapewnia im schronienie oraz wyżywienie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi wskazując, że dotyczy ona postanowienia, które nie mieści się w katalogu aktów prawnych, innych aktów lub czynności, podlegających zaskarżeniu do Sądu w drodze skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga M. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny z uwagi na to, że jej przedmiot nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wynika to stwierdzenie z pojęcia kognicji sądu administracyjnego, określonej przez art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poz. zm.). W zakresie postanowień kognicja określona jest w ten sposób, iż obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotowe postanowienie jest postanowieniem niezaskarżalnym zgodnie z regułą wyrażoną w art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.
Kodeks postępowania administracyjnego – kpa (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071), iż na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Art. 37 kpa traktujący o zażaleniu na niezałatwienie przez organ sprawy w terminach przez kpa określonych nie przewiduje żadnego środka zaskarżenia na postanowienie, które jest wydane w następstwie rozpoznania zażalenia na tego typu bezczynność. Dalej, nie jest postanowieniem kończącym postępowanie i rozstrzygającym sprawę co do istoty w rozumieniu kpa. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12.10.2006r. II GSK 137/06 postępowanie w trybie art. 37 kpa przed organem wyższego stopnia ma charakter incydentalny, związany ściśle z zażaleniem strony zarzucającej organowi niższego stopnia bezczynność. Stanowisko zajęte przez organ wyższego stopnia nie może zatem zakończyć postępowania w sprawie, jak również nie może rozstrzygać sprawy co do istoty, gdyż uprawnionym do tego jest najpierw organ pierwszej instancji.
Pozostaje bezsporne, że przedmiotowe postanowienie nie należy do postanowień wydanych w postępowaniu zabezpieczającym i egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Ogólnie rzecz biorąc, na postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa nie służą żadne środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, a jedyną formą dalszego przeciwdziałania bezczynności organu jest wniesienie skargi na bezczynność organu I instancji, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego, uznając, że w sprawie zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w/w ustawy z uwagi na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzeczono jak w sentencji.