Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, oświadczając, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidoczniła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem.
Określając swój majątek i rodziny podała, że w jego skład wchodzi dom o powierzchni 77 m2, nieruchomość rolna o powierzchni 0,7357 ha, samochód osobowy Skoda Fabia z 2006 r.. Wszystko jest objęte wspólnością ustawową majątkową małżeńską. Zadeklarowała brak zasobów pieniężnych.
Miesięczne dochody gospodarstwa domowego oszacowała łącznie na 1523,20 zł.
Uzasadniając swoje starania odniosła się do okoliczności nurtującej ją sprawy.
W oparciu o przedstawione przez organ wraz ze skargą akta administracyjne okolicznościami znanymi z urzędu pozostaje, że skarżąca z uwagi na stan zdrowia została zaliczona do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zacząć należy od tego, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skarżąca korzysta więc z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych co oznacza całkowite zwolnienie strony z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków.
Co się natomiast tyczy żądanego ustanowienia adwokata, to stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym o ile nie jest w stanie ponieść tych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to należy uznać za wystarczające do oceny aktualnych możliwości finansowych strony. Tworzy bowiem w miarę spójny obraz sytuacji życiowej skarżącej i jej aktualnych możliwości płatniczych. Te nie rysują się specjalnie dobrze. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług, środki jakie skarżąca ma do dyspozycji wystarczają na opędzenie podstawowych potrzeb. Okoliczność, że należy do niej i męża wykazany majątek nie zmienia tego oglądu. Trudno bowiem wymagać jego sprzedaży bądź obciążenia celem zdobycia środków na pokrycie kosztów sądowych. Dom zabezpiecza bowiem podstawowe potrzeby bytowe małżonków. Co się zaś tyczy wykazanej nieruchomości rolnej i samochodu, to z zasad doświadczenia życiowego wynika, że osoba mająca problemy zdrowotne powinna dysponować pewnym zabezpieczeniem na wypadek jakichś poważniejszych powikłań nawet jeśli Państwo deklaruje powszechny oraz bezpłatny dostęp do służby zdrowia. Pozostaje bowiem cały szereg nierefundowanych kosztów dodatkowych. Sytuacja taka w sposób naturalny ogranicza zaś spektrum rozporządzeń możliwych do dokonania przez skarżącą.
Mając to wszystko na uwadze i przewidując minimalny koszt opłat za czynności adwokatów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi można więc stwierdzić, że skarżąca nie będzie w stanie ponieść tych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Chociaż bowiem obiektywnie są to kwoty niewielkie to jednak relatywnie w obecnej sytuacji przekraczają możliwości płatnicze strony.
Z przytoczonych względów orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.