Uzasadnienie
Pismem z 5 lutego 2024 r. M. S. (dalej: "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 18 grudnia 2023 r., w przedmiocie stwierdzenia istnienia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Sądem właściwym w sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i jemu sprawę należało przekazać.
Stosownie do art. 13 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 20239 r. poz. 1634 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Jednocześnie zgodnie z art. 59 § 1 i 2 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazanie sprawy. Nie dotyczy to przekazania sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Jak wynika z akt sprawy, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wydał wobec skarżącej rozstrzygnięcie w przedmiocie istnienia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Zgodnie z art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 146) – dalej "u.ś.o.z." Prezes Funduszu rozpatruje indywidualne sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego. Do indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego zalicza się sprawy dotyczące istnienia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego.
Rozpoznawana sprawa nie należy przy tym do spraw, o których mowa w § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 listopada 2020 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (Dz. U. z 2020 r., poz. 1999) tj.:
- 1) w sprawach zwrotu kosztów świadczenia opieki zdrowotnej;
- 2) o odmowie zwrotu kosztów, o których mowa w art. 42d ust. 2 u.ś.o.z.;
- 3) ustalających obowiązek zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty z tytułu zwrotu kosztów, wysokość tej kwoty oraz termin płatności;
- 4) w sprawach wydawania zgód na pokrycie kosztów transportu do miejsca dalszego leczenia w kraju, o których mowa w art. 42i ust. 9 u.ś.o.z.,
- 5) ustalających obowiązek poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w przypadkach określonych w art. 50 ust. 16 u.ś.o.z., które Narodowy Fundusz Zdrowia poniósł zgodnie z art. 50 ust. 15 tej ustawy, wysokość tych kosztów oraz termin płatności, o których mowa w art. 50 ust. 18 ustawy – w których jeżeli strona skarżąca będąca osobą fizyczną zamieszkuje poza obszarem właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sprawę przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje.
Stosownie natomiast do treści art. 96 ust. 3 u.ś.o.z. siedzibą Narodowego Funduszu Zdrowia jest miasto stołeczne Warszawa.
W świetle powyższych okoliczności i mając na uwadze przywołane przepisy należało zatem uznać, że sądem właściwym do rozpoznania wniesionej przez stronę skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Na marginesie Sąd zauważa, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Dyrektora Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ w Krakowie.
W związku z powyższym, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.