Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 lutego 2014 r. A. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 30 grudnia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Komisji Stypendialnej z dnia [...] 2013 r. odmawiającą przyznania stypendium motywacyjnego.
W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie rektor wydał już wcześniej decyzję ostateczną z dnia 9 grudnia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W związku z tym, ponieważ zaskarżona decyzja dotyczyła sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną rektor działając w trybie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. decyzją z dnia 12 lutego 2014 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji z dnia 30 grudnia 2013 r. Niniejsza decyzja (z dnia 12 lutego 2014 r.) została doręczona A. M. w dniu 24 lutego 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna i wydanie wyroku stanie się zbędne lub niedopuszczalne. Na gruncie tego przepisu chodzi o zdarzenia będące przeszkodami o charakterze trwałym, powodującymi niemożność dalszego postępowania. Postępowanie sądowe może stać się bezprzedmiotowe z różnych przyczyn. Do przyczyn tych należy zaliczyć przykładowo wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji (postanowienia) przez organ, który wydał tę decyzję w ramach tzw. samokontroli (art. 54 § 3 u.p.p.s.a.), wygaśnięcie decyzji (postanowienia), będącej przedmiotem skargi albo wygaśnięcie decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004, s. 235; T. Woś, H. Knysiak, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 495 oraz wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 85/05, publ.
LEX nr 188791). Analogiczna sytuacja zachodzi również w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym, która uprzednio zaskarżona została do sądu administracyjnego. Rozstrzygnięcie przez właściwy organ o nieważności zaskarżonej decyzji następuje ze skutkiem ex tunc, a więc z mocą wsteczną, powodując w ten sposób ziszczenie się przesłanki bezprzedmiotowości wszczętego już postępowania sądowoadministracyjnego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, że rozstrzyganie o legalności zaskarżonej decyzji stało się zbędne, gdyż Rektor Uniwersytetu decyzją z dnia 12 lutego 2014 r. nr [...] stwierdził nieważność zaskarżonej do WSA w Krakowie decyzji. Oznacza to, że zaskarżona przez skarżącą decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego.
Z tych też powodów Sąd stanął na stanowisku, że podjęcie decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. o stwierdzeniu nieważności decyzji, zaskarżonej już do sądu administracyjnego, jednak przed datą rozpoznania wniesionej na nią skargi, czyni bezprzedmiotowym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na tą decyzję.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia