Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną wpisał w rubrykę 6 tylko siebie
Określając swój majątek uwidocznił, że w jego skład wchodzi mieszkanie o powierzchni 35 m2 i ok. 50 zł oszczędności. Nie posiada przedmiotów wartościowych.
Jego miesięczne dochody to ok. 600 zł zasiłku.
Uzasadniając swoje starania w nieco chaotycznych wyjaśnieniach podniósł, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji majątkowej. Powiada, ze jest po wypadku. Znajduje się w stałym leczeniu. Twierdzi, że nie może pracować. Utrzymuje syna. Jest bez środków do życia. Utrzymuje się z pomocy mops i rodziny. Obciążają go alimenty w wysokości 300 zł. Wymieniając stałe obciążenia wskazał na kwotę 300 zł alimentów, 200 zł za mieszkanie, 300 zł na leki, 200 zł na wyżywienie.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata pod warunkiem złożenie oświadczenia, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne". Owa "dokładność" stopniowana jest z kolei przeświadczeniem czy to sądu czy to referendarza, że strona okoliczności te wykazała to znaczy przedstawiła je w sposób przekonywujący.
Jednocześnie zwrócenia uwagi wymaga, iż przyjęta przez ustawodawcę konstrukcja prawna opiera się na założeniu, że jeżeli oświadczenie strony pozwala na zorientowanie się co do tego, że stać ją będzie na uiszczenie wymaganych kosztów oraz nie wzbudza jakichś istotnych wątpliwości względnie tyczą one nieistotnych składników stanu majątkowego strony to tym samym nie ma obowiązku wzywania strony do składania dodatkowych oświadczeń lub przedkładania dokumentów źródłowych (arg. ex art. 255 ppsa). Konkludując należy stwierdzić, że jeżeli na podstawie przyjętego oświadczenia sąd dojdzie do przekonania, że ma do czynienia z osobą "biedną" w potocznym tego słowa znaczeniu lub jeśli stwierdzi, że wymagane koszty pozostają w takiej dysproporcji z deklarowanym przez nią stanem majątkowym, że strony najzwyczajniej albo nie będzie stać na pokrycie wymaganych opłat albo odbędzie się to kosztem istotnego uszczuplenia jej majątku to może wydać rozstrzygniecie w przedmiocie zwolnienia bez konieczności dalszych wezwań.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to jest wystarczające do oceny aktualnych możliwości finansowych strony. Niewielkie nieścisłości należy położyć na karb nieporadności strony. Skarżący nie należy do osób zamożnych. Do tego boryka się z problemami zdrowotnymi. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług, środki jakie ma do dyspozycji wystarczają z trudem opędzenie podstawowych potrzeb. Okoliczność, że należy do niego niewielkie mieszkanie, które potencjalnie posiada pewną wartość sprzedażną lub podkładową nie zmienia tego spojrzenia. Trudno bowiem wymagać od skarżącego zbycia lub obciążenia tego mieszkania albowiem rozporządzenia tego rodzaju godziłby w podstawę egzystencji tej osoby.
Biorąc to wszystko pod uwagę udzielono zatem skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.