Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1985/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. Ś. - dalej skarżący, na decyzję Wojewody z dnia 29 września 2014 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzją Starosty z dnia 8 sierpnia 2014 r., znak: [...], po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 25 lipca 2014 r., orzekającą o:
- uchyleniu decyzji własnej z dnia 8 maja 2014 r., znak: [...], w sprawie przyznania A.Ś.prawa do stypendium z tytułu odbywania szkolenia w okresie od dnia 12 maja 2014 r. do dnia 16 maja 2014 r. w wysokości 120% podstawowej wysokości zasiłku dla bezrobotnych;
- uchyleniu decyzji własnej z dnia 28 maja 2014 r., znak: [...], w sprawie utraty przez A.Ś. statusu osoby bezrobotnej z dniem 28 maja 2014 r.;
- utracie przez A.Ś. statusu osoby bezrobotnej od dnia 1 stycznia 2014 r. z powodu przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku, a następnie złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia 17 listopada 2014 r. w przedmiocie rozwiązania zawartej ze skarżącym umowy z dnia 26 maja 2014 r. o przyznanie środków dla osoby bezrobotnej z Funduszu Pracy i zwrotu otrzymanej refundacji. Skarżący podniósł, że ta decyzja została wydana w następstwie zaskarżonej decyzji, a więc w granicach tej samej sprawy. Ponadto wskazał na swoją i swojej żony sytuację materialną i zdrowotną.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 lipca 2015 r. sygn. akt l OSK 1724/15 oddalił ww. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia 17 listopada 2014 r.
Jak wskazał NSA w uzasadnieniu, decyzja będąca przedmiotem skargi, a dotycząca utraty statusu osoby bezrobotnej, nie skutkuje powstaniem zobowiązania do zwrotu pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Skutki finansowe, na które wskazuje skarżący we wniosku, wynikają dopiero z decyzji nakładającej obowiązek zwrotu zasiłku. To ona, bowiem zobowiązuje do uiszczenia należności pieniężnych, tym samym pociąga za sobą dolegliwość finansową dla zobowiązanego. Decyzja ta, może stać się osobno przedmiotem odwołania, a dalej zaskarżenia. Zatem, jak
Sygn. akt III SA/Kr 367/17 podkreślił Sąd, kwestia wstrzymania wykonania decyzji regulującej obowiązek zwrotu zasiłku nie mieści się w granicach rozpatrywanej sprawy.
Kolejno wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt l OSK 1724/15, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Ponownym wnioskiem z dnia 20 marca 2017 r., tym razem skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia 17 listopada 2014 r. W uzasadnieniu wskazał na trudną sytuację materialną i zdrowotną swoją i swojej żony i podkreślił, że niemożność zbilansowania budżetu zmusiła go do zamknięcia do niedawna prowadzonej działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., póz. 718) - dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. (...) Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§5).
W orzecznictwie przyjmuje się, że użyte w treści ww. przepisu sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że terminy "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają 2
Sygn. akt III SA/Kr 367/17 zbliżone ramy prawne. W związku z tym, treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Zaznaczyć należy, że zwrot normatywny "w granicach danej sprawy" odnosi się do sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (por. B. Dauter [w:] Dauter B., Kabat A., Niezgódka-Medek M. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Lex - tezy do art. 61 oraz powołane tam orzecznictwo).
Wobec powyższego, należy zgodzić się z argumentacją NSA zawartą w postanowieniu z dnia 2 lipca 2015, a dotyczącego pierwszego wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia 17 listopada 2014 r. w przedmiocie rozwiązania zawartej ze skarżącym umowy z dnia 26 maja 2014 r. o przyznanie środków dla osoby bezrobotnej z Funduszu Pracy i zwrotu otrzymanej refundacji. Skarżący powinien mieć bowiem na względzie, że przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Wojewody o utracie statusu osoby bezrobotnej. Decyzja ta, nie skutkuje powstaniem zobowiązania do zwrotu pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Nie wywołuje ona zatem bezpośrednio skutków finansowych, na które wskazuje skarżący we wniosek. Skutki, o których mowa, wynikają dopiero z decyzji nakładającej obowiązek zwrotu zasiłku. To ona bowiem zobowiązuje do uiszczenia należności pieniężnych, tym samym pociąga za sobą dolegliwość finansową dla zobowiązanego. Decyzja ta może stać się osobno przedmiotem odwołania, a dalej zaskarżenia. Decyzja o zwrocie nienależnie pobranego zasiłku może być też objęta wstrzymaniem wykonania zarówno na etapie postępowania odwoławczego, jak też - w razie zaistnienia ku temu przesłanek - na etapie ewentualnego postępowania sądowego, ale w którym jest przedmiotem zaskarżenia. Kwestia wstrzymania wykonania decyzji regulującej obowiązek zwrotu zasiłku nie mieści się zatem w granicach rozpatrywanej sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie może objąć kontrolą działań Starosty podjętych w wyniku zaskarżonej decyzji, ale wydanej w innej sprawie bo zwrotu przyznanego świadczenia. Dlatego pozostałe podnoszone we wniosku argumenty związane z sytuacją materialną i zdrowotną skarżącego i jego żony pozostają bez wpływu na treść przedmiotowego rozstrzygnięcia.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w zw. art. 61 § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji postanowienia.