Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonkiem
Określając majątek swój i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym uwidoczniła, że w jego skład wchodzi 47 metrowe mieszkanie i nieruchomość rolna o areale 1,8180 ha przeliczeniowego. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Miesięczne dochody swego gospodarstwa domowego skarżąca oszacowała na kwotę 1405,51 zł.
Uzasadniając swoje starania odniosła się od okoliczności nurtującej ją sprawy administracyjnej. Podniosła, że oboje z małżonkiem są schorowani. Na dobra sprawę utrzymują się z emerytury skarżącej. Muszą systematycznie zażywać leki.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest odmowa przyznania dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z stanowiskiem Biura Orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego dodatek mieszkaniowy, jako jedna z form pomocy społecznej udzielnej przez władze publiczne ma za zadanie realizować prawa obywatela do mieszkania w warunkach urynkowienia czynszów mieszkalnych. Pomoc społeczna jest natomiast instytucją polityki społecznej państwa, której zadaniem jest wspieranie osób lub rodzin niebędących w stanie samodzielnie zaspokoić własnych potrzeb zgodnie z założeniami ustaw z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Dodatek Mieszkaniowy powinien być zatem traktowany jako swoisty składnik świadczenia społecznego.
Skoro więc przyznawanie dodatków mieszkaniowych mieści się w szeroko rozumianej kategorii spraw z zakresu pomocy społecznej, to konsekwencją takiego stanu rzeczy jest konieczność stwierdzenia, że skarżąca korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych co oznacza całkowite zwolnienie strony z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków (art. 241 ppsa).
W efekcie wniosek strony o zwolnienie od kosztów sądowych należało uznać za bezprzedmiotowy i w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.