Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy zaznaczyła w rubryce 4, że domaga się częściowego zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Jednocześnie w rubryce 5 sprecyzowała, że chodzi jej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym bo nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania
Oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem
Określając majątek swój i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym uwidoczniła, że oprócz mieszkania komunalnego nie ma innych nieruchomości ani zasobów pieniężnych a z przedmiotów wartościowych jedynie 22 letni samochód marki VW o wartości ok. 2 tyś. zł.
Miesięczne dochody swego gospodarstwa domowego oszacowała na kwotę 2900,62 zł wyjaśniając że składają się na to zarobki jej i syna z tym że ten ma pracę na czas określonych do września 2012 r..
Uzasadniając swoje starania podniosła, że netto zarabia tylko 1041,33 zł a syn 1112,34 zł. Wskazując na stałe miesięczne obciążenia podała, że na opłaty związane z utrzymaniem mieszkania przeznaczać musi 358 zł, na energię elektryczną 398,70 zł, na gaz 40 zł, na telefon ok. 60 zł. Do tego dochodzi konieczność wykupienia lekarstw, które musi zażywać ze względu na swój stan zdrowia. Powiada, że ma ustalony stopień niepełnosprawności.
Do wniosku dołączyła zaświadczenia o zarobkach swoich i zarobkach syna oraz kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Okazane dokumenty potwierdzają, że skarżąca zarabia netto 1041,33 zł a syn 1112,34 zł. Z uwagi na stan zdrowia skarżąca została zaliczona do osób o lekkim stopniu niepełnosprawności.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne" (art. 252 ppsa) przy czym owa dokładność stopniowana jest przekonaniem sądu i referendarza, że strona podnoszone przez siebie okoliczności "wykazała".
W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa przedstawiając dla wykazania rzeczywistej wysokości dochodów gospodarstwa domowego oraz swego stanu zdrowia stosowną dokumentację źródłową. Skarżąca nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać matkę gospodarującą wspólnie z synem, w zasadzie bez majątku - bo za ten trudno uznawać mieszkanie należące do zasobu komunalnego czy 22 letni samochód osobowy – utrzymującą siebie i syna z niewielkich pensji. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen produktów i usług - po opłaceniu wykazanych, stałych wydatków na mieszkanie i media - środki jakimi dysponuje gospodarstwo domowe skarżącej wystarczają na opędzenie podstawowych potrzeb życiowych. Zarazem pamiętać, że skoro skarżąca ma problemy zdrowotne to w swoich wydatkach musi uwzględniać także konieczność wykupienia lekarstw.
W takiej sytuacji konieczność wygospodarowania środków na opłacenie kosztów sądowych i kwalifikowanego pełnomocnika jest problematyczne a zarazem uzasadnia twierdzenie, że skarżąca nie jest w stanie ponieść tych kosztów. Biorąc to pod uwagę udzielono więc skarżącej zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.