Uzasadnienie
Wojewoda [...] pismem z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...], powiadomił L. C. T., że jego podanie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium R.P. pozostawia się bez rozpoznania na podstawie art.64 § 2 kpa, wobec nieusunięcia braków podania w terminie 7 dni od wezwania o ich usuniecie pismem z dnia 19 grudnia 2005 (znak j.w.).
Dnia [...] marca 2006 (data nadania pisma) skarżący złożył adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewody [...] skargę na postanowienie Wojewody - pismo z dnia [...] stycznia 2006 znak [...], kwestionując podstawy do pozostawienia bez rozpoznania wniosku.Zarazem w skardze podnoszono, że pismo - postanowienie wydano z " pominięciem obowiązującego trybu bowiem nie zawiera ani nazwy dokonanej przez organ czynności, ani też nie wskazuje przysługujących środków zaskarżenia.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując, że pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 kpa ma charakter czynności materialno- technicznej, na które nie służy skarga do Sądu administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów merytorycznych organ zajął stanowisko, że wezwanie o uzupełnienie braków było uzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Zgodnie z przepisem art. 64 § 2 kpa, jeżeli podanie nie czyni zadość innym (poza brakiem adresu) wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
W świetle zatem brzmienia przypisu art. 64 § 2 kpa, pozostawienie podania bez rozpoznania, ma istotnie charakter czynności, a w istocie braku podjęcia postępowania przez organ uzasadnionego tym, że wnoszący podanie nie usunął jego braków warunkujących - zdaniem organu - zgodnie z przepisami prawa skutek w postaci wszczęcia postępowania. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody, co do zasady, że przepisy kpa nie przewidują formy decyzji lub postanowienia o pozostawieniu podania bez rozpoznania.
Z akt sprawy wynika jednak, że przedmiotem postępowania jest podanie o zezwolenie cudzoziemcowi na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, a wezwanie o uzupełnienie braków podania wystosowano pismem z dnia [...] grudnia 2005r., a więc pod rządem przepisów obowiązującej od dnia 1 września 2003 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach Dz.U.Nr 128 poz.1175 z późn.zm.) - zwana dalej ustawą.
Zgodnie z przepisem art.1 ustawa ta określa m.in. zasady i warunki pobytu cudzoziemca na terytorium RP oraz tryb postępowania i organy właściwe w tych sprawach. Przepis art.7 ust.1 stanowi, że do postępowania w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
Rozstrzygnięcie zatem o zarzucie organu, że pozostawienie podania cudzoziemca o zezwolenie na zamieszkanie na czas określony na gruncie tej ustawy ma także - zgodnie z ogólną regułą - charakter czynności, a nie aktu w postaci decyzji, czy postanowienia, wymaga analizy stosownych przepisów ustawy.
Przepisy Rozdziału 4 (art.53 in) regulują warunki i tryb udzielania zezwoleń na zamieszkanie cudzoziemca na czas oznaczony.Żaden z przepisów tego rozdziału nie zawiera regulacji szczególnej dotyczącej formy pozostawiania bez rozpoznania wniosku o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony.
Z tej przyczyny zaskarżone pismo Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006r. nie ma ani przypisanego mu charakteru postanowienia ani tym bardziej decyzji. Treść tego pisma wskazuje, iż jest ono informacją o zaszłości faktycznej - pozostawieniu wniosku bez rozpoznania - będącej następstwem przewidzianego prawem skutku w postaci niewykonania wcześniejszego wezwania organu z dnia [...] grudnia 2006 o usunięciu braków wniosku. Treść tego pisma odpowiada zatem nałożonym przepisami art. 9 kpa i 10 ustawy obowiązkom informacji i pouczeń dla strony.
Przepis art.3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w punktach 1- 8 wymienia rodzaje aktów i czynności, względem których sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracyjnej przez orzekanie w sprawach skarg na te akty.
Pozostawienie podania bez biegu na podstawie art. 64 § 2 kpa polega na usprawiedliwionym prawem zaniechania czynności do jakich obliguje wszczęcie postępowania zainicjowanego podaniem czyniącym zadość wymaganiom przepisów prawa. Z tego względu pozostawienie podania bez biegu nie mieści się w kategorii aktu lub czynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, których przedmiotem jest akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień strony lub jej obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na informację o pozostawieniu podania bez biegu nie służy skarga do sądu administracyjnego. Skarga ulega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Na marginesie należy tylko zaznaczyć, że czym innym jest natomiast przewidziana art. 3 § 2 pkt 8 skarga strony na bezczynność organu w wydaniu decyzji, postanowienia lub innego aktu albo czynności określonych w punktach 1 do 4 tego przepisu. W takim postępowaniu badając zarzut bezczynności organu w załatwianiu sprawy, rozstrzyga Sąd czy znajduje umocowanie w okolicznościach sprawy stanowisko organu, że należało podanie pozostawić bez rozpoznania.
Dopuszczalność wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na bezczynność określonego organu, zgodnie z przepisem art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi warunkowana jest wyczerpaniem - przed wniesieniem takiej skargi - służących stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie środków zaskarżenia.
Do takich środków zaskarżenia zalicza się także składane na podstawie art.37 § 1 kpa, do organu administracji publicznej wyższego stopnia, zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Organy wyższego stopnia określa art.17 kpa.
Z tych względów wniesionej przez skarżącego skargi nie można było potraktować jako skargi na bezczynność Wojewody w merytorycznym rozpoznaniu sprawy z podania skarżącego.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).