Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że uwidocznił brak osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek uwidocznił, że nie ma nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Swoje stałe miesięczne dochody oszacował na kwotę 3430 zł renty inwalidzkiej.
Uzasadniając swoje starania podniósł, że poniesienie przez niego w sprawie kosztów postępowania spowoduje znaczący uszczerbek dla jego koniecznego utrzymania. Wyjaśnił, że na wynajem mieszkanie przeznaczać musi 1000 zł, na media 200 zł, na opiekunkę 240 zł, na lekarstwa i wizyty lekarskie 250 zł, na wyżywienie i ubiór 500 zł, na spłatę kredytu 450 zł, na utrzymanie samochodu (niezbędnego do poruszania się) 400 zł, na abonament w klubie seniora 150 zł. W konsekwencji wszystkie te wydatki zamykają się kwotą 3.190 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zacząć wypada od tego, że jeśli skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym to przesłanką zasadności jego wniosku powinno być wykazanie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 §1 pkt. 1 ppsa). Z wyjaśnień skarżącego wynika jednak, że dysponuje wysokim i do tego stałym dochodem w wysokości 3430 zł miesięcznie. Jednocześnie z wyjaśnień skarżącego wynika, że jego wszystkie niezbędne wydatki a więc: za wynajem mieszkania, za media, za opiekunkę, za lekarstwa i wizyty lekarskie, na wyżywienie i ubiór, na spłatę kredytu, na utrzymanie samochodu i na abonament w klubie seniora zamykają się kwotą 3.190 zł. Do zupełnie swobodnego rozporządzenia pozostaje mu zatem miesięcznie kwota 240 zł(z wyliczenia 3430-3190=240). Okoliczność ta siłą rzeczy niweczą więc zasadność ustaleń co do tego, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przy wykazanych dochodach i wydatkach skarżący nie będzie miał bowiem problemu z wygospodarowaniem 100 zł tytułem wpisu od skargi.
Przedstawiona sytuacja nie przekreśla starań skarżącego w całej rozciągłości. Zgodnie bowiem z aktualnymi poglądami doktryny sąd nie jest związany żądaniem strony zawartym we wniosku o przyznanie pomocy byleby tylko nie wyszedł ponad żądanie strony (por. komentarz J.P Tarno do art. 246 w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004). Logiczną konsekwencją przedstawionego stanu rzecz jest więc, że w sytuacji gdy strona domaga się przyznania prawa pomocy w szerszym zakresie, sąd może przyznać jej to prawo w zakresie obejmującym tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 §3 in fine ppsa) o ile nie jest wstanie ponieść opłat za jego czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 §1 pkt. 2 ppsa).
Realia niniejszej sprawy stwarzają podstawy do takich ustaleń. Chociaż bowiem skarżący dysponuje wysokim i do tego stałym dochodem, to jednak przy wykazanych stałych wydatkach nie jest w stanie poczynić większych oszczędności, które pozwoliłby mu opłacić pełnomocnika z wyboru. To zaś prowadzi do logicznej konkluzji, że choć skarżący nie może ubiegać się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym gdyż będzie w stanie uiścić koszty sądowe, to jednak zasługuje na taką pomoc w zakresie częściowym objawiającą się ustanowieniem na jego rzecz adwokata opłacanego przez Skarb Państwa albowiem takiego wydatku nie jest on w stanie ponieść bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania.
Mając na uwadze powyższe orzeczono więc jak w sentencji na podstawie na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 i art. 245 §1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.