Uzasadnienie
H. Z. wniosła pismem z dnia 20.03.2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania sądowoadministarcyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 21 marca 2003r. w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 678/99, w której jak zaznaczyła, nie była uczestnikiem. Podniosła, że orzeczenie to narusza jej prawa i jest wobec niej skierowane. Wyjaśniła, iż nieruchomość, w stosunku do której wydane zostało orzeczenie Sądu, położona w A o powierzchni 03372 ha wraz z budynkiem mieszkalnym i gospodarczym stanowi wyłączną jej własność. Nabyła ją na podstawie spadku po ojcu J. K. Z akt sprawy II SA/Kr 678/09 wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wydał w dniu 21.03.2003r. wyrok, na mocy którego uchylił zaskarżoną przez K. K. decyzję Wojewody z 04 grudnia 1998r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 13.11.1998r. znak [...] orzekającą o odmowie wymeldowania H. Z. z pobytu stałego z domu o nr [...] w A. Z protokołu rozprawy z dnia 10.03.2003r. wynika, że H. Z., prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy, stawiła się osobiście.
Ogłoszenie wyroku zostało odroczone na dzień 21.03.2003r. W dniu 27.03.2003r. skarżąca odebrała w/w wyrok wraz z uzasadnieniem, w stosunku do którego wniosła "apelację", odrzuconą następnie postanowieniem z dnia 24.11.2003r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1271) w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2 tj. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 270 ustawy tej ustawy wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem jest możliwe jedynie wyjątkowo, to jest w przypadku zaistnienia tzw. ustawowych podstaw wznowienia wymienionych w art. 271 w/w ustawy z powodu nieważności gdy: w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia oraz jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Ponadto przepis art. 272 przewiduje możliwość wznowienia postępowania gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie a art. 273, gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa.
Można także żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy.
Termin na wniesienie skargi o wznowienie określony jest w art. 277 w/w ustawy w ten sposób, że należy ją wnieść w terminie 3 – miesięcznym liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Badaniu przez Sąd podlega w pierwszej kolejności czy skarga zawiera ustawowe podstawy wznowienia oraz czy jest wniesiona w terminie. Zgodnie z art. 280 w/w ustawy w sytuacji braku jednej z tej przesłanek Sąd odrzuca skargę o wznowienie.
W ocenie Sądu zachodzi w niniejszej sprawie podstawa do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia. Skarżąca wskazuje jako podstawę wznowienia nie uczestniczenie w postępowaniu sądowym w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 678/99. W tych okolicznościach termin do wniesienia skargi o wznowienia postępowania powinien być liczony od dnia, w którym dowiedziała się o orzeczeniu, które w tej sprawie zapadło. Z akt sprawy wynika, że orzeczenie wydane w tej sprawie w dniu 21 marca 2003r. zostało skarżącej doręczone w dniu 27.08.2003r. Należy zatem przyjąć, że jest to data, w której dowiedziała się o orzeczeniu Sądu i od dnia 27.08.2003r. należało liczyć trzymiesięczny termin, o jakim mowa w art. 277 p.p.s.a.
Wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministarcyjnego w sprawie zakończonej w/w prawomocnym orzeczeniem dopiero w marcu 2010r. powoduje, że skarga jako wniesiona z uchybieniem terminowi podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.