Uzasadnienie
W dniu 20 marca 2019 r. skarżący H. N. wniósł osobiście, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję tego organu z dnia 20 września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie jej po terminie. SKO wyjaśniło, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że przesyłki nie podjęto w terminie i w dniu 12 października 2018 r. przesłana została do organu. Organ wyjaśnił przy tym, że jego zdaniem, skarżący wywodzi swoje prawo do wniesienia skargi w terminie, z odebrania decyzji w siedzibie organu I instancji w dniu 28 lutego 2019 r. - z której to czynności sporządzono notatką służbową. Z notatki tej wynika, iż w dniu 28 lutego 2019 r. Dyrektor Wydziału UM wydał kopertę z akt sprawy i polecił złożyć podpis na zwrotce SKO o odebraniu decyzji w dniu 28 lutego 2019 r.
Jak wynika z pisma Poczty Polskiej S.A. będącego odpowiedzią na wezwanie Sądu, przesyłka polecona nr [...] zawierająca przedmiotową decyzję została nadana dnia 26 września 2018 r. przez Samorządowe Kolegiom Odwoławcze na adres podany przez skarżącego, tj. ul. L, K. W dniu 27 września 2018 r. została pozostawiona do wydania w Urzędzie Pocztowym [...]. Ponieważ adres wskazany na przesyłce był tożsamy z adresem Urzędu Pocztowego [...], a adresat nie jest pracownikiem wskazanej placówki pocztowej, przedmiotowa przesyłka została potraktowana do wydania w ramach usługi Poste restante - adresat sam zgłasza się po odbiór przesyłki w placówce pocztowej. Dla przesyłki o wskazanym numerze nie zostały sporządzone zawiadomienia o jej awizowaniu. Poczta wyjaśniła, że w dniu 12 października 2018 r. przedmiotowa przesyłka jako niepodjęta w terminie przez adresata została zwrócona do nadawcy i w dniu 25 października 2018 r. jako zwrotna została doręczona razem z potwierdzeniem odbioru.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została nadana na adres korespondencyjny wskazany w toku postępowania przez skarżącego, tj. Poste Restante, ul. L, K. Zasady doręczania pism przez organy administracyjne zostały uregulowane w Dziale I Rozdziale 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096).
Zgodnie z treścią art. 39 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1481 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 650, 1118 i 1629), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.
Jedną z form doręczenia pisma jest nadanie go na poste restante, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r., poz. 2188) nadanie na poste restante oznacza polecenie doręczenia przesyłki pocztowej lub wypłacenia adresatowi kwoty pieniężnej określonej w przekazie pocztowym w placówce pocztowej, wskazanej przez nadawcę jako miejsce doręczenia.
Jak wynika z dostępnych na stronie internetowej Poczty Polskiej S.A. informacji (www.poczta-polska.pl), przesyłki nadawane na "poste restante" mogą być adresowane tylko na dane osobowe adresata, są one doręczane do wybranej placówki pocztowej w cenie wybranej przez adresata usługi bez dodatkowej opłaty. Adresat oczekujący na korespondencję sam odwiedza pocztę, do której miała zostać doręczona przesyłka. Przesyłka jest wydawana za okazaniem dokumentu tożsamości adresata.
Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje kwestii doręczania stronom pism na poste restante, a w szczególności, jakie są skutki nieodebrania przez stronę tak doręczonego pisma. Wydaje się jednak, iż może tutaj znaleźć odpowiednie zastosowanie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że w przypadku doręczania pisma przez pocztę, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej, a doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.
Wobec powyższego wskazać należy, że w niniejszej sprawie przesyłka listowa zawierająca zaskarżoną decyzję została pozostawiona do wydania w UP [...] w dniu 27 września 2018 r. Termin do jej odebrania rozpoczął bieg dnia następnego, tj. 28 września 2018 r. i upłynął dnia 11 października 2018 r. Tymczasem skarżący nie odebrał przesyłki w tym terminie i dnia 12 października 2018 r. została ona zwrócona do nadawcy – SKO.
Skoro zatem doręczenie zaskarżonej decyzji skarżącemu nastąpiło dnia 11 października 2018 r., to termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 12 listopada 2018 r. Wniesienie skargi przez skarżącego dnia 20 marca 2019 r. nastąpiło wobec tego po upływie przewidzianego do tego terminu.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia, o odrzuceniu skargi.
Na marginesie zauważyć należy, że zachowanie organu I instancji, a dokładniej Dyrektora Wydziału UM, polegające na wydaniu dnia 28 lutego 2019 r. skarżącemu koperty zawierającej zaskarżoną decyzję i polecenie mu złożenia podpisu na zwrotce SKO o odebraniu decyzji w tym też dniu (28 lutego 2019 r.), jest niedopuszczalne, niezgodne z przepisami prawa, zwłaszcza w sytuacji wcześniejszego - o czym już wyżej wskazano - doręczenia zastępczego i nie powinno się już powtórzyć. Zachowanie takie doprowadziło bowiem do niepotrzebnego przedłużenia postępowania sądowego, jak również, co najważniejsze, wprowadziło skarżącego w błąd, co do daty otrzymania zaskarżonej decyzji.