Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną zakreślił rubrykę 6 formularza.
Określając swój majątek wykazał mieszkanie o pow. 35,33 m2 i wartości ok. 90 tyś. zł oraz samochód osobowy Citroen C3 z 1992 r. o wartości ok. 6,5 tyś. zł. Zadeklarował brak zasobów.
Swoje miesięczne dochody oszacował na 2888,46 zł wyjaśniając że składa się na to jego wynagrodzenie z pracy na etacie w wysokości 2578,72 zł, dochód z umowy zlecenia 33,40 zł, wynagrodzenie członka zarządu wspólnoty mieszkaniowej 276,34 zł.
Uzasadniając swoje starania podniósł, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która jest wynikiem jego problemów zdrowotnych. Powtórzył źródła i wysokość swoich dochodów. Wymienił obciążające go zobowiązania i stałe wydatki wskazując, że składa się na to czynsz w wysokości 293,08 zł, woda 128,33 zł, energia elektryczna 59,50 zł, gaz 75,86 zł, rata kredytu mieszkaniowego 350 zł, spłaty zobowiązań bankowych 340 zł, czesne za studia 600 zł, dojazdy na studia i utrzymanie w czasie zjazdów (dwa raz w miesiącu) ok. 400 zł, koszt paliwa na dojazd do pracy ok. 300 zł. Wskazując na powyższe podniósł, że w takiej sytuacji jest mu bardzo trudno gospodarować środkami finansowymi tak by jego dochód wystarczył na pokrycie miesięcznych wydatków.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył wymagane oświadczenie. Oświadczenie to koresponduje z wcześniej składanym w innej sprawie w związku z czym należy uznać je za wystarczające. Skarżący nie należy do osób zamożnych. Nie posiada znaczącego majątku. Zarabia przeciętne nisko. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług wykazane dochody skarżącego wystarczają w zasadzie tylko na opędzenie wykazanych obciążeń i zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych. Okoliczność, że do skarżącego należy wykazane mieszkanie, które potencjalnie posiada określoną wartość sprzedażną lub podkładową nie zmienia tego spojrzenia. Trudno bowiem oczekiwać od skarżącego jego zbycia lub obciążenia celem zdobycia środków na koszty postepowania albowiem rozporządzenia tego rodzaju godziłby w podstawę egzystencji tego człowieka.
Uwzględniając to wszystko, udzielono skarżącemu wnioskowanej pomocy, o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.