Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. W. – B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 stycznia 2014 roku w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego.
W dniu 11 lipca 2014 roku do tut. sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie adwokata z urzędu. We wniosku strona oświadczyła, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód wynosi 937 zł i stanowi go renta inwalidzka wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym. Skarżąca, poza lokatorskim mieszkaniem M-4, nie posiada żadnego majątku nieruchomego, nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani cennymi ruchomościami.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca wyraziła swoją opinię, iż przysługuje jej świadczenie pielęgnacyjne i zasiłek pielęgnacyjny.
Biorąc pod uwagę fakt inicjowania przez skarżącą szeregu postępowań przed tut. Sądem, orzekającemu z urzędu wiadomym jest, iż skarżąca jest osobą schorowaną, borykającą się z problemem niepełnosprawności. Korzysta ze wsparcia pomocy społecznej.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego.
Instytucja przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżąca, obejmuje m. in. ustanowienie adwokata (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Podkreślić należy, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Użyte w art. 246 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W ocenie orzekającego w przedmiotowej sprawie M. W. – B. wykazała, że nie jest w stanie bez uszczerbku w swoim koniecznym utrzymaniu ponieść kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Skarżąca nie należy do osób majętnych. Jedynym źródłem jej utrzymania jest renta z dodatkiem pielęgnacyjnym w łącznej wysokości 937 zł. Posiadane środki finansowe przeznaczane są w całości na pokrycie kosztów koniecznego utrzymania i leczenia. Strona nie posiada przy tym żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone celem pokrycia kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru.
Przedstawiona sytuacja materialna pozwala na stwierdzenie, że skarżąca spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.