Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych. Objaśniając swoją sytuację uwidoczniła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i córką. Należy do nich dom o powierzchni 140 m2 i mieszkanie o powierzchni 40 m2. Deklaruje brak zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. Dochody rodziny szacuje łącznie na 2000 zł.
Uzasadniając wniosek akcentuje trudna sytuację dochodową. Powiada, ze mąż we wrześniu ubiegłego roku utracił zatrudnienie zaś córka jest uczennicą. Twierdzi, że wszystkie dochody pochłaniają bieżące opłaty. Małżonkowie pozostają w stałym leczeniu. Dom który do nich należy z uwagi na zły stan techniczny nie nadaje się ani do zamieszkiwania ani do wynajęcia.
Z urzędu stwierdza się, że po wezwaniu pełnomocnik strony do opowiedzenia się za wnioskiem, rzeczona podtrzymała wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów w całości.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym przedmiot skargi opatrzono symbolem "6329" (vide: zarządzenie z 4.03.2014 r.) opisywanym przez załącznik nr 1 do zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych jako sprawa z zakresu pomocy społecznej.
W konsekwencji uznania, że strona korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków - wniosek należało uznać za bezprzedmiotowy a w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.