Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji po rozpatrzeniu odwołania P. S., od decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2019 roku nr [...] odmawiającej P. S. wypłaty wyrównania odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w Policji – decyzją z dnia 28 stycznia 2020 r. nr [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 6a ust. 2 pkt 1 oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 i art. 115 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Komendant Wojewódzki Policji ustalił następujący stan faktyczny i prawny w sprawie.
P. S. wnioskiem z dnia 16 września 2018 roku zwrócił się z o wypłacenie wyrównania odprawy emerytalnej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji. Podniósł, że w związku z jego przejściem na emeryturę w dniu 15 maja 2018 roku z Komendy Miejskiej Policji wypłacono mu odprawę emerytalną jedynie w wysokości trzymiesięcznego uposażenia, zamiast odprawy w wysokości sześciokrotnego uposażenia, do którego to świadczenia nabył uprawnienia. Wypłata odprawy w wysokości trzymiesięcznego uposażenia dokonana w formie czynności materialno-technicznej przez Komendę Wojewódzką Policji wynikała z faktu, że zwalniany policjant otrzymał już w roku 1988 odprawę w wysokości trzymiesięcznego uposażenia (wówczas w kwocie 115.050 zł) za niespełna trzyletnią służbę na stanowisku wychowawcy w Służbie Więziennej.
P. S. zaznaczył, iż odprawę tamtą otrzymała trzydzieści lat temu - w innym systemie prawnym, politycznym i finansowym. W związku z tym uważa, iż nie powinien jej obowiązywać przepis mówiący o jednorazowym charakterze wypłacania odprawy z uwagi na bardzo długi okres, który minął od czasu kiedy tę odprawę otrzymała, a czasem obecnym. Wniósł zatem o ponowne rozpatrzenie swojej sprawy i właściwe przeliczenie oraz wypłacenie wyrównania/uzupełnienia odprawy emerytalnej.
Komendant Miejski Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku decyzją nr [...] z dnia 21 listopada 2019 roku odmówił wypłaty wyrównania odprawy, gdyż P. S. otrzymał odprawę pieniężną za 2 lata, 8 miesięcy i 11 dni pełnienia służby w Służbie Więziennej. Zostało to potwierdzone w piśmie Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia 19 czerwca 2018 roku znak [...]. Fakt ten nie jest kwestionowany. P. S. został zwolniony ze Służby Więziennej z dniem 30 września 1988 roku na własną prośbę, z wypłatą odprawy pieniężnej za 2 lata, 8 miesięcy i 11 dni. Dodatkowym potwierdzeniem wypłaty odprawy jest przesłana pismem Dyrektora Zakładu Karnego z dnia 24 sierpnia 2018 roku kopia listy płac D nr [...] za miesiąc wrzesień 1988 roku z podpisem P. S., potwierdzającym odbiór kwoty w wysokości 115.050 za odprawę w związku ze zwolnieniem. Została wypłacona w 1988 roku odprawa w wysokości trzykrotności uposażenia za pełnienie służby w Służbie Więziennej w okresie od dnia 20.01.1986 roku do dnia 30.09.1988 roku.
W konsekwencji organ pierwszej instancji przyjął - wskazując na przepisy zawarte w art. 114 ust. 1 pkt 1 i art. 115 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji - że nie ma podstaw do wypłaty odprawy w pełnej wysokości osobie pełniącej służbę w formacji zmilitaryzowanej, której raz już wypłacono odprawę, a następnie ponownie zaczęła ona pełnić służbę w tej samej lub innej służbie mundurowej. Zatem w sytuacji, gdy już raz wypłacono odprawę w związku ze zwolnieniem ze służby, to w przypadku ponownego jej podjęcia i kolejnego zwolnienia, policjant nie ma prawa do kilku tego typu świadczeń, a jedynie uprawnienie do odpowiedniego wyrównania już otrzymanej odprawy. P. S. po zwolnieniu ze służby w Policji nabył prawo do odprawy w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia. Z tytułu zwolnienia ze służby w Służbie Więziennej otrzymał on jednak uprzednio odprawę w wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Zatem po zwolnieniu ze służby w Policji nabył prawo jedynie do odprawy uzupełniającej w wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Z tego względu organ pierwszej instancji odmówił stronie wypłaty wyrównania odprawy w wysokości trzymiesięcznego uposażenia.
P. S. złożył odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sferze dowodowej z uchybieniem tymże zasadom, co w konsekwencji przełożyło się na wydanie decyzji na niekorzyść odwołującego, oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 115 ust. 1-3 ustawy o Policji, poprzez jego wadliwe zastosowanie i w konsekwencji odmowę wypłaty różnicy odprawy emerytalnej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, z wyniku błędnie przeprowadzonego postępowania dowodowego. W konkluzji odwołania wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie, co do istoty sprawy.
Komendant Wojewódzki Policji po rozpoznaniu odwołania stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. P. S. ze służby w Policji został zwolniony na własną prośbę - w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej - na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2018 roku z dniem 15 maja 2018 roku. We wcześniejszym okresie od dnia 28 października 1983 roku do dnia 10 stycznia 1984 roku odbywał zasadniczą służbę wojskową. W okresie od dnia 11 stycznia 1984 roku do dnia 27 października 1985 roku pełnił służbę przygotowawczą w Milicji Obywatelskiej, a następnie od dnia 20 stycznia 1986 roku do dnia 30 września 1988 roku pełnił służbę jako funkcjonariusz Służby Więziennej w Zakładzie Karnym.
Organ odwoławczy uznał za bezsporne w przedmiotowej sprawie, że we wrześniu 1988 r. P. S. otrzymał odprawę pieniężną w wysokości 115.050 zł za 2 lata, 8 miesięcy i 11 dni pełnienia służby w Służbie Więziennej. Ponadto w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji P. S. w dniu 13 września 2019 roku wypłacono odprawę w wysokości trzykrotności uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. 17.113,20 zł brutto. Przy naliczaniu odprawy w wysokości trzykrotności uposażenia wzięto pod uwagę fakt, że P. S. została wypłacona w 1988 roku odprawa w wysokości trzykrotności uposażenia za pełnienie służby w Służbie Więziennej w okresie od dnia 20.01.1986 roku do dnia 30.09.1988 roku.
Odnosząc się zatem do zarzutu strony o naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. stwierdzić należy, że Komendant Miejski Policji na potrzeby toczącego się postępowania w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Zarówno Dyrektor Aresztu Śledczego pismem znak [...] z dnia 19 czerwca 2018 roku, jak i sam zainteresowany P. S. potwierdzili fakt wypłaty w 1988 roku odprawy z tytułu zwolnienia ze Służby Więziennej. Organ odwoławczy nie podziela wobec tego argumentacji skarżącego jakoby ze strony organu pierwszej instancji doszło do nierzetelnego i niewyczerpującego zebrania dowodów w postępowaniu administracyjnym, co miałoby się przełożyć na niekorzystne dla strony wydanie decyzji. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Miejski Policji wziął pod uwagę, że w sprawie wypłaty wyrównania odprawy emerytalnej P. S. po jego zwolnieniu ze służby w Policji, uwzględniono (wg. posiadanej, zebranej w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego dokumentacji) poprzedni okres służby w Służbie Więziennej i wypłaconej wówczas odprawy w związku ze zwolnieniem z tej służby.
W tym stanie rzeczy - zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zgodnie z orzecznictwem sądów - prawidłowo wypłacono odprawę P. S. w wysokości trzykrotnego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Przywołując obowiązujące przepisy, należy wskazać, że problematykę związaną z uprawnieniem policjanta zwalnianego ze służby do odprawy regulują przepisy zawarte w art. 114 ust. 1 pkt 1 i art. 115 ustawy o Policji. W myśl art. 114 przywołanej ustawy, policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe, zwrot kosztów przejazdu policjanta i członków jego rodziny oraz przewozu urządzenia domowego do nowego miejsca zamieszkania w kraju. Odprawa oraz powyższe świadczenia przysługują policjantowi, jeżeli w dniu zwolnienia ze służby spełniał warunki do uzyskania świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego.
Natomiast zgodnie z art. 115 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji, wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok. Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby żołnierz został przyjęty do służby w Policji i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej służby. Ostatnie zdanie stosuje się również odpowiednio w przypadku podjęcia służby w Policji po zwolnieniu ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego rodzaju.
Podobnie jak organ pierwszej instancji, organ odwoławczy zwraca uwagę, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że odprawa przysługująca policjantowi z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 stycznia 1999 roku sygn. akt II SA 1634/98, z dnia 1 czerwca 2005 roku sygn. akt OSK 1714/04, z dnia 30 kwietnia 2009 roku sygn. akt I OSK 818/08, z dnia 11 grudnia 2009 roku sygn. akt I OSK 757/09, z dnia 5 marca 2014 roku sygn. akt I OSK 224/13 oraz z dnia 14 stycznia 2016 roku sygn. akt I OSK 500/14). Oznacza to, że policjantowi, który otrzymał już odprawę w ramach wcześniejszego stosunku służbowego, a obecnie podjął służbę, przy zwolnieniu nie przysługuje uprawnienie do kolejnej odprawy. Policjant ten posiada jedynie uprawnienie do otrzymania tzw. odprawy uzupełniającej, jeżeli w dacie kolejnego zwolnienia posiada staż uprawniający do odprawy w wyższej wysokości.
Taka wykładnia zapobiega kilkukrotnemu wypłacaniu tego świadczenia. W sytuacji, gdy już raz je wypłacono, w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby.
Z powyższego wynika, że co do zasady policjantowi odchodzącemu ze służby należy się odprawa wypłacana tylko raz, niezależnie od tego ile razy zmieniał rodzaj pełnionej służby lub ile razy w ramach tej samej służby był zwalniany i ponownie do niej przyjmowany. Jednocześnie każda wcześniej wypłacona odprawa w związku z odejściem ze służby w formacji zmilitaryzowanej podlega zaliczeniu na poczet ostatecznie przysługującej policjantowi odprawy, którą otrzyma on odchodząc na emeryturę. "Przyjęcie innego stanowiska oznaczałoby, że świadczenia z art. 114 ust. 1 ustawy o Policji są oderwane od pierwotnego celu umożliwienia osobie pełniącej służbę zagospodarowanie się w nowej sytuacji zawodowej i życiowej. Odprawa i inne świadczenia, gdyby uznać, że mogłaby być przyznawana każdorazowo w pełnej wysokości funkcjonariuszowi raz już zwolnionemu, stałaby się swego rodzaju nieuzasadnioną "premią" dla tych osób, które raz opuściły szeregi Policji, a następnie do niej powróciły.
Stawiałoby to w gorszej sytuacji faktycznej i prawnej tych funkcjonariuszy, którzy pełnili służbę w sposób nieprzerwany. Wielokrotne przyznanie odprawy oraz innych świadczeń związanych z odejściem ze służby w pełnej wysokości byłoby zatem nieuzasadnionym i niesprawiedliwym przywilejem, a więc takie świadczenia powinny być wypłacone tylko raz. " (zob. Komentarz do art. 114 ustawy o Policji - B. Opaliński. M. Rogalski, P. Szustakiewicz).
Na powyższa decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł P. S. zarzucając naruszenie:
1/ art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postepowania administracyjnego w sferze dowodowej z uchybieniem tymże zasadom, co w konsekwencji przełożyło się na wydanie decyzji na niekorzyść odwołującego;
2/ art. 114 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 115 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego wadliwe zastosowanie i w konsekwencji odmowę wypłaty różnicy emerytalnej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, w wyniku błędnie przeprowadzonego postępowania dowodowego.
W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a.").
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 28 stycznia 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2019 r. w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w Policji. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny pomiędzy stronami. W związku z przejściem na emeryturę w dniu 15 maja 2018 r. skarżącemu wypłacono odprawę emerytalną w wysokości trzymiesięcznego uposażenia, gdyż jak argumentowały organy skarżący otrzymał już w 1988 r. odprawę w wysokości trzymiesięcznego uposażenia za niespełna trzyletnią służbę na stanowisku wychowawcy w Służbie Więziennej.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę. Zarówno w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie, ugruntowany jest pogląd, że odprawa przysługująca policjantowi z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy (por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA 634/98, Lex nr 47384, wyroki NSA z 1 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1714/04, Lex 171706, z 1 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 451/09, Legalis, z 12 października 2010 r., sygn. akt I OSK 569/10, Legalis, W. Kotowski, ustawa o Policji, Komentarz, Warszawa 2008). Formułując powyższą tezę w orzecznictwie podkreśla się, że świadczenie to – co do zasady – jest podobne do odprawy emerytalnej lub rentowej przysługującej pracownikom w związku z przejściem na emeryturę lub rentę (art. 92 § 1 k.p.).
W materii tej również Sąd Najwyższy wielokrotnie prezentował już stanowisko, że pracownik, który otrzymał odprawę w związku z przejściem na rentę (emeryturę), a następnie podjął zatrudnienie, które ustało w związku z "ponownym" przejściem na emeryturę (rentę), kolejnej odprawy nie otrzyma (por. wyrok SN z 25 czerwca 1993 r., sygn. akt I PR 5/93, niepubl., uchwała SN z 2 marca 1994 r., sygn. akt I PZP 4/94, OSNAPiUS 1994, nr 2 poz. 2). W wyroku z 2 października 1990 r., sygn. akt I PR 285/90, Lex nr 14666, Sąd Najwyższy wskazał jednoznacznie, że pracownikowi, który pobrał odprawę emerytalną, a następnie, w związku z ponownym zatrudnieniem i ponownym przejściem na emeryturę, uzyskał prawo do odprawy emerytalnej od ostatniego zakładu pracy, odprawa ta przysługuje w ograniczonym zakresie. Jeżeli np. pracownikowi w chwili przechodzenia na emeryturę przysługiwała jednorazowa odprawa w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia odpowiadająca piętnastoletniemu okresowi pracy oraz jeżeli ten sam pracownik w chwili "ponownego przejścia na emeryturę" wykazał się już dwudziestoletnim okresem pracy, za który odprawa przysługuje w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia, to przyznanie mu odprawy odpowiadającej różnicy między sześciomiesięcznym a trzymiesięcznym wynagrodzeniem stanowi uzupełnienie tylko odprawy poprzedniej, ze względu na spełnienie warunku wymaganego dla otrzymania odprawy w wyższej wysokości.
Jednocześnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że brak jest odrębnych przepisów, które pozwalałyby, aby inaczej niż odprawę emerytalną traktować odprawę przyznawaną funkcjonariuszom zwalnianym ze służby (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 818/08). Przyjęta w orzecznictwie wykładnia ma zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego samego świadczenia, co spowodowałoby uprzywilejowanie policjantów w stosunku do innych osób zatrudnionych w oparciu o przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy regulujące stosunki służbowe i stanowiłoby naruszenie wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości wobec prawa.
Przyjąć zatem należy, że w obu omawianych reżimach prawnych, zarówno osobie, która ponownie podjęła służbę, jak i osobie, która ponownie podjęła pracę, może przysługiwać jedynie odprawa uzupełniająca, jeżeli w dacie kolejnego zwolnienia posiada ona staż uprawniający do odprawy w wyższej wysokości.
Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy więc wyłącznie właściwego rozumienia i zastosowania przepisów prawa materialnego, dotyczących reguł wypłacania odprawy dla policjantów. Stanowisko organu w danym zakresie jest trafne. Jego pogląd jest zresztą tożsamy z prezentowanym także w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak zauważa Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt I OSK 2577/15 "wysokość odprawy dla policjanta jest funkcją okresu zatrudnienia i wynagrodzenia na ostatnio zajmowanym stanowisku. Te dwa współczynniki są od siebie zależne w ten sposób, że wypłata odprawy za 6 miesięcy w wysokości otrzymywanego wynagrodzenia wyklucza wypłatę świadczenia wyrównawczego tylko z tytułu wzrostu wynagrodzenia za okres ponownego pełnienia służby. (...) Nie jest możliwe przyznanie świadczenia wyrównawczego funkcjonariuszowi, który odebrał już odprawę w maksymalnej sześciomiesięcznej wysokości, a w wyniku kontynuowania służby domaga się jej przeliczenia w związku z otrzymywaniem wyższego uposażenia. (...) Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela dotychczas prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby - tak samo jak i emerytura - ma charakter jednorazowy."
Należy mieć na uwadze, że dodatkowa gratyfikacja, przysługująca odchodzącemu ze służby policjantowi jest związane bezpośrednio z czasem jej pełnienia. Jej wysokość jest natomiast jedynie pochodną ostatnio pobieranego wynagrodzenia. Nie ma w tym kontekście żadnego znaczenia, czy gratyfikacja ta jest powiązana z samym odejściem ze służby, czy też równocześnie uzyskaniem uprawnień emerytalnych czy rentowych, do czego bezzasadnie przykłada się wagę w skardze. Nie zmienia to charakteru należności, jako pozostającej w związku z wieloletnim pełnieniem służby przed jej opuszczeniem. Stąd nie ma przesłanek dla wykładania stosownych regulacji odmiennie od tych, dotyczących gratyfikacji dla innych pracowników, odchodzących z pracy po stosownie długim okresie na emeryturę czy rentę.
Chybione są wywody, jakoby - przy stosowaniu regulacji art. 114 ust. 1 pkt 1 oraz art. 115 ust. 1 ustawy o policji - nie było konieczne sięganie do stosownych reguł wykładni (jako wystarczająca – literalna). Wyrażone w tych jednostkach redakcyjnych zasady są bowiem stosunkowo lakoniczne. Bez zastosowania stosownych instrumentów wykładni nie byłoby możliwe ich racjonalne stosowanie. Jak trafnie zauważono w skardze, nie wyrażono w nich przykładowo expressis verbis reguły jednokrotnego wypłacania odprawy, także gdy została ona wypłacona uprzednio w maksymalnej wysokości. Może to wnosić jedynie z użycie liczby pojedynczej. Nie sposób jednak przypisywać racjonalnemu prawodawcy, aby było jego wolą wielokrotne wypłacanie funkcjonariuszom odpraw, o ile kilkukrotnie opuszczają służbę. W orzecznictwie nie budziło to istotniejszych wątpliwości.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że skarżący po zwolnieniu ze służby w Policji nabył prawo do odprawy w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia. Z tytułu zwolnienia ze służby w Służbie Więziennej otrzymał on jednak uprzednio odprawę w wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Zatem po zwolnieniu ze służby w Policji nabył prawo jedynie do odprawy uzupełniającej w wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Trzeba dodatkowo odnotować, że gdy funkcjonariusz pobrał odprawę w określonej kwocie - kapitał ten pozostawał w jego dyspozycji aż do czasu ponownego odejścia ze służby. Wypłata dodatkowej gratyfikacji z tytułu wzrostu wynagrodzenia, gdy miał on także związek z inflacją, nie znajduje więc także jednoznacznego oparcia w aksjologii systemu prawnego - brak ku temu oczywistych względów słuszności, choć prawodawca – o ile byłaby taka jego wola – mógłby oczywiście taką zasadę expressis verbis wyrazić.
Odmawiając wypłaty odprawy uzupełniającej nie naruszono więc powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, zakreślających reguły wypłaty odpraw dla policjantów ani też przepisów procedury administracyjnej. Żadne istotne okoliczności nie są w danej sprawie sporne (zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 K.p.a.).
Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.