Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2019 r. znak: [...] na podstawie art. 10 w związku z art. 2 pkt 11 oraz art. 1, 2, 4, 5, 8, 13, 13a, 18, 28 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r. poz. 2134 z późn. zm.) - dalej u.p.p.w.d., oraz rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 czerwca 2019 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach niezbędnych do ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego (Dz. U. z 2019, poz. 1177), art. 104, 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) – dalej k.p.a., odmówił skarżącemu W. M. przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko: H. M. (PESEL [...]) w okresie od 1 października 2018 r do 31 marca 2019 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 13 sierpnia 2018 r. W. M. złożył wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego na dzieci H. M. i Z. M. jako na drugie i kolejne dziecko w rodzinie. Składając ww. wniosek ujął wśród członków rodziny - jako pierwsze dziecko w rodzinie A. M. (swojego syna z pierwszego związku).
Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. znak [...] przyznano skarżącemu świadczenie wychowawcze na dziecko Z. M. Prezydent wyjaśnił, że postępowanie zostało zawieszone postanowieniem z dnia 19 lutego 2019 r. złożonym na wniosek skarżącego do czasu zatwierdzenia przez właściwy sąd porozumienia rodzicielskiego z dnia 30 marca 2016 r. lub wydania orzeczenia w sprawie zmiany wyroku rozwodowego z dnia 18 grudnia 2016 r. w przedmiocie sprawowania bezpośredniej pieczy nad małol. A. M. Zostało ono podjęte postanowieniem z dnia 19 września 2019 r. w związku z wpłynięciem do organu prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego III Wydz. Rodzinny i Nieletnich z dnia 4 kwietnia 2019 r. sygn. akt [...] zatwierdzającego ugodę zawartą w dniu 28 marca 2019 r. pomiędzy stroną, a K. T. o wykonywaniu władzy rodzicielskiej i kontaktach z małol. A. M. Załączono harmonogram opieki nad dzieckiem.
Dalej organ wskazał na obowiązujące przepisy prawa ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, w okresie złożenia wniosku i na treść wyroku rozwodowego Sądu Okręgowego z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt [...], w którym powierzono opiekę nad małol. synem małżonków M. matce K. T. M. i przyznano W. M. prawo kontaktu z synem dwa razy w tygodniu po 4 godziny w dni powszednie, w dwie soboty i niedziele miesiąca, 2 tygodnie wakacji i 1 tydzień ferii zimowych. Zasądzono od ww. strony alimenty w kwocie 800 zł na rzecz małoletniego.
Prezydent podkreślił, iż skarżący w okresie pomiędzy 1 października 2018 r. a 31 marca 2019 r. nie sprawował opieki naprzemiennej, gdyż nie były to porównywalne okresy sprawowania opieki. Pierwszym dzieckiem w rodzinie była w tym okresie wedle przepisów ustawy córka H. M. Tę sytuację zmieniły ustalenia porozumienia zawartego przez byłych małżonków M. w ramach ugody sądowej z dnia 28 marca 2019 r. zatwierdzonej postanowieniem Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z dnia 4 kwietnia 2019 r. Z ugody wynika, że syn A. M. będzie przebywał u każdego rodzica przez powtarzalne i porównywalne okresy czasu.
Organ poinformował skarżącego pismem z dnia 18 października 2019 r. o przyznaniu świadczenia wychowawczego na dziecko H. M. w okresie od 1 kwietnia 2019 r. do 30 września 2019 r.
W opinii Prezydenta, brak było podstaw do przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko H. M. w okresie od 1 października 2018 r. do 31 marca 2019 r.
W odwołaniu W. M. nie zgodził się z decyzją organu I instancji. Podniósł naruszenie zasad ogólnych postępowania, nieprzeprowadzenie właściwego postępowania dowodowego, braki uzasadnienia decyzji i wniósł o uchylenie decyzji i merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 stycznia 2020 r. znak: [...], na podstawie art. 2 pkt 16 i art. 5 ust. 2a u.p.p.w.d. w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 924) – dalej u.z., oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Zdaniem SKO zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie, a kwestionowana decyzja jest prawidłowa.
Kolegium wyjaśniło, że wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2018 r. W. M. zwrócił się o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci H. i Z. M. Równocześnie wpisał jak członka rodziny swojego syna z pierwszego małżeństwa A. M. (PESEL [...]). W związku koniecznością wyjaśnienia sprawowania przez niego opieki naprzemiennej nad synem, na wniosek skarżącego postępowanie zostało zawieszone. Organ podkreślił, że małżeństwo skarżącego i K. T. M. zostało rozwiązane przez rozwód w dniu 18 grudnia 2009 r. W wyroku rozwodowym Sąd stwierdził, że prawo wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnim dzieckiem: A. M. powierza K. T. M. W przedmiocie obowiązku alimentacyjnego postanowiono kosztami utrzymania wychowania małoletniego obciążyć tytułem udziału w nich w kwocie 800 zł W. M., zastrzegając prawo kontaktu z małoletnim.
Aby możliwe było przyznanie skarżącemu świadczenia na rzecz kolejnego dziecka w rodzinie bez sprawdzania kryterium dochodowego czyli przyznania świadczenia na kolejne dziecko w rodzinie należało ustalić gdzie znajduje się miejsce zamieszkania małoletniego A. M., pierwszego, w ocenie skarżącego, dziecka w rodzinie i czy jest sprawowana nad nim opieka naprzemienna jak podaje strona. Kolegium wyjaśniło, że żaden przepis nie definiuje opieki naprzemiennej. Wspomina o niej art. 5821 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego, stanowiąc, iż przepis § 3 stosuje się odpowiednio do orzeczenia, w którym sąd określił, że dziecko będzie mieszkać z każdym z rodziców w powtarzających się okresach. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny wykonywanie opieki równoważnej, naprzemiennej, polega na tym, iż w określonych, powtarzających się okresach czasu dziecko mieszka z jednym z rodziców. W kontekście powyższego nie można było stwierdzić, iż skarżący sprawuje opiekę nad A. M. w sposób naprzemienny.
W powołanym wyżej wyroku sądu w sprawie orzeczenia rozwodu brak jest wyrzeczeń o sprawowaniu opieki naprzemiennej. Skarżący nie dołączył także do akt sprawy żadnych późniejszych rozstrzygnięć sądowych w tym zakresie. Również on sam nie kwestionuje, że orzeczenie Sądu nie zawiera rozstrzygnięcia w zakresie opieki naprzemiennej nad synem. Zatem w opinii SKO, do czasu zmiany/uzupełnienia/postanowienia Sądu i porozumienia rodziców w zakresie opieki naprzemiennej nie było możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku za okres 1 października 2018 – 31 marca 2019 r. Organ podkreślił w tym miejscu, że do dnia 30 czerwca 2019 r. obowiązywały przepisy dotyczące kryterium dochodowego przy przyznawaniu świadczenia na pierwsze dziecko w rodzinie.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, iż przed nowelizacją przedmiotowej ustawy w poprzednim okresie świadczeniowym w orzecznictwie sądowo-administracyjnym prezentowane były stanowiska dopuszczające ustalanie opieki naprzemiennej przez organy administracji. Orzecznictwo to jednak zapadło na gruncie poprzednio obowiązującej wersji ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. W obecnym okresie świadczeniowym ustawodawca zdecydował się na podkreślenie w art. 2 pkt 16 oraz w przepisie art. 5 ustawy, zgodnie z którym w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego, instytucji opieki naprzemiennej jako opieki w porównywalnych okresach czasowych i ustalonej przez sąd opiekuńczy. W takim też kierunku podąża najnowsze orzecznictwo sądowoadministracyjne.
W konsekwencji powyższego nie było możliwe, zdaniem SKO, uznanie wniosku skarżącego o przyznanie świadczenia wychowawczego na kolejne dziecko w rodzinie – H. M. za podany okres przy przyjęciu, iż w składzie rodziny znajduje się pierwsze dziecko – A. M., co do którego Sąd nie orzekł o opiece naprzemiennej. Tym samym zasadna jest odmowa przyznania żądanego świadczenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. M. zarzucił naruszenie:
- - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego,
- - art. 7a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości dotyczących normy prawnej na korzyść strony pomimo że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron ani interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ,
- - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowanie w sposób sprzeczny z zasadami budowania zaufania do władzy publicznej i równego traktowania,
- - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego,
- - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i brak jego wszechstronnego rozpatrzenia,
- - art. 107 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji,
- - art. 2 pkt 16 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 i art. 5 ust. 1 u.p.p.w.d. i art. 32 Konstytucji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) dalej - p.p.s.a.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).
Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.
Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 stycznia 2020 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r. znak: [...], odmawiającą skarżącemu W. M. przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko: H. M. (PESEL [...]) w okresie od 1 października 2018 r do 31 marca 2019 r.
Podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.p.p.w.d.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że u.p.p.w.d. została znowelizowana ustawą o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw. Zmiana ustawy wprowadza m.in. likwidację kryterium dochodowego dla ustalania prawa do świadczenia wychowawczego. Zgodnie z treścią art. 6 u.z. w sprawach o świadczenia wychowawcze za okres do dnia 30 czerwca 2019 r. stosuje się przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci w dotychczasowym brzmieniu, z wyłączeniem art. 20 ust. 3 i 4 tej ustawy, który stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zgodnie natomiast z treścią art. 6 ust. 2 u.z., w sprawach o świadczenia wychowawcze na okres po dniu 30 czerwca 2019 r. stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 u.z. w sprawach z wniosków o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego złożonych i nierozpatrzonych do dnia 30 czerwca 2019 r. prawo do świadczenia wychowawczego ustala się na okres do dnia 30 września 2019 r.
Z powyższego wynika zatem, że dla ustalenia świadczenia wychowawczego na okres do dnia 30 czerwca 2019 r. stosuje się przepisy dotychczasowe, w tym przepisy o kryterium dochodowym, zaś dla ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego za okres od 1 lipca 2019 r. stosuje się przepisy nowe, w tym przepisy o braku kryterium dochodowego.
W myśl art. 4 ust. 1- 3 u.p.p.w.d. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2019 r.), celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2, do dnia ukończenia przez dziecko 18. roku życia.
Zgodnie z art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d., przez rodzinę należy rozumieć małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców.
Stosownie zaś do art. 2 pkt 14 ustawy pierwszym dzieckiem jest jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia; w przypadku dzieci urodzonych tego samego dnia, miesiąca i roku, będących najstarszymi dziećmi w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia, pierwsze dziecko oznacza jedno z tych dzieci wskazane przez osobę, o której mowa w art. 4 ust. 2.
Z powyższego wynika, że na gruncie u.p.p.w.d. zasadą jest uznawanie dziecka za członka jednej rodziny, a tylko wyjątkowo - gdy chodzi o rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub w rozłączeniu - możliwe jest zaliczenie dziecka jednocześnie do grona członków rodzin obojga rodziców. Następuje to wówczas, gdy zgodnie z orzeczeniem sądu dziecko jest pod opieką naprzemienną rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub w rozłączeniu. Intencją ustawodawcy było zatem przyznanie jednego świadczenia wychowawczego na to samo dziecko matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu lub prawnemu dziecka. W przypadku zbiegu prawa do świadczenia wychowawczego tychże podmiotów ustawa przewiduje, że świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem.
Stwierdzenie jednakże istnienia opieki naprzemiennej - zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 2 pkt 16 in fine u.p.p.w.d. - musi wynikać z orzeczenia sądu. Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie dysponuje odpowiednim orzeczeniem sądowym dotyczącym ustanowienia opieki naprzemiennej rodziców nad wspólnym dzieckiem, a co za tym idzie w sprawie nie zachodzi wyjątek dopuszczający zaliczenie dziecka do odrębnych rodzin obojga małżonków, o którym mowa w art. 2 pkt. 16 in fine u.p.p.w.d. (czyli do dwóch rodzin). Dlatego nawet zgodny sposób faktycznej realizacji przez skarżącego i matkę dziecka kontaktów z synem nie może zastępować wymaganego przez ustawę orzeczenia sądu. Orzeczenia takiego nie może zastąpić również oświadczenie rodziców o wspólnym sprawowaniu opieki nad dzieckiem. Podkreślenia wymaga - wobec kwestionowania przez skarżącego w skardze niezaliczenia przez organy syna A. M. do rodziny skarżącego - że rozstrzygnięcie o opiece naprzemiennej wymaga uwzględnienia wielu okoliczności związanych ze wspólnym, przemiennym i porównywalnym zamieszkiwaniem dziecka z rodzicami, którzy żyją – jak w niniejszej sprawie – w rozłączeniu.
Rodzina zdefiniowana w art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. obejmuje wyłącznie dzieci zamieszkujące wspólnie z osobami uprawnionymi do tego świadczenia (art. 2 pkt 16 w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.p.w.d.). Rozstrzygnięcia w sprawach opieki naprzemiennej podejmowane muszą więc być przez sąd wyspecjalizowany w sprawach rodzinnych, uwzględniający przy określaniu warunków tejże opieki okoliczności indywidualnej sprawy i z uwzględnieniem dobra dziecka jako wartości dominującej.
Należy podkreślić, że przepis art. 2 ust. 16 in fine u.p.p.w.d. bezwzględnie stanowi o konieczności istnienia orzeczenia sądu w przypadku, gdy rodzice rozwiedzeni sprawują nad dzieckiem opiekę naprzemienną. Orzeczenie takie jest jednak konieczne jedynie wówczas, gdy o świadczenie wychowawcze ubiegają się obydwoje rodzice rozwiedzeni lub żyjący w separacji, lub żyjący w rozłączeniu, a dziecko ma być zaliczone jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców, co rodzi konsekwencje, o jakich mowa w art. 5 ust. 2a u.p.p.w.d. W przeciwnym razie, przy braku orzeczenia sądu powszechnego o opiece naprzemiennej, żaden z rodziców nie mógłby otrzymać świadczenia wychowawczego (zob. art. 4 ust. 2 u.p.p.w.d.), co pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z celami ustawy wymienionymi w art. 4 ust. 1 u.p.p.w.d. Zgodnie bowiem z tym ostatnim przepisem "Celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych", które to wydatki obciążają osoby uprawnione do świadczenia, o których mowa w art. 4 ust. 2 u.p.p.w.d.
Powołanych wyżej przepisów (art. 2 pkt 16, art. 4 ust. 1 i 2 u.p.p.w.d.) nie można zatem wykładać tak, że w sytuacji, gdy o świadczenie wychowawcze ubiega się tylko jedno z rodziców, którzy jednocześnie sprawują opiekę nad tym samym dzieckiem, to żadne z rodziców nie może otrzymać świadczenia wychowawczego bez orzeczenia sądu powszechnego o opiece naprzemiennej. Zaprzeczałoby to bowiem celom ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.
W przedmiotowej sprawie z wyroku rozwodowego wynika, że wykonywanie władzy rodzicielskiej powierzono jedynie matce, a ojcu przyznano prawo do kontaktu z dzieckiem w rozmiarze określonym w wyroku. Zmiana powyższego nastąpiła dopiero od 2019 r., kiedy to Sąd Rejonowy III Wydz. Rodzinny i Nieletnich prawomocnym postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2019 r. sygn. akt [...] zatwierdził ugodę zawartą w dniu 28 marca 2019 r. pomiędzy skarżącym, a K. T. o wykonywaniu władzy rodzicielskiej i kontaktach z małoletnim A. M. W kontekście powyższego wyjaśnić też należy, że przyjmując nawet interpretację przedstawioną przez skarżącego, że orzeczenie sądu nie jest bezwzględnie konieczne do zmiany ustalonego w orzeczeniu rozwodowym zakresu i sposobu sprawowania opieki nad dzieckiem (w przypadku zgody obojga byłych małżonków), to podnieść należy, że z przepisu art. 2 ust. 16 u.p.p.w.d. wynika, iż przez opiekę naprzemienną rozumieć należy nie tylko powtarzalne, ale też porównywalne okresy jej sprawowania.
W przedmiotowej sprawie natomiast skarżący oprócz przedstawienia ugody mediacyjnej z 2019 r. wraz z porozumieniem o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem (k. 21, 19), w której mowa jest jedynie o "wspólnej opiece", nie wykazał, aby faktycznie sprawował opiekę przemienną. Nie przedstawił on bowiem na tą okoliczność w odwołaniu żadnych dowodów, pomimo że w decyzji organu I instancji wskazano, że czas wykonywania opieki to ok. 82 dni w ciągu roku.
Podkreślić należy przy tym, że określenie "opieka naprzemienna" jest taką sytuacją, w której rodzice żyjący w rozłączeniu, sprawują opiekę nad wspólnym dzieckiem na przemian, w mniej więcej równych, powtarzających się, następujących po sobie okresach i że obojgu rodzicom pozostawiono wykonywanie władzy rodzicielskiej. Oznacza to faktyczne zamieszkiwanie dziecka z obojgiem rodziców na przemian. Dla uznania opieki naprzemiennej konieczne jest ustalenie względnie równego podziału opieki nad dzieckiem. Opiekę naprzemienną cechuje bowiem mniej więcej równy podział obowiązków pomiędzy rodzicami w zakresie sprawowania opieki nad dzieckiem, które zamieszkuje i koncentruje swoje sprawy życiowe na zmianę u obojga rodziców.
W konsekwencji powyższego, organy obu instancji prawidłowo uznały zatem, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można było stwierdzić, iż skarżący sprawował opiekę naprzemienną nad synem A. M. Nie było zatem możliwe przyznanie mu za podany okres świadczenia wychowawczego na kolejne dziecko w rodzinie H. M. Tym samym zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa materialnego nie znajduje uzasadniania. Nie znajdują potwierdzenia w aktach również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zdaniem Sądu, organy zebrały materiał dowodowy w sposób pełny i wyczerpujący i wydając decyzje nie naruszyły przepisów postępowania (w szczególności wskazanych przez skarżącego) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Reasumując, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w sposób umożliwiający skarżącemu udział w czynnościach organów (k.25/2 akt adm.), materiał dowodowy został zebrany w sposób umożliwiający jego szczegółową ocenę i odniesienie się do przepisów ustawy. Uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji są rzeczowe, szczegółowe i zrozumiałe. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do kwestionowania stanowiska organu.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.