Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Aresztu Śledczego na podstawie art. 90, 91 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002r., nr 207, poz. 1761 ze zm.) w zw z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 32, poz. 1235) odmówił S. D. pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego. Podniósł w uzasadnieniu, że skarżący na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie był współwłaścicielem domu jednorodzinnego o powierzchni spełniającej normy jednostkowe przysługujące osobom uprawnionym i tym samym jego potrzeby mieszkaniowe w formie przewidzianej w art. 91 ust. 1 pkt 1- 4 ustawy o Służbie Więziennej zostały zaspokojone.
Po odwołaniu się przez S. D. od powyższej decyzji- Dyrektor Okręgowej Służby Więziennej decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał decyzję I inst. w mocy, podkreślając, że celem określonego w art. 85 w/w ustawy prawa do lokalu mieszkalnego jest to, aby funkcjonariusz w służbie stałej mieszkał w miejscowości, w której stale pełni służbę lub miejscowości pobliskiej. Prawo to jest jednak powiązane ściśle z przesłanką niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. D. zwrócił uwagę, że akcentowana przez organy literalna wykładnia powołanego przepisu art. 91 w/w ustawy pozostaje w sprzeczności z przepisami wydanego w wykonaniu ustawy rozporządzenia z dnia 24.06.2003r. Zakłada ono, że wniosek o dofinansowanie rozpatrywany jest również w oparciu o dokumenty stwierdzające posiadanie przez wnioskującego prawa własności nieruchomości mieszkalnej. Zatem istotnym dla przedmiotu decyzji jest czy osoba wnioskująca posiada zobowiązania finansowe związane z uzyskaniem lokalu mieszkalnego, świadczy to bowiem o realizacji przez nią potrzeby mieszkaniowej, którą ma zaspokajać również świadczenie uzyskane na podstawie ustawy o Służbie Więziennej i rozporządzenia w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przy czym pismem nadanym do Sądu dnia [...] 07.2008r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o umorzenie postępowania, załączając decyzję z dnia [...] Nr [...], w której na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uwzględnił w całości skargę S. D., uchylił zaskarżoną decyzję oraz ją poprzedzającą, kierując sprawę organowi I inst. do ponownego rozpoznania. Organ powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. I OSK 1922/2007, który uznał, że dla rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa do pomocy finansowej istotnym jest czy funkcjonariusz w służbie stałej miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w chwili gdy nabywał lokal mieszkalny, a zatem czy wówczas byłby uprawniony do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji.
Pismem z dnia 20.08.2008r. skarżący S. D. cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przepis ten nie określa ani przesłanek, ani form, w jakich ma nastąpić przewidziane w tym przepisie "uwzględnienie skargi w całości". Organ dokonuje samokontroli pod względem zgodności z prawem w zakresie swojej właściwości we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga.
Mając na uwadze powyższą regulację prawną należy uznać, że w niniejszej sprawie z dniem wydania przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej decyzji nr [...] nastąpiło skuteczne uwzględnienie skargi S. D. w całości przez organ administracyjny stosownie do treści w/w art. 54 § 3 ppsa.
Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi S. D. stało się bezprzedmiotowe.
Biorąc dodatkowo pod uwagę, że skarżący cofnął skargę - znajduje w sprawie zastosowanie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dający podstawę do umorzenia postępowania.