Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżącego D. B. na czynność Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w przedmiocie przejęcia pojazdu.
Zarządzeniem z dnia 24 kwietnia 2017 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb określony w art. 37 § 1 k.p.a.
Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 maja 2017.
W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wniósł jedynie pismo w którym wskazał, że w rozmowie z M. E. przedstawił ustnie okoliczności, które wykluczały zastosowanie wskazanych przez ZIKIT przepisów. W jego ocenie należy uznać to za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 1 marca 2017 r. złożył pismo wzywające do zwrotu auta, pismo to również w ocenie skarżącego spełnia przesłanki wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z artykułem 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej skarżący, mimo prawidłowego wezwania, nie uzupełnił braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi na bezczynność organu wyczerpany został tryb określony w art. 37 § 1 k.p.a.
Zdaniem Sądu ani rozmowa z M. E., w której skarżący przedstawił ustnie okoliczności, które wykluczały zastosowanie wskazanych przez ZIKIT przepisów, ani pismo z dnia 1 marca 2017 r. wzywające do zwrotu auta, nie spełniają przesłanki wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W ocenie Sądu są to jest jedynie wyrazy niezadowolenia skarżącego z działań organów oraz przebiegu sprawy.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.