Uzasadnienie
Ustanowiony dla strony adwokat z urzędu (k. 16, 25, 50) wniósł o przyznanie stronie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości (vide: pkt. II skargi kasacyjnej k.
96) argumentując, że choć skarżąca zwolniona jest ustawowo od ponoszenia kosztów sądowych (wpisu od skargi kasacyjnej ze względu na treść art. 239 pkt. 1 lit. a ppsa – sprawa z zakresu pomocy i opieki społecznej), to jednak opisane w skardze okoliczności uzasadniają jego zdaniem również zwolnienie skarżącej z kosztów sądowych, w każdej innej sytuacji, o ile sprawa nie dotyczyłaby podstaw zwolnienia określonych w art. 239 pkt. 1 lit. a (vide: k. 99)
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest odmowa przyznania skarżącej przez organy zasiłku celowego specjalnego z pomocy społecznej. W konsekwencji uznania, że skarżąca korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, które w myśl art. 241 ppsa oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków, wniosek o zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych w całości należało uznać za bezprzedmiotowy. Okoliczność, że wniosek ten nie czyni zadość wymaganiom z art. 252 §2 ppsa ma w realiach tego konkretnego przypadku znaczenie drugorzędne. W sytuacji gdy bowiem z góry wiadomo, że postępowanie o zwolnienie od kosztów sądowych podlegać będzie umorzeniu, bo wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych dotyczy sprawy, w której strona nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych działaniem oczywiście bezcelowym byłoby wzywanie strony o wypełnienie formularza PPF.
Działanie takie w żadnym stopniu nie przyczyniłoby się do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie jedynym jego refleksem byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji działając na zasadzie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.