Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 marca 2020 r. skarżący A. F. wniósł skargę na akt Starosty z dnia 11 września 2012 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu wprowadzonej w związku z rewitalizacją Parku Miejskiego na u. [...], Placu [...], [...] i [...] w Z. na odcinku Placu [...]– ul. [...].
Z uwagi na fakt, iż ze skargi nie wynikał interes prawny skarżącego w zaskarżeniu powyższego aktu, Sąd zarządzeniem z dnia 19 listopada 2020 r. wezwał skarżącego A. F. o wykazanie interesu prawnego w zaskarżeniu aktu Starosty z dnia 11.09.2012 r. znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu w szczególności poprzez wskazanie numeru ewidencyjnego działki, której skarżący jest właścicielem, wykazanie prawa własności do tej nieruchomości oraz określenie położenia działki względem ulicy [...] i sprecyzowanie, w jaki sposób zaskarżony akt uniemożliwia skarżącemu dojazd do nieruchomości stanowiącej jego własność – w terminie 7 dni.
Powyższe wezwanie zostało doręczone prawidłowo skarżącemu w dniu 30 listopada 2020 r. i pozostało bez odpowiedzi.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z § 2 tego przepisu wynika z kolei, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984r., I SA 1748/83). Przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424).
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał interesu prawnego w zaskarżeniu aktu Starosty z dnia 11 września 2012 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu.
Mając powyższe na uwadze należy zatem stwierdzić, że skoro skarżący nie wykazał interesu prawnego w zaskarżeniu aktu, to nie mógł skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Z tego powodu w niniejszej sprawie Sąd skargę odrzucił, orzekając jak w pkt 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a..
O zwrocie wpisu orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.