Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego 9 lutego 2009 r. nr [...].
Postanowienie to wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 lipca 2009 r.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył skargę kasacyjną, datowaną na dzień 4 sierpnia 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i 3. Z tych ostatnich przepisów wynika, że obowiązek ten nie dotyczy jedynie sytuacji, w których skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 2 art. 175 p.p.s.a.). Skarga może być sporządzona także przez doradcę podatkowego w sprawach z obowiązków podatkowych i rzecznika patentowego w sprawach własności przemysłowej (§ 3 art. 175 p.p.s.a.).
W świetle powyższego stwierdzić należy, że użycie w treści przepisu art. 175 § 1 p.p.s.a. sformułowania: "powinna być sporządzona" należy rozumieć jako obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego. Takie jest bowiem utrwalone w języku prawniczym, używanym w aktach normatywnych, rozumienie tego wyrażenia. Przez pojęcie "sporządzenie" rozumieć należy jej napisanie i podpisanie. Wyrazy "powinien", "powinna" oznaczają "mieć obowiązek zrobienia czegoś", "być zobowiązanym do wykonania czegoś."
Przeprowadzone w rozpatrywanej sprawie wyniki postępowania wobec wniesionej skargi kasacyjnej z dnia 4 sierpnia 2009 r. nie pozostawiają wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarżący sporządził skargę kasacyjną osobiście, pomimo prawidłowego uprzedniego jego pouczenia. W takim stanie rzeczy jest ona niedopuszczalna z powodu nie dochowania wymogu tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego, o którym mowa w art. 175 § 1 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 19 czerwca 2009 r. odrzucił skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.
Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 16 października 2009 r. skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.
Na mocy w/w postanowienia z dnia 16 października 2009 r. Okręgowa Rada Adwokacka zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2009 r. wyznaczyła skarżącemu pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata T. R. Skarżący udzielił pełnomocnikowi stosownego pełnomocnictwa pismem z dnia 11 stycznia 2010 r.
W dniu 15 stycznia 2010 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. We wniosku podniósł, że skarżący jest osobą niepełnosprawną, pozostającą pod stałym leczeniem farmakologicznym, które to w sposób znaczący wpływa na kontakt skarżącego z otoczeniem oraz jego odbieranie. Przyczyną w uchybieniu terminów jest stan świadomości skarżącego zaburzony ciągłym przyjmowaniem silnych leków, jak również inne zdrowotne problemy skarżącego, w szczególności niewydolność płucna i choroba serca. Twierdzi, że istniała przeszkoda do złożenia wniosku, co najmniej od dnia otrzymania informacji o sprawie przez pełnomocnika z urzędu, co nastąpiło z dniem 6 stycznia 2010 r., kiedy to pełnomocnik otrzymał zarządzenie Okręgowej Rady Adwokackiej informujące o tym, że został wyznaczony na pełnomocnika. Od tego momentu biegnie dopiero 7 dniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Wniosek podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie – p.p.s.a.) spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny, jeżeli czynność była dokonana w terminie. Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji, gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika.
Skoro w tym konkretnym przypadku ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego mógł skutecznie działać dopiero od momentu udzielenia mu stosownego przez skarżącego pełnomocnictwa, a więc od dnia 11 stycznia 2010 r., to od tego dnia zaczął biec pełnomocnikowi skarżącego siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Jeśli pełnomocnik z urzędu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi nadał listem poleconym w dniu 13 stycznia 2010 r., to nie można przyjąć, że uchybił siedmiodniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, gdyż termin ten upływał mu z dniem 18 stycznia 2010 r. (w poniedziałek). Wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest zatem niedopuszczalny i jako taki, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało odrzucić.