Uzasadnienie
"A" Spółka z o.o. z siedzibą w B. złożyła skargę na Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 lutego 2013 r., nr [....], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [....] 2012 r., nr [....], orzekającą o cofnięciu Spółce zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w 70 punktach na terenie województwa [....].
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej Spółki został wezwany do złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej – aktualny wypis z KRS – zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi, postanowieniem z dnia 19 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę Spółki.
Skarżąca Spółka wniosła skargę kasacyjną na powyższe postanowienie WSA, która została oddalona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2179/13.
Pismem z dnia 6 lutego 2014 r. skarżąca Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, przesyłając w załączeniu informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.
W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu Spółka podniosła, że wyjaśnienie jej sytuacji procesowej, polegające na ostatecznym przesądzeniu o wniesieniu w przedmiotowej sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 lutego 2013 r., nr [....] z brakiem formalnym, nastąpiło dopiero wskutek oddalenia jej skargi kasacyjnej postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2179/13. Ponadto, o uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi Spółka dowiedziała się w dniu doręczenia jej tego postanowienia NSA, tj. w dniu 30 stycznia 2014 r. Tym samym dochowany został – w ocenie skarżącej Spółki – termin, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Zgodnie z art. 87 § 1 tej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).
Z powyższych przepisów wynika, że aby wniosek o przywrócenie terminu można było uwzględnić, konieczne jest spełnienie jednocześnie dwóch przesłanek: 1) w sprawie zachodzi okoliczność braku winy strony w niedochowaniu terminu oraz 2) wniosek o jego przywrócenie należy wnieść w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Mając na uwadze powyższe w kontekście zaistniałego stanu faktycznego, rozpatrując złożony przez skarżącą Spółkę wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie wymienione przez skarżącą okoliczności nie wyłączają winy strony w uchybieniu terminowi.
Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt I SAB/Wa 78/2005).
Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r.). Należy podzielić również pogląd, iż nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (postanowienie NSA z 28 maja 2004 r., sygn. akt FZ 93/04).
W niniejszej sprawie, mając na uwadze okoliczności wskazane przez pełnomocnika strony skarżącej, Sąd stwierdził, że skarżąca Spółka nie dochowała należytej staranności przy dopełnieniu obowiązku wynikającego z treści wezwania Sądu z dnia 23 kwietnia 2013 r. Niedopuszczalnym jest bowiem, aby profesjonalny pełnomocnik nie uzupełnił braku formalnego skargi tylko z tego powodu, że się z wezwaniem Sądu nie zgadza, uważając je za nieprawidłowe. Trudno w takim zachowaniu pełnomocnika doszukać się "należytej staranności". Z ostrożności procesowej pełnomocnik winien był bowiem uzupełnić brak formalny skargi w terminie. Powyższe nie wywołałoby dla skarżącej Spółki ujemnych skutków procesowych. Tymczasem konsekwencją nieuzupełnienia braku formalnego skargi w terminie było obecnie już prawomocne postanowienie tut. Sądu z dnia 19 lipca 2013 r. o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Postępowanie pełnomocnika skarżącej Spółki jest tym bardziej niezrozumiałe, że na wezwanie Sądu o uzupełnienie zakresowo tożsamych braków formalnych skargi kasacyjnej na wyżej wspomniane postanowienie, polegające na przedłożeniu oryginału lub kopii odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego, pełnomocnik skarżącej Spółki za pismem z dnia 9 grudnia 2013 r. żądany dokument przedłożył. Kuriozalnie zatem brzmią wywody wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, sprowadzające się do poglądu, że za nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie Spółka winy nie ponosi, a o konieczności przedłożenia odpisu z KRS dowiedziała z doręczonego jej w dniu 30 stycznia 2014 r. postanowienia NSA z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2179/13.
Podkreślić należy, że z argumentów świadczących o subiektywnym poglądzie pełnomocnika strony skarżącej na temat niezasadności uzupełnienia braku formalnego skargi nie wynika w żaden sposób niezawinienie skarżącej Spółki w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), postanowił jak w sentencji.