Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 24 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 422/10

Uzasadnienie

Skarżący [...] D. H. – [...] Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji był obwiniony o to, że:

1. 1. w okresie od 23 lipca do 17 września 2009 r. w A zamieszczał informacje o zdarzeniach kryminalnych zaistniałych na terenie Miasta i Gminy A w ramach "Kroniki [...]" w prowadzonym przez siebie "Internetowym [...]", które to informacje pozyskiwał w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych funkcjonariusza Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji - tj. o naruszenie dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277,) w związku z § 12 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31.12.2003r w sprawie " Zasad etyki zawodowej policjanta".
2. 2. w dniu 25 sierpnia 2009 r. w A nie posiadając stosownego upoważnienia przez rzecznika prasowego KWP zamieścił na stronie "Internetowy [...]" artykuł dotyczy nowego wzoru umundurowania policjantów, w którym występując w imieniu policjantów zamieścił ocenę tego umundurowania - tj. o naruszenie dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt. 3 ww. ustawy o Policji w związku z § 6 zarządzenia nr 1204 KGP z dnia 12.11.2007 r. w sprawie form i metod działalności prasowo — informacyjnej w Policji.

Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 135 j ust. 1 ww. ustawy o Policji, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2010 r. uznał obwinionego winnym popełnienia zarzucanego mu w pkt. 1 przewinienia dyscyplinarnego i za jego popełnienie wymierzył karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, natomiast uniewinnił obwinionego od zarzucanego mu w pkt. 2 przewinienia dyscyplinarnego.

W ocenie organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że skarżący dopuścił się zarzucanego mu w pkt. 1 przewinienia dyscyplinarnego. Świadczą o tym dowody takie jak: wydruki z prowadzonego przez obwinionego blogu, przesłuchania świadków, między innymi [...] E. G. W. / oficera prasowego KPP/, kserokopie kart książki przebiegu służby Komisariatu Policji, z których wynika, że w kilku przypadkach obwiniony osobiście wykonywał czynności służbowe związane z obsługą zdarzeń, o których następnie pisał w blogu, jako kronice wydarzeń. Treść zapisów wskazuje, ze informacje w nim zawarte zostały uzyskane w związku z pełnieniem przez skarżącego obowiązków funkcjonariusza Policji, np.: informacja, kto poinformował o oszustwie na szkodę banku, wysokości nałożonych mandatów karnych, wyniki badań na urządzeniu alkotest zatrzymanych za jazdę w stanie nietrzeźwości osób, informacje o czynie samobójczym, co jest nawet sprzeczne z zasadami etyki dziennikarskiej, zatrzymanie osób poszukiwanych.

Organ jako przykład wskazał na informację dotyczącą zdarzenia z dnia [...] 2009r: "W dniu [...] 2009 roku Komisariat Policji został powiadomiony przez jednego z mieszkańców A o fakcie dokonania kradzieży gotówki w kwocie 10 tyś. zł pozostawionej w pojeździe na terenie nie ogrodzonej posesji". Z zapisów w książce przebiegu służby KP w sposób jednoznaczny wynika, iż zdarzenie to obsługiwał skarżący. Informacje dotyczące zatrzymania osób poszukiwanych z podaniem podstawy zatrzymania niewątpliwie obwiniony posiadał, gdyż to właśnie on realizował w Komisariacie Policji obowiązki "koordynatora czynności związanych z poszukiwaniem i identyfikacją osób przez organa ścigania".

Zdaniem organu dyscyplinarnego, zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do uznania skarżącego winnym zarzucanego mu czynu w pkt. 1, który stanowi naruszenie dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 1 ww. ustawy o Policji w związku z § 12 załącznika do Zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31.12.2003r w sprawie " Zasad etyki zawodowej policjanta"

Odnośnie przewinienia dyscyplinarnego opisanego w pkt. 2, skarżący został uniewinniony i rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest przedmiotem skargi.

W toku prowadzonego postępowania skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów.

Komendant Powiatowy Policji, działając na zasadzie art. 135 j ust. 1 pkt.3 ww. ustawy o Policji uznając skarżącego winnym popełniania zarzucanego mu w pkt. 1 przewinienia dyscyplinarnego, wymierzył karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, biorąc pod uwagę przesłanki wynikające z art. 134h ww. ustawy o Policji. Za złagodzeniem wymiaru kary, w ocenie organu, przemawiały fakty związane z dotychczasową postawą obwinionego i uzyskiwanymi wynikami w służbie. Z drugiej strony stopień szkodliwości popełnionego przewinienia dla służby – zdaniem tego organu - jest znaczny, a skarżący przez cały okres prowadzonego postępowania demonstrował niezrozumienie dla obowiązujących przepisów resortowych w tym zakresie. Wymierzona kara miała na względzie cel zapobiegawczy wobec skarżącego, aby w przyszłości nie powrócił na drogę sprzeczną z normami prawa.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, ale tylko w części dotyczącej uznania go winnym i wymierzenia kary dyscyplinarnej. W ocenie skarżącego, wydane orzeczenie dyscyplinarne stanowi obrazę prawa dyscyplinarnego materialnego i proceduralnego i wniósł o jego uchylenie i uniewinnienie albo o umorzenie postępowania.

Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie brak było jakichkolwiek podstaw do ukarania go karą ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku i podniósł, że posiada odpowiednie wyszkolenie i merytoryczne przygotowanie do wykonywania zawodu policjanta, a przebieg dotychczasowej służby, gdzie wielokrotnie był wynagradzany za bardzo dobre wyniki w służbie wskazuje, iż daje on rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych obowiązków; posiada szereg pisemnych opinii o swojej pracy, a w życiu prywatnym zachowuje się godnie i zgodnie z prawem.

W tym stanie rzeczy, w ocenie skarżącego, nie sposób przyjąć, aby swoim zachowaniem dawał podstawę do ukarania go ostrzeżeniem o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Zdaniem skarżącego, został on ukarany " za wszelką cenę "za zrealizowanie przysługujących mu praw obywatelskich; uważa, że miał on pełne prawo do wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji, które jednoznacznie i bezpośrednio wynika z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art.

1. 54) i nie może z tego powodu ponosić negatywne konsekwencje.

Prawnie zabronione jest jedynie ujawnianie tajemnicy służbowej i państwowej (w rozumieniu ustawy o ochronie informacji niejawnej), danych osobowych oraz niektórych tajemnic zawodowych (co wprost wynika z przepisów poszczególnych ustaw - np. tajemnicy dziennikarskiej, adwokackiej, lekarskiej). Zdaniem skarżącego, ustawa o Policji w żadnym przepisie nie ogranicza prawa policjanta do wypowiadania się na tematy zawodowe, ani nie wskazuje formy, w jakiej policjant ma prawo się wypowiadać.

Skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji nie zebrał wszystkich dowodów i nie uwzględni okoliczności na jego korzyść, a materiał dowodowy został oceniony stronniczo, kierując się zasadą domniemania winy.

Ponadto skarżący wyjaśnił, że blogi internetowe nie są publikacjami prasowymi i w żaden sposób "nie podchodzą pod prawo prasowe", a ponadto prowadził swój blog w czasie wolnym od służby i poza służbą.

Organ orzekający w żaden sposób nie odniósł się do stopnia zawinienia zarzucanych mu czynów, a także rodzaju i stopnia naruszenia ciążących na nim obowiązków, nie odniósł się do przesłanek wymiaru kary określonych w art.134h ww. ustawy o Policji

W ocenie skarżącego, został on ukarany za jego prywatne zachowanie (nie będące przestępstwem, ani wykroczeniem) mimo, że przeprowadzona z nim rozmowa dyscyplinująca spełniła swój cel zapobiegawczy - w prowadzonym blogu nie umieszczał on informacji o zdarzeniach kryminalnych na terenie A. Wymierzenie kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku polegającej na wytknięciu niewłaściwego postępowania i uprzedzeniu, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną, w sytuacji, gdy przeprowadzono ze skarżącym o to samo zachowanie rozmowę dyscyplinującą – jego zdaniem - nie znajduje żadnego uzasadnienia "ani w przepisach, ani w piśmiennictwie, ani w judykaturze".

Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania, orzeczeniem nr [...] z dnia 5 marca 2010 roku utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie podzielając stanowisko organu pierwszej instancji.

W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne wykazało, iż zachowanie skarżącego było niewłaściwe i sprzeczne z zasadami etyki zawodowej policjanta. Jego postawa budziła wiele wątpliwości, skarżący nie widział niczego złego w tym, że nie stosuje się do zarządzeń Komendanta Głównego Policji, jak też nie reagował na uwagi przekazane w przeprowadzonej z nim rozmowie przez [...] W. K. Nie dostrzegał również w swoim działaniu, że poprzez publikowanie artykułów zawierających informacje np. na temat śmierci samobójczej, czy wysokości nałożonych mandatów, w sposób bezpośredni narażał czyjeś dobra osobiste, bądź wizerunek Policji.

W toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego skarżący nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Stwierdził, że nie rozumie stawianych mu zarzutów i nie musi stosować się do przepisów resortowych, regulujących przebieg służby, które tylko ograniczają swobody obywatelskie. Skarżący wykonując obowiązki służbowe wykorzystał informacje o zdarzeniach kryminalnych zaistniałych na terenie Miasta i Gminy A uzyskane w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, publikując je na internetowym [...], wykorzystał te informacje do celów prywatnych.

Jednocześnie skarżący swoim postępowaniem również wyczerpał znamiona czynu określonego w pkt 2 przedstawionego zarzutu, ale z przyczyn proceduralnych nie mógł zostać pociągnięty do odpowiedzialności dyscyplinarnej.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji skarżący powinien przestrzegać dyscypliny służbowej i zasad etyki zawodowej policjanta i w tym zakresie podzielił stanowisko organu I instancji, nie znajdując żadnych argumentów do zmiany, bądź uchylenia decyzji Komendanta Powiatowego Policji. Zebrany materiał dowodowy nie budził wątpliwości, a argumenty odwołania organ drugiej instancji uznał za chybione i jak stwierdził ten organ "nie mogą usprawiedliwiać nieodpowiedzialnej postawy policjanta".

Zasady etyki zawodowej policjanta określone w załączniku do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku, są jednym z elementarnych przepisów z jakimi zapoznawany jest każdy nowo przyjęty do służby policjant. Skarżący również był z nimi zapoznany.

Zdaniem organu odwoławczego, brak zrozumienia, że określone informacje, o których policjant dowiaduje się podczas wykonywania czynności i obowiązków służbowych, nie służą do szerokiej publikacji na blogach internetowych, nie może obyć się bez stosownej reakcji przełożonych, w tym przypadku decyzji o ukaraniu.

Informacje o zdarzeniach kryminalnych, jakie uzyskuje detektyw Referatu Kryminalnego powinny służyć funkcjonariuszowi do realizacji podstawowych zadań Policji.

Na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga, w której skarżący zarzucił, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do podjęcia decyzji o wymierzeniu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku z uwagi na posiadane "odpowiednie wyszkolenie i merytoryczne przygotowanie" do wykonywania zawodu policjanta, dotychczasowy przebieg służby w czasie której był wielokrotnie wynagradzany za bardzo dobre wyniki, co w ocenie skarżącego, daje rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych mu obowiązków, w życiu prywatnym skarżący przestrzega obowiązujących przepisów i w tym stanie rzeczy nie sposób przyjąć, aby istniały podstawy do ukarania go kara dyscyplinarna, jaką został ukarany.

Ponadto skarżący zarzucił, że był obwiniony o dwa przewinienia dyscyplinarne, z których w odniesieniu do jednego z nich został " prawomocnie uniewinniony ", co winno skutkować uniewinnieniem w zakresie pozostałego zarzutu, zgodnie z art.134g ww. ustawy o Policji.

W ocenie skarżącego, rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały wydane z rażącą obrazą prawa dyscyplinarnego materialnego i proceduralnego. Organy policji obu instancji niewłaściwie zinterpretowały przepisy Zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji dnia 31 grudnia 2003r w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" i stwierdził, że jego działalność uznać należy za ze wszech miar zbieżną z interesem społecznym. W toku postępowania nie został podniesiony zarzut ujawnienia informacji stanowiących tajemnicę służbową, czy też państwową, jak również ujawnienia informacji ze szkodą dla toczącego się postępowania karnego, a w konsekwencji organ uznał, iż do tego nie doszło. Podnoszenie zatem takich zarzutów na przyszłość uznać należy za bezpodstawne.

Jeżeli, jak twierdzi organ, zamieszczane informacje zostały zdobyte w trakcie i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, a ich wykorzystanie nastąpiło dla celów prywatnych, to w tym zakresie niezbędne jest udowodnienie, że wykorzystanie tych informacji nastąpiło w celu lub z zamiarem osiągnięcia korzyści materialnej lub osobistej. Takiego zarzutu jednak nie było.

Skarżący podniósł, że zasady etyki zawodowej obowiązują policjanta wyłącznie w trakcie i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych. Odmienna interpretacja spowodowała by, że w czasie wolnym od służby policjant byłby zobligowany do ciągłego i ścisłego stosowania przepisów policyjnych w życiu prywatnym.

Wbrew zarzutowi naruszenia § 12 ww. Zarządzenia Komendanta Głównego Policji, zdaniem skarżącego, nie doszło do jego naruszenia, gdyż informacje zamieszczane przez niego na blogu nie zostały uzyskane w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, ani nie były uzyskane przy użyciu służbowych metod. Opisane zdarzenia nie stanowiły tajemnicy, a wiedzę o nich posiadali pokrzywdzeni, świadkowie, osoby postronne, " które nie mają w tym zakresie obowiązku nieinformowania nikogo o takim fakcie". Zamieszczenie tych informacji przez osobę cywilną nie wiąże się dla tej osoby z jej odpowiedzialnością, natomiast policjant z tego powodu ponosi odpowiedzialność, z czym skarżący się nie zgodził, gdyż policjant w czasie wolnym od służby " winien być traktowany jak normalny obywatel demokratycznego państwa prawnego, a nie jak obywatel drugiej kategorii".

W ocenie skarżącego został on ukarany za realizowanie przysługujących mu praw obywatelskich, mimo że posiada pełne prawo do wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji, które jednoznacznie i bezpośrednio wynikają z Konstytucji RP.

Dodatkowo skarżący zarzucił, że organ bezkrytyczne oparł się na lakonicznych zeznaniach innych policjantów w przedmiotowej sprawie, przy jednoczesnym odrzuceniu składanych przez skarżącego wniosków dowodowych, a także wniosków o uzupełnienie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Działanie takie narusza zasadę wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia dowodów.

W toku prowadzonego postępowania, zdaniem skarżąc ego, nie uwzględniono okoliczności i dowodów, które mogły świadczyć na jego korzyść i nie stosowano zasady domniemania niewinności, lecz domniemania winy.

W orzeczeniach dyscyplinarnych organy orzekające nie odniosły się do stopnia zawinienia zarzucanych czynów, a także rodzaju i stopnia naruszenia ciążących na skarżącym obowiązków.

W ocenie skarżącego, został on ukarany za jego prywatne zachowanie, nie będące ani przestępstwem, ani wykroczeniem.

W skardze zostały podniesione również zarzuty dotyczące przewinienia dyscyplinarnego opisanego w pkt. 2 orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Powiatowego Policji dotyczącego działalności prasowej, jednak z uwagi na uniewinnienie skarżącego w tym zakresie i zaskarżenia orzeczenia dyscyplinarnego " w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej", argumentacja ta została pominięta.

Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji i stwierdzenie, że skarżący nie popełnił zarzucanych mu, lub przy zastosowaniu art. 134 g ust. 2 ustawy o Policji, wniósł o uniewinnieniu od wszystkich stawianych w toku postępowania zarzutów.

W odpowiedź na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Odnosząc się do zarzutów skargi, organ stwierdzi, że skarżący błędnie interpretuje art. 134g ust. 2 ustawy o Policji, iż uniewinnienie od jednego choćby z zarzuconych w postępowaniu dyscyplinarnym czynów musi skutkować uniewinnieniem od pozostałych czynów. Zdaniem organu, przepis ten stanowi jedynie o konieczności udowodnienia sprawstwa i winy w zakresie wszystkich czynów, aby możliwe było wymierzenie za nie jednej kary dyscyplinarnej. W razie braku dowodów w zakresie sprawstwa i winy co do jednego z czynów, niedopuszczalne jest wymierzenie kary za ten czyn, ale nie oznacza to, że kary nie można wymierzyć za pozostałe udowodnione czyny. W związku z powyższym zarzut naruszenia ww. przepisu, organ uznał za całkowicie bezpodstawny.

Zadaniem organu, fakt popełnienia przez skarżącego przewinienia opisanego w pkt. 1 orzeczenia nie budzi wątpliwości. Analiza poszczególnych zapisów w prowadzonej przez niego internetowej "Kronice [...]" w porównaniu z dokumentacją Komisariatu Policji tj. "Książki przebiegu służby" z okresu objętego zarzutem, pozwoliła na stwierdzenie w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący z tej właśnie dokumentacji służbowej oraz na podstawie własnych czynności służbowych uzyskiwał wiedzę o zdarzeniach i interwencjach funkcjonariuszy policji. Skarżący pomijał dane osobowe uczestników tych zdarzeń, ale w pozostałej części ich opis pokrywał się ze sformułowaniami zawartymi w "Książce przebiegu służby".

Skarżący nie wskazał zresztą w sposób konkretny żadnego innego źródła pozyskania tych informacji, poza ogólnikowym stwierdzeniem, że mogły być one powszechnie znane. Postępowanie takie, w ocenie organu, naruszyło przepis §12 " Zasad etyki zawodowej policjanta".

Za "nieporozumienie" organ uznał twierdzenie, że od skarżącego egzekwowane jest ścisłe przestrzeganie prawa policyjnego w życiu prywatnym, ponieważ zarzut należy rozpatrywać w odniesieniu do zachowania skarżącego polegającego na pozyskiwaniu informacji z zamiarem ich wykorzystania w celu prowadzenie internetowej "Kroniki [...]". Szkodliwość tego czynu, zdaniem organu, należy oceniać w aspekcie niedopuszczalnego samowolnego decydowania policjanta, w którego zakresie obowiązków nie leżą tego rodzaju czynności, o tym, jakie informacje można przekazywać opinii publicznej, kiedy i w jaki sposób. Fakt, że skarżącemu zarzucono przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu zasad etyki zawodowej oznacza tylko tyle, że swoim zachowaniem nie doprowadził do skutku o wyższej społecznej szkodliwości. Zdaniem organu, skarżący pozostaje w błędzie twierdząc, że do zarzuconego czynu niezbędne jest udowodnienie, że wykorzystanie informacji w prywatnych nastąpiło w celu lub z zamiarem osiągnięcia korzyści materialnej lub osobiste. Okoliczność ta nie należy do znamion zarzuconego przewinienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Dz 2002 r Nr 153, poz.1270 ze zm.).

Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, Sąd w pierwszej kolejności bada, czy stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia został ustalony prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami i czy przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne było niewadliwe, a następnie czy do tak ustalonego stanu faktycznego organy orzekające zastosowały właściwe przepisy.

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie jest sporny. Skarżący w okresie od dnia 23 lipca do dnia 17 września 2009r zamieszczał informacje o zdarzeniach kryminalnych zaistniałych na terenie Miasta i Gminy A w ramach "Kroniki [...]" w prowadzonym przez siebie "Internetowym [...]". Okoliczności tych skarżący nie kwestionował ani w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, ani w postępowaniu sądowym.

Kwestią sporną jest, czy informacje, które zamieszczał w "Kronice [...]" pozyskiwał w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych funkcjonariusza Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji, jak twierdzą organy dyscyplinarne, czy też informacje te nie miały związku ze służba w Policji, jak twierdzi skarżący.

Dokonując oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych, Sąd podzielił stanowisko organów dyscyplinarnych, że zamieszczane przez skarżącego na blogu internetowym informacje o zdarzeniach kryminalnych miały związek z jego służbą w Policji. Komendant Powiatowy Policji w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego - w sposób nie budzący wątpliwości - wykazał taki związek, porównując zapisy w "Książce przebiegu służby" oraz zakres obowiązków skarżącego z informacjami zamieszczonymi na blogu internetowym. Okolicznością bezsporną jest, że w kilku przypadkach skarżący osobiście " obsługiwał zdarzenie", o którym potem informację zamieszczał na blogu internetowym, co jednoznacznie potwierdza prawidłowość oceny dokonanej przez organy dyscyplinarne. Materiał dowody potwierdza, że treść zamieszczanych na blogu informacji miała ścisły związek ze służbą skarżącego i ustalenia w tym zakresie organów dyscyplinarnych nie są dowolne.

Stanowiska tego nie mogła zmienić argumentacja skarżącego, iż mógł dowiedzieć się o tych zdarzeniach z innych źródeł (od sąsiadów, znajomych) tym bardziej, że jak pisze w odwołaniu, jest członkiem małej społeczności.

Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skarżący jako funkcjonariusz Policji pionu kryminalnego "posiadał najgłębszą wiedzę" o zdarzeniach kryminalnych, o których pisał na blogu i z tych powodów oczywiście nieuzasadnione byłoby prowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność innych źródeł uzyskiwania informacji o tych zdarzeniach.

W ocenie Sądu rozpatrującego niniejsza sprawę, skarżący swoich zachowaniem wyczerpał przesłanki określone w art. 132 ust.1 ww. ustawy o Policji w związku z § 12 ww. Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", zgodnie z którym policjant nie może wykorzystywać swojego zawodu do celów prywatnych, a w szczególności nie może wykorzystywać informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych ani uzyskiwać informacji do tych celów przy użyciu służbowych metod. Skarżący wykorzystał do celów prywatnych informacje o zdarzeniach kryminalnych z terenu Miasta i Gminy uzyskane w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych poprzez ich publikację na internetowym blogu.

Odnośnie wymierzonej kary dyscyplinarnej Komendant Powiatowy Policji wyjaśnił, że kara została wymierzona zgodnie z przesłankami określonymi w art.134h, który stanowi, że kara powinna być współmierna do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Orzeczenie dyscyplinarne organu pierwszej instancji w sposób jasny i jednoznaczny wyjaśniło, na czym polegało przewinienie dyscyplinarne skarżącego i jakie konkretnie przepisy zostały naruszone, a kara uwzględniała zarówno okoliczności łagodzące – dotychczasowy przebieg służby i osiągane wyniki, jak również okoliczności rzutujące na zaostrzenie tej kary. W ocenie organu dyscyplinarnego, stopień szkodliwości popełnionego przewinienia dla służby został oceniony jako znaczny. Postawa skarżącego w toku postępowania dyscyplinarnego wskazywała, że nie rozumie przepisów resortowych. Wymiar kary miał cel zapobiegawczy.

Komendant Wojewódzki Policji utrzymując w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że zachowanie skarżącego było niewłaściwe i sprzeczne z zasadami etyki zawodowej policjanta. Postawa skarżącego budziła wątpliwości, gdyż skarżący nie widział niczego złego w tym, że nie stosował się do Zarządzenia Komendanta Głównego Policji i nie reagował na uwagi o niewłaściwym zachowaniu przekazane w przeprowadzonej z nim rozmowie przez [...] W. K. Organ odwoławczy wskazał również, że informacja o śmierci samobójczej, czy wysokość nałożonych mandatów w sposób bezpośredni narażała czyjeś dobra osobiste, czy wizerunek Policji.

Treść skargi potwierdza stanowisko organów dyscyplinarnych, że skarżący nie dostrzega, iż zachowanie jego jest niewłaściwe i narusza obowiązujące przepisy.; uważa nawet, że jego działalność w zakresie umieszczania informacji o zdarzeniach kryminalnych na prywatnym blogu internetowym jest " ze wszech miar zbieżna z interesem społecznym" i nie dopuścił się naruszenia tajemnicy służbowej, czy państwowej. Wykorzystanie informacji służbowych do celów prywatnych wiąże z obowiązkiem udowodnienia, iż nastąpiło to w celu lub z zamiarem osiągnięcia korzyści materialnej lub osobistej. Ponadto skarżący uważa, że etyka zawodowa obowiązuje wyłącznie w trakcie i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych. Wskazując na powyższe, uważa że nie nastąpiło naruszenie § 12 ww. Zarządzenia Komendanta Głównego Policji w sprawie "Zasad etyki zawodowej".

W związku z powyższym Sąd z całą mocą podkreśla, że Policja jest szczególnego rodzaju formacją mundurową, do której przynależność powoduje ograniczenia wynikające z etyki wykonywania tego zawodu. Te ograniczenia nie mogą być traktowane jako ograniczenie swobód obywatelskich, co skarżący zarzucał w skardze, gdyż przynależność do tej formacji jest dobrowolna. Każda osoba decydując się na służbę w szeregach Policji, musi zdawać sobie sprawę z tych ograniczeń. W szczególności formacje mundurowe wyróżnia większa, niż w innych zawodach podległość służbowa. Bez zgody przełożonych skarżący nie mógł zamieszczać w Internecie informacji związanych ze służbą, nawet wówczas, gdy informacje te były publikowane przez uprawnione organy Policji. W tym zakresie Sąd w całości podzielił stanowisko organów dyscyplinarnych.

Powyższego stanowiska nie mogła zmienić argumentacja skargi, iż etyka zawodowa obowiązuje wyłącznie w czasie i w trakcie trwania służby. Są bowiem takie zawody, stanowiska i funkcje, że etyka tych zawodów, stanowisk i funkcji obowiązuje również poza czasem ich pełnienia. Do tych zawodów należy bez wątpienia zawód policjanta.

W rozpatrywanej sprawie brak jest wystarczających podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, orzekł jak w sentencji.