Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Celnego, niżej wymienionymi decyzjami z dnia [...] 2010 r., określił skarżącej R. A. prowadzącej działalność gospodarcza pod nazwą "A" R. A.:
- 1. kwotę długu celnego w wysokości 2.878,00 zł stanowiącą należności celne przywozowe za towar objęty zgłoszeniem celnym SAD [...] z dnia [...] 2008 r. powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwoty długu celnego oraz poinformował o obowiązku zapłaty odsetek od ww. kwoty;
- 2. kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 10.193,00 zł z tytułu importu towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym, poinformował, że do zapłaty pozostaje kwota podatku od towarów i usług w wysokości 633,00 zł; oraz poinformował o obowiązku zapłaty odsetek od kwoty podatku od towarów i usług.
Od powyższych decyzji skarżąca wniosła odwołania w dniu 8 września 2010 r. (data stempla pocztowego).
Z treści pism przekazujących odwołania do Dyrektora Izby Celnej, których kopie zostały doręczone skarżącej, ww. dowiedziała się, że organ uznał, iż odwołania zostały złożone po terminie. W związku z powyższym skarżąca złożyła wnioski o przywróceniu terminów do złożenia odwołań, nadane w urzędzie pocztowym w dniu 30 września 2010 r.
Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie:
- - art. 162, art.163 § 1 i, § 2 oraz § 3, art. 216, art. 217, art. 218, art.219, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r., ze zm.);
- - art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2004 r., Nr 68, poz. 622 ze zm.) - dwoma odrębnymi postanowieniami z dnia 02 lutego 2011 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2010 roku.
W uzasadnieniach zaskarżonych postanowień Dyrektor Izby Celnej podniósł, że zwrócił się do Urzędu Pocztowego o udzielenie informacji, czy i kiedy oraz gdzie pozostawiono zawiadomienia dla adresata o złożeniu przesyłki listowej nr [...] (zawierającej zaskarżone decyzje) na okres 14 dni w ww. urzędzie pocztowym do dyspozycji adresata.
W odpowiedzi organ uzyskał pisemną informację, że z powodu nie zastania adresata, przedmiotowa przesyłka została awizowana w Urzędzie Pocztowym w dniu 10.08.2010r, a zawiadomienie o awizo pozostawiono w skrzynce dla doręczenia korespondencji. Powtórnego awizo dokonano w dniu 18.08.2010r. Odbioru przesyłki dokonał mąż adresatki – H. A. w dniu 25.08.2010r.
Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od wymienionych na wstępie decyzji, organ odwoławczy wyjaśnił, że przesyłkę zawierającą zaskarżone decyzje doręczono skarżącej w trybie art.150 § 2 Ordynacji podatkowej tj. wraz z upływem 14 dni przechowywania jej w urzędzie pocztowym – w dniu 24.08.2010r.
Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni, licząc od dnia doręczenia stronie bądź jej pełnomocnikowi - o ile taki został wskazany - decyzji będącej przedmiotem odwołania. Wniesienie odwołania po upływie owych 14 dni oznacza, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu w rozumieniu art. 228 § 1 pkt.2 Ordynacji podatkowej.
W niniejszej sprawie doręczenie dwóch decyzji z dnia [...] 2010r, wymienionych na wstępie, nastąpiło w dniu 24.08.2010r, a 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 07.09.2010r. W niniejszej sprawie skarżąca złożyła odwołania w dniu 08.09.2010r – zgodnie z datą stempla pocztowego, a zatem – w ocenie organu – odwołania zostały złożone po terminie.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 162 § 1 oraz § 2 Ordynacji podatkowej, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.
W niniejszej sprawie, w ocenie organu, nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołań, skarżąca złożyła stosowane wnioski o przywrócenie tych terminów zachowując siedmiodniowy termin do ich złożenia oraz złożyła odwołania od wymienionych na wstępie decyzji.
Zdaniem organu, skarżąca nie uprawdopodobniła brak swojej winy w złożeniu odwołań po terminie. Skarżąca próbując uprawdopodobnić powyższą okoliczność podniosła, że nie była świadoma, iż przesyłka odebrana w dniu 25.08.2010r przekroczyła termin awizowania, a pracownik urzędu pocztowego nie udzielił jej w tym zakresie żadnych informacji.
Organ nie uznał powyższych wyjaśnień, ponieważ skarżąca w sposób prawidłowy była dwukrotnie informowana o pozostawieniu pism w urzędzie pocztowym do jej dyspozycji, co zostało potwierdzone w piśmie Poczty Polskiej S.A. Centrum Poczty Oddział Rejonowy [...] z dnia 25.11.2010r.
Skarżąca w złożonych wnioskach przyznała, że otrzymuje zawiadomienia poczty o awizowaniu adresowanych do niej przesyłek oraz możliwości ich odbioru przez okres przechowywania ich do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym. Ta okoliczność, w ocenie organu, pozwala na uznanie, iż skarżąca posiadała bieżącą wiedzę o nadejściu przedmiotowej przesyłki i miejscu jej przechowywania. Skarżąca, jak sama przyznała, dokonuje odbioru przesyłek " w miarę możliwości", nie biorąc pod uwagę wskazanego przez urząd pocztowy terminu do podjęcia awizowanej przesyłki.
Dyrektor Izby Celnej podniósł również, że skarżąca odbierając przesyłkę w dniu 25.08.2010r zawierającą wymienione na wstępie decyzje, miała już świadomość, iż odbierana przez nią korespondencja może przekraczać 14-dniowy termin przechowywania przesyłek w urzędzie pocztowym, a także miała wiedzę na temat konsekwencji przekroczenia tego terminu wynikających z art.150 § 2 Ordynacji podatkowej, z uwagi na wcześniejszą korespondencję z urzędem celnym (w treści zaskarżonych postanowień organ wskazał konkretne pisma potwierdzające powyższe okoliczności). W ocenie organu, powyższe okoliczności powinny skutkować wzmożoną ostrożnością i należytą starannością skarżącej, aby móc prawidłowo dokonać obliczeń terminu do wniesienia odwołań, tym bardziej, że – jak sama skarżąca przyznała - " ma ograniczoną możliwość bieżącego odbioru poczty".
Wskazując na powyższe okoliczności oraz posiadaną przez skarżącą wiedzę w zakresie odbioru decyzji i obliczania terminu do wniesienia odwołania, zdaniem organu odwoławczego – w niniejszym przypadku nie zachodzi okoliczność wskazująca na brak winy po stronie skarżącej. Zaniechanie odbioru korespondencji w wyznaczonym terminie, prawidłowo wskazanym w pozostawionych awizach, w sytuacji posiadania przez skarżącą wiedzy na temat konsekwencji nieterminowego podejmowania przesyłek, pozwala na uznanie – w ocenie organu – iż skarżąca nie dochowała należytej staranności przy podejmowaniu kolejnych przesyłek do niej kierowanych. Nie podjęcie przesyłek w ciągu ustawowo określonych 14 dni, zdaniem organu – jest ewidentnym zaniedbaniem obowiązku dochowania staranności przy obsłudze urzędowej korespondencji.
Skarżąca dla uprawdopodobnienia braku swojej winy podniosła, że placówka pocztowa wydała przesyłkę pomimo upływu 14-dniowego terminu do jej odbioru, co nastąpiło z naruszeniem § 38 ust.5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 09.01.2004r w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz.U. z 2004 r Nr 5, poz.34 ze zm.). Odbierając sporną przesyłkę w dniu 25.08.2010r skarżąca, jak twierdzi, działała w przekonaniu, iż od tej daty rozpoczyna się liczenie terminu do złożenia odwołań.
Odnosząc się do powyższej argumentacji organ wyjaśnił, iż późniejsze wydanie przesyłki przez pocztę nie wywołuje skutków prawnych związanych z doręczeniem decyzji, skoro nastąpiło ono już wcześniej z mocy przepisów prawa. W tym stanie faktycznym poczta zobowiązana była zwrócić pismo nadawcy, czyli organowi celnemu; wydając przesyłkę skarżącej po upływie 14 dniowego terminu jej przechowania, poczta zachowała się wbrew przepisom Ordynacji podatkowej.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej prowadzenia wobec niej wielu postępowań celnych, co wiąże się z otrzymywaniem "ogromnej ilości korespondencji, co do której przysługuje ten sam czternastodniowy termin na wniesienie odwołania, zaś prowadząc działalność gospodarczą ma ona ograniczoną możliwość bieżącego odbioru poczty" w związku z czym "większość przesyłek poleconych na nią adresowanych jest awizowana i odbierana w miarę możliwości", Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że jako kryterium przy ocenie winy uchybienia terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Podmiot powinien tak zorganizować funkcjonowanie przedsiębiorstwa, by nie dochodziło do uchybienia terminu.
Ponadto organ podniósł, że negatywnie oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo, oczywiste niedbalstwo oraz wina nieumyślna. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym.
Wskazując na powyższe, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że argumentacja skarżącej nie mogła być uznana za wykluczającą jej winę w uchybieniu terminu do złożenia odwołań.
Na powyższe postanowienia wpłynęły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których skarżąca wniosła o ich uchylenie zarzucając im:
- - obrazę art. 162 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, skutkującą odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od dwóch decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2010 r. pomimo, iż zaistniały przesłanki do przywrócenia w/w terminu;
- - obrazę art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nie rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i okoliczności przedstawionych przez skarżącą.
Skarżąca podkreśliła, że organ celny nie kwestionował, że dowiedziała się o uchybieniu terminu w dniu 28 września 2010 r. z treści pism z dnia 15 września 2010 r. informujących, że odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2010 r. zostały przekazane rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Celnej i w związku z tym składając wnioski o przywrócenie tych terminów z dnia 30 września 2010 - dochowała 7-dniowego terminu określony dla tych czynności. Okoliczności te są w sprawie bezsporne.
Sporna jest natomiast okoliczność, czy skarżąca uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu tych terminów.
Skarżąca powtórzyła dotychczasową argumentację, że wydanie jej przesyłek w placówce pocztowej, pomimo upływu 14-dniowego terminu do odbioru nastąpiło z naruszeniem ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury 9 stycznia 2004 w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych tj. § 38 ust. 5, dlatego też odbierając pocztę w dniu 25 sierpnia 2010 r. działała w przekonaniu, iż momentem doręczenia spornych przesyłek był dzień ich faktycznego wydania. W związku z powyższym, skarżąca nie poinformowana przez pracownika placówki pocztowej o skutkach doręczenia zastępczego wynikającego z ww. przepisów ustawy, nieświadomie i bez własnej winy obliczyła termin do złożenia odwołań od przedmiotowych decyzji Naczelnika Urzędu Celnego od daty faktycznego odbioru przesyłki, tj. od 25 sierpnia 2010 r. W ocenie skarżącej, odwołania złożone w dniu 7 września 2010 r. zostały złożone z zachowaniem czternastodniowego terminu (Sąd zauważa, że odwołania zostały nadane w placówce pocztowej w dniu 8.09.2010r).
Za niezawinionym działaniem skarżącej przemawia, jej zdaniem, również okoliczność, że wszystkie czynności związane z przywróceniem ww. terminu, a wynikające z ostrożności procesowej skarżąca podjęła dopiero po dniu 28 września 2010 r., tj. po doręczeniu jej pisma Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 15 września 2010 r., w którym stwierdził, że odwołania zostały wniesione po terminie.
Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Kbt
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia. Usunięcie z obrotu prawnego postanowienia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz.1270).
Dokonując kontroli zaskarżonych postanowień pod kątem ich zgodności z prawem, Sąd badał, czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy oraz, czy przepisy te prawidłowo zinterpretował. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia, na podstawie akt sprawy.
W niniejszej sprawie podstawę prawną zaskarżonych postanowień stanowią przepisy Ordynacji podatkowej.
Stosownie do art. 223 tej ustawy, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu pierwszej instancji, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Wniesienia odwołania po upływie tego terminu nakłada na organ odwoławczy obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, w trybie art. 228 § 1 pkt.2 Ordynacji podatkowej. W razie uchybienia terminowi, w tym także do wniesienia odwołania, termin ten należy przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, przy czym podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, dopełniając jednocześnie czynności, dla której określony był termin – art.162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.
W rozpoznawanej sprawie, poprawnie zaadresowana przesyłka zawierająca decyzje Naczelnika Urzędu Celnego wymienione na wstępie, wobec niemożności jej doręczenia w sposób określony w art.148 § 1 lub w art.149 Ordynacji podatkowej, była przechowywana przez pocztę przez okres 14 dni, o czym placówka pocztowa dwukrotnie zawiadamiała skarżącą, umieszczając zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Wskazane okoliczności są w niniejszej sprawie bezsporne. Przedmiotowe decyzje doręczono skutecznie w trybie tzw. fikcji prawnej doręczenia, w trybie art.150 § 2 Ordynacji podatkowej z dniem 24.08.2010r. W związku z tym 14-dniowy termin na wniesienia odwołania upłynął w dniu 07.09.2010r, a zgodnie z datą stempla pocztowego odwołania skarżąca złożyła w dniu 08.09.2010r, a zatem po terminie.
Przepis art.162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Przepis art. 162 ustanawia cztery przesłanki przywrócenia terminu. Są to: uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi, złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin.
W rozpatrywanej sprawie istota sporu dotyczy tego, czy organ prawidłowo uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Podnieść należy, że ustawodawca nie wymaga od strony udowodnienia braku winy, a jedynie nałożył na stronę obowiązek wykazania istnienia dużego prawdopodobieństwa okoliczności przemawiających za brakiem winy. Nie zmienia to jednak faktu, że obowiązek dowodowy w tym zakresie spoczywa na stronie.
O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona (przeszkoda) w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej (wyrok NSA z dnia 18.08.2000r, III SA 1716/99, Lex nr 45409)..
Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się m.in. nagłą chorobę, przerwy w komunikacji, powódź, pożar, wypadek samochodowy związany z hospitalizacją. Podnieść należy, że kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Brak zawinienia należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania przy zastosowaniu obiektywnych, a nie subiektywnych, mierników staranności. Przyczyna uchybienia terminu musi być niezależna od woli i wiedzy strony. Podnieść należy, że o braku winy w dopełnieniu czynności procesowej nie mogą stanowić nieprawidłowości organizacyjne jednostki prowadzącej działalność gospodarczą.
Jak wyżej podniesiono, to na stronie, która uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, spoczywa obowiązek wykazania, że uchybienie nastąpiło bez jej woli. W celu uprawdopodobnienia braku winy, strona winna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (zob.B.Adamiak: Ordynacja podatkowa, Komentarz, wyd.UNIMEX, Wrocław 2004, s.590).
Z treści art.162 § 1 Ordynacji podatkowej nie można wywodzić, że organ powinien, zgodnie z art. 122 tej ustawy, wykazać, że doszło do zawinienia, bądź jego braku. Nie uprawdopodobnienie na odpowiednim etapie postępowania braku winy w uchybieniu terminu skutkuje uznaniem, że uchybienie terminu było zawinione.
Przy ocenie braku winy należy przyjąć tzw. obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Ocena winna się odbyć z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy. Należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie czynności w terminie, ale również okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca dla uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminów do złożenia odwołań wskazała na swoje przekonanie, iż termin dla dokonania powyższych czynności procesowych należy liczyć od dnia faktycznego doręczenia jej przesyłki zawierającej zaskarżone decyzje.
W ocenie Sądu organ odwoławczy doszedł do prawidłowego wniosku, że wskazana przyczyna uchybienia terminu nie uprawdopodobnia brak winy skarżącej, bowiem – jak wykazał to organ w zaskarżonych postanowieniach – skarżącą już wcześniej miała świadomość, iż odbierana przez nią korespondencja może przekraczać termin 14 dni przechowywania przesyłek adresowanych do niej przez placówkę pocztową. Dla oceny staranności działania skarżącej w tym zakresie nie bez znaczenia ma okoliczność, że skarżąca posiadała także wiedzę dotyczącą konsekwencji przekroczenia tego terminu, wynikających z art.150 § 2 Ordynacji podatkowej. Świadomość i wiedza skarżącej o powyższych okolicznościach powinna spowodować po stronie skarżącej szczególność staranność i ostrożność w działaniu. W ustalonym i niekwestionowanym stanie faktycznym niniejszej sprawy wyjaśnienia skarżącej dotyczące " ograniczonych możliwości bieżącego odbioru poczty", odbieranie korespondencji " w miarę możliwości", nadmiar obowiązków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz prowadzenia wobec skarżącej kilkudziesięciu spraw celnych i podatkowych, w związku z czym jest ona zmuszona do odbioru kilkunastu awizo jednocześnie, co sprzyja popełnianiu przypadkowych, niezamierzonych błędów - uzasadniają ocenę Dyrektora Izby Celnej, że okoliczności przedstawione przez skarżącą we wniosku nie świadczą, by uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji wskazanych na wstępie, nastąpiło bez jej winy. Argumentacja wniosku oraz skargi nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
Końcowo należy zauważyć, że urząd pocztowy wydając sporną przesyłkę w piętnastym dniu jej przechowywania w tej placówce naruszył obowiązujące przepisy pocztowe, a konkretnie § 38 ust.1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych. Przepis ten obligował placówkę pocztową do zwrotu przedmiotowej przesyłki do nadawcy w trybie § 5 ww. przepisu. Okoliczność ta nie może jednak zmienić oceny organu co do braku przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i i skutkować uznaniem, iż odwołania zostały złożone po terminie bez winy skarżącej. Ewentualna szkoda wyrządzona skarżącej nieprawidłowym wykonanie usług pocztowych może być dochodzona w odrębnym postępowaniu
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargi oddalił.