Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 13 kwietnia 2010 r., złożonym na urzędowym formularzu, skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 marca 2010 r., w przedmiocie niedopuszczalności odwołania.
We wniosku tym skarżący oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, synem oraz córką żony. Miesięczny dochód osiągany z tytułu umowy o pracę skarżącego wynosi 2 350 zł, a żony 1 900 zł. Do tego dochodzą alimenty za córkę żony w wysokości 350 zł. Skarżący nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani wartościowych przedmiotów. Uzasadniając swój wniosek skarżący podniósł, że osiągane dochody są w całości przeznaczane na bieżące utrzymanie rodziny i w związku z powyższym nie jest w stanie poczynić żadnych oszczędności. Zaznaczył, że żona jest zatrudniona na czas określony do dnia 30 czerwca 2010 r.
W odpowiedzi na wezwanie referendarza skarżący wyjaśnił, że miesięczne opłaty wynoszą około 1000 zł, a pozostałe kwoty przeznaczane są na wyżywienie rodziny, ubrania i inne niezbędne wydatki.
Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2009 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym zwalniając go z kosztów sądowych ponad kwotę 50 zł.
W sprzeciwie od powyższego postanowienia skarżący podał, że jego dochody i wydatki nie pozwalają na pokrycie kosztów sądowych. Podniósł, że żona od 6 lipca 2010 r. nie pracuje i przebywa obecnie na urlopie wychowawczym. Powyższe, w ocenie skarżącego, znacząco wpłynęło na domowy budżet.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Przepis art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.) stanowi, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z artykułem 246 § 1 pkt 1 tej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wskazać należy, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Prawo pomocy, jako instytucja o charakterze wyjątkowym, powinno mieć zastosowanie jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawcy nie posiadają żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania.
W ocenie Sądu sytuacja materialna skarżącego uzasadnia zwolnienie go z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w kwocie powyżej 50 zł. Skarżący otrzymuje stały miesięczny stały dochód w wysokości 2 350 zł, do czego doliczyć należy alimenty na starszą córkę żony wynoszące 350 zł miesięcznie. Wydatki rodziny na opłaty, jak wynika z oświadczenia skarżącego, wynoszą ok. 1000 zł miesięcznie. Z powyższego wynika, że skarżącemu pozostaje do dyspozycji 1 700 zł z przeznaczeniem na bieżące wydatki, w tym wyżywienie. W tej sytuacji należy stwierdzić, że uiszczenie na tym etapie postępowania na razie kwoty 50 zł tytułem wpisu od skargi nie spowoduje znacznego uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i rodziny.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, Nr 153, poz. 1270).