Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 441/20

Uzasadnienie

Pismem z dnia 2 marca 2020 r. K. J. (zwany dalej skarżącym), przesłanym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 27 lutego 2020 r., znak: [...], która jak określił w skardze była "...podjętą w sprawie administracyjnej, związaną ze sprawą stosunku służbowego, zawiadomienia funkcjonariusza działającego w imieniu i z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji o odmowie uznania wnoszącego zawiadomienie o przewinieniu dyscyplinarnym w sprawie administracyjnej...".

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż na rozstrzygnięcie wydane w oparciu o art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 360) skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1067/12; LEX nr 1336294). Komendant stwierdził zatem w świetle powyższej zasady, że skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje również na stwierdzenie, iż osobie zawiadamiającej o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przez funkcjonariusza Policji nie przysługują uprawnienia pokrzywdzonego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Skargę podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej jako P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5 tego przepisu), wniesienie skargi nie jest dopuszczalne.

W rozpoznawanej sprawie skarżący skargą z dnia 2 marca 2020 r. kwestionuje czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 27 lutego 2020 r., znak: [...].

Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stosownie do postanowień art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Wprawdzie zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 360, zwanej dalej ustawą o Policji), na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie, w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia, to jednak w świetle art. 138 ustawy o Policji prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje policjantowi od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Oznacza to, że tylko orzeczenie oraz postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, wnoszonej przez zainteresowanego policjanta.

Jak wynika z akt pismem z dnia 27 lutego 2020 r., znak: [...], Komendant Wojewódzki Policji, skierowanym do skarżącego, wskazał, że w związku ze złożonym przez niego wnioskiem o wszczęcie postepowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariusza Policji, na gruncie przepisów o odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów, zawartych w ustawie o Policji, podnoszone i opisane przez skarżącego kwestie, nie nadają skarżącemu statusu osoby pokrzywdzonej.

Zdaniem Sądu w świetle treści art. 135 ust. 2 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji nie miał obowiązku załatwienia złożonego przez skarżącego wniosku w formie postanowienia. Taki rodzaj rozstrzygnięcia podejmowany jest bowiem w przypadku odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, którą to odmowę kieruje się właśnie do pokrzywdzonego, składającego wniosek o wszczęcie postępowania wobec określonego funkcjonariusza. Innymi słowy, jeśli - w ocenie Komendanta – wnioskodawca (tu skarżący) nie posiada statusu osoby pokrzywdzonej, to organ nie załatwia sprawy przez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Wydanie bowiem postanowienia w trybie art. 135 ust. 2 ustawy o Policji, wskazuje przede wszystkim, że osoba składająca wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego posiada status osoby pokrzywdzonej.

Skoro więc Komendant Wojewódzki Policji w zaskarżonym piśmie z dnia 27 lutego 2020 r. nie przyznał skarżącemu statusu pokrzywdzonego, to tym samym nie mógł wydać postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Zaskarżone pismo jest w istocie pismem informującym skarżącego o braku podstaw do przyznania mu statusu pokrzywdzonego w postępowaniu dyscyplinarnym. W świetle przywołanego art. 3 § 2 P.p.s.a., tego rodzaju pismo nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Nawet gdyby posiadało ono walor postanowienia, o którym mowa w art. 135 ust. 2 ustawy o Policji, to mając na względzie powyższe wywody - nie można byłoby w ocenie Sądu przyjąć, że w świetle treści art. 3 § 3 P.p.s.a. przepisy ustawy o Policji zezwalają na jego kontrolę.

W takiej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r.,poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.