Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2004 r. (k. 22-24) ustanowiono dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, którego Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Krakowie wyznaczył w osobie adwokata M. Z. (k. 31).
Z zalegających w aktach sprawy kopii pism wynika, że po wniesieniu przez skarżącego do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi kasacyjnej adwokat ten uzyskał zwolnienie z funkcji pełnomocnika z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie pismem datowanym na dzień 8 sierpnia 2007 r. zawiadomiła adwokat L. Z. o wyznaczeniu jej w miejsce adwokata M. Z. do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie.
Skarżący udzielił rzeczonej adwokat wymaganego pełnomocnictwa, które ta przedłożyła do akt prowadzonych przez Naczelny Sąd Administracyjny sygn. II OSK 1054/06 (vide: kopia protokołu rozprawy z 4-10-07). W dniu 4 października 2007 stawiła się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i przed jej zakończeniem zgłosiła ustnie do protokołu wniosek o zasądzenie kosztów (vide: kopia protokołu rozprawy z 4-10-07). Następnie pismem z dnia 12 listopada 2007 r. wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu reprezentowania skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Na mocy zarządzenia z dnia 19 listopada 2007 r. wniosek wymienionej adwokat przekazano do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z aktualnie obowiązującymi rozwiązaniami przyjętymi w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części.
Skoro, zatem w realiach rozstrzyganego przypadku adwokat L. Z. nie złożyła takiego oświadczenia, bo nie ma go ani w treści protokołu rozprawy z dnia 4 października 2007 r. gdzie adnotowano jedynie, że "wnosi o zasądzenie kosztów" i nie zawiera go także późniejsze pismo z dnia 12 listopada 2007 r. gdzie adwokat sformułowała li tylko osnowę wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, zatem w zastanym układzie procesowym nie istniała inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia złożonego wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
W szczególności brak było podstaw, aby wzywać adwokat do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - które zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. 82/16/124 ze zm.).
Nie istniała też możliwość wyinterpretowania treści takiego oświadczenia z samej li tylko osnowy wniosku "o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej". Po pierwsze wniosek pochodzi od profesjonalisty. Po drugie działanie takie prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnego nadawania z urzędu składanym pismom treści, których są one pozbawione.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.