Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnim synem.
Określając majątek swój i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym uwidoczniła, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Stałe miesięczne dochody swego gospodarstwa domowego skarżący oszacował na kwotę 784 zł.
Uzasadniając swoje starania zaakcentowała, że pracuje na pól etatu w kancelarii prawnej gdzie zarabia 693 zł brutto. Otrzymuje też zasiłek rodzinny w wysokości 91 zł. Zamieszkuje samotnie z ośmioletnim dzieckiem w wynajmowanym mieszkaniu, gdzie miesięczne opłaty wynoszą średnio 700 zł miesięcznie. To wszystko zdaniem skarżącej przesądza, że nie ma możliwości uiszczenia opłaty sądowej bez znacznego pogorszenia swojej i dziecka sytuacji życiowej. Dla wykazania wysokości swoich zarobków oraz stałych obciążeń dołączyła do wniosku umowę o pracę oraz rachunki za czynsz, prąd, gaz wraz z umową najmu.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 §3 ppsa) o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne" (art. 252 ppsa) przy czym owa dokładność stopniowana jest przekonaniem sądu i referendarza, że strona podnoszone przez siebie okoliczności "wykazała".
W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa przedstawiając dla wykazania rzeczywistej wysokości dochodów gospodarstwa domowego oraz wysokości obciążeń jej gospodarstwa domowego stosowną dokumentację źródłową. Okazane dokumenty źródłowe potwierdzają wymiar czasu pracy i wysokość zarobków skarżącej, wysokość czynszu ustalonego na kwotę 600 zł miesięcznie oraz opłat wnoszonych od spółdzielni i obciążeń za media. Skarżąca nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać matkę samotnie wychowującą małoletniego syna, bez majątku, utrzymującą siebie i syna z niskiej pensji i oraz przyznanych świadczeń rodzinnych. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że po opłaceniu wykazanych, stałych wydatków na mieszkanie i media - środki jakie – jeśli w ogóle – jej pozostają wystarczają na opędzenie podstawowych potrzeb życiowych. W takiej sytuacji konieczność wygospodarowania środków na opłacenie kosztów sądowych jest problematyczne a zarazem uzasadnia twierdzenie, że skarżąca nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i syna.
Biorąc to pod uwagę udzielono więc skarżącej zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.