Uzasadnienie
Skarżący w treści wniesionej do tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi zawarł był wniosek o zwolnienie go z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania wywodząc, że jego wniosek o zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów procesowych dyktowany jest tym, że jest osobą niepełnosprawną i znaczną cześć swoich dochodów przeznacza na leczenie. Wyjaśnił, że otrzymuje 945,81 zł renty i pobiera zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Innych dochodów nie posiada a wymienione kwoty zaledwie zabezpieczają mu opłacenie mediów i wykupienie niezbędnych leków.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Przedmiotem skargi jest orzeczona przez organy odmowa przyznania zasiłku celowego z pomocy społecznej a jednocześnie w postępowaniu sądowoadministracyjnym niniejszą sprawę opatrzono symbolem "6320" (vide: zarządzenie z 21.04.11 r.) opisywanym przez załącznik nr 1 do zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych jako sprawa z zakresu pomocy społecznej. Skarżący korzysta więc z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co zgodnie z art. 241 ppsa oznacza całkowite zwolnienie strony z obowiązku wnoszenia opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków.
Uwzględniając te okoliczności i zachowując w pamięci wywody poczynione na wstępie przyjąć należy, że wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych bo tak należy tłumaczyć użyty przez skarżącego zwrot "o zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów procesowych" jest bezprzedmiotowy. Skarżący korzysta bowiem w ramach art. 239 pkt. 1 lit. a) ppsa z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co – jeszcze raz wymaga podkreślenia - w myśl art. 241 ppsa oznacza całkowite zwolnienie strony z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych czyli wpisów i opłat kancelaryjnych (art. 212 §1 ppsa) jak i ponoszenia wydatków (vide: art. 213 ppsa). Sytuacja taka siłą rzeczy wymusza konieczność umorzenia postępowania o zwolnienie od kosztów sądowych. Okoliczność, że wniosek strony nie czyni zadość wymaganiom z art. 252 §2 ppsa nie sprzeciwia się przy tym takiemu rozstrzygnięciu gdyż w realiach tego konkretnego przypadku ma znaczenie drugorzędne.
W sytuacji gdy bowiem z góry wiadomo, że postępowanie o zwolnienie od kosztów sądowych podlegać będzie umorzeniu, gdyż wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych dotyczy sprawy, w której strona nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych działaniem oczywiście bezcelowym byłoby wzywanie strony o wypełnienie przesyłanego formularza PPF. Działanie takie w żadnym stopniu nie przyczyniłoby się do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie jedynym jego refleksem byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu.
Z przytoczonych względów orzeczono więc jak w sentencji działając na zasadzie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.