Uzasadnienie
Wojewoda postanowieniem z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 kpa oraz w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) stwierdził, iż odwołanie złożone przez D. L. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], znak: [...] orzekającej o wymeldowaniu D. L. z pobytu stałego, z lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w K. wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. i w związku z powyższym wniesione odwołanie pozostawia się bez rozpatrzenia.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 129 § 2 kpa stanowi, iż odwołanie od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W przedmiotowej sprawie, zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] i wysłana D. L. zarówno na adres: [...] (czyli do miejsca dotychczasowego pobytu stałego), jak również na adres: [...] (czyli do miejsca faktycznego przebywania, gdzie Wymieniony odbierał wysyłaną przez organ I instancji korespondencję). Powyższe przesyłki zostały skutecznie doręczone. Dalej organ wskazał, że data doręczenia decyzji wyznaczyła początek czternastodniowego biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia, którego koniec przypadł na dzień [...], zarówno w przypadku korespondencji wysłanej na adres: [...], jak też wysłanej na adres: [...]. D. L. odwołanie od przedmiotowej decyzji wniósł dopiero w dniu 13 listopada 2007 r., uchybienie terminu jest zatem oczywiste i skutkuje pozostawieniem wniesionego odwołania bez rozpatrzenia.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł D. L., zarzucając nieprawidłowość doręczenia mu decyzji I instancji, której jak stwierdził nigdy nie otrzymał, a zatem nie mógł się od niej odwołać.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonego postanowienia.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa Sąd uchyla zaskarżone postanowienie w całości albo w części, jeżeli zachodzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
w sprawie niniejszej, w ocenie Sądu, organ I instancji naruszył przepis art. 9 kpa stanowiący, że organ ma obowiązek informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych istotnych dla postępowania oraz czuwania aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa.
Z zasady tej wynika dla organu obowiązek pouczania strony o ciążącym na niej obowiązkach. Organ I instancji nie pouczył skarżącego o obowiązku wynikającym z art. 41 kpa tj. obowiązku informowania o każdorazowej zmianie adresu.
Zgodnie z art. 129 kpa termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia decyzji w sprawie. O zasadach doręczenia stanowią przepisy art. 42 i nas kpa.
W sprawie niniejszej decyzję organu I instancji doręczono skarżącemu pod dwa adresy – adres stałego pobytu oraz ostatni znany organowi adres faktycznego zamieszkania. Doręczenie decyzji na adres stałego pobytu (ul. [...]) należy uznać za nieskuteczne wobec niewypełnienia przez doręczyciela druku zwrotnego potwierdzenia odbioru. Powoduje to, że nie można z pewnością stwierdzić, że pismo zostało złożone w placówce pocztowej i że pozostawiono adresatowi informację o tym fakcie. Doręczenie na adres faktycznego przebywania ([...]) należy uznać za prawidłowe. Z uwagi jednak na omówiony wyżej brak pouczenia o obowiązku informowania o każdej zmianie adresu oraz na okoliczność, że obecnie, od nieustalonego przez organ czasu, skarżący przebywa w zakładzie karnym, nie można uznać, aby doręczenie decyzji I instancji można było uznać za skuteczne.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że omówione wyżej naruszenie przez organ przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przy ponownym rozpoznaniu organ odwoławczy w pierwszym rzędzie ustali, od kiedy skarżący przebywa w zakładzie karnym i czy ten fakt był przyczyną nieodebrania przesyłki zawierającej decyzję i w zależności od dokonanych ustaleń wyda orzeczenie.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa.
O kosztach orzeczono na mocy art. 250 ppsa.